เมื่อสามีไม่รัก...

เมื่อเขาไม่รัก...เขาจะทำอะไรก็ได้ นั่นเป็นสิทธิ์ของเขา คนไม่รัก ทำอย่างไรเขาก็ไม่รัก ร่ายมนตร์ดำของขลัง ผูกจองจำเขาไว้เขาจะรักไหมหนอ เธออยากรู้ หักหาญน้ำใจของเธอราวกับว่าเธอนั้นไร้หัวใจ ทำร้ายหัวใจดวงน้อยให้แหลกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระนั้นเธอก็ยังทนอยู่เพียงเพราะคำว่ารักคำเดียวเท่านั้น วันนี้...จากคำขู่ก็กลายเป็นความจริง เขาพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในบ้าน ในวันที่เธออุ้มท้องโต จิตใจของเธอนั้นแหลกเหลวไม่เหลือชิ้นดี ร่างบางยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่หัวบันไดบ้าน บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างหนาของผู้ที่ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสามีถูกต้องตามกฎหมาย เขาโอบเอวผู้หญิงที่ต่างก็รู้ว่าเขายกยอหล่อนให้เป็นเมียน้อย หากแต่ไม่คิดว่าเขาจะหักหาญน้ำใจของเธอด้วยการพาหล่อนมาเหยียบจมูกของเธอถึงถิ่น “เธอคงไม่ช็อกจนเป็นลมใช่ไหมคะ” วรนุชเอ่ยพลางเหยียดยิ้มที่มุมปาก เธอเป็นสาวสวยอายุอานามก็เข้าใกล้เลขสามแล้ว ขณะเดียวกันคำพูดของหล่อนก็ทำให้ชายหนุ่มข้างกายเอ็นดู ถึงขนาดนี้แล้ววรนุชยังเห็นใจเธอคนนั้น ช่างเป็นคนดีอะไรอย่างนี้ “ไม่ต้องไปเห็นใจหรอก ผู้หญิงคนนั้นไม่เห็นว่านุชเป็นผู้หญิงด้วยกันหรอก พี่พานุชมาที่นี่...นุชรู้ใช่ไหมว่าพี่รักนุชมาก” เขาเอ่ยพูดเสียงทุ้มลึก เป็นน้ำเสียงที่ชวนให้คนฟังนั้นเคลิบเคลิ้ม ต่างจากเจ้าขา ผู้หญิงที่เป็นเมียถูกต้องตามกฎหมาย ...เจ้าขาอุ้มท้องโตเดินลงบันไดบ้านอย่างระมัดระวัง มือน้อย ๆ จับราวบันไดไว้แน่น เธอกลัวว่าแข้งขาอ่อนแรงแล้วจะทำให้ล้มตกบันไดไป จะให้เกิดเรื่องนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นผู้หญิงคนนั้นคงสมหวังทุกอย่าง “หมายความว่ายังไงคะ” พอเดินลงมาถึงตีนบันไดได้ สิ่งแรกที่เธออยากฟังจากปากของเขาคือ...คำอธิบาย ทั้ง ๆ ที่มันไม่ต้องอธิบายอะไรเสียด้วยซ้ำ “ต่อไปนุชจะย้ายมาอยู่ที่นี่” “หา!!...” เธอแทบไม่อยากจะเชื่อหู ไม่คิดว่าคำนี้จะหลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี และพ่อของลูกในท้อง “เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ไม่ต้องแกล้งไม่ได้ยิน” วรนุชยกแขนขึ้นกอดอก เธอเลื่อนสายตามองเจ้าขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาดูถูกเหยียดหยามคนเป็นเมีย สามีหาได้สนใจไม่ เขาไม่แลเหลียวเสียด้วยซ้ำ “ทำไมคะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนนอก จะเอาเข้าบ้านมาได้ยังไง อยู่ ๆ จะพาเข้ามาในบ้าน ทั้ง ๆ ที่ฉันยืนหัวโด่อยู่ได้ยังไง” อารมณ์ความโกรธ ความน้อยใจมันตีตื้นขึ้นใบหน้า จนใบหน้าของเธอร้อนผ่าว “ฉันไม่ใช่คนนอก” วรนุชสวนกลับทันควัน เชิดหน้าขึ้นอย่างคนเหนือกว่า นั่นทำให้เจ้าขาถึงกับขมวดคิ้ว “เธอจะไม่ใช่คนนอกได้ยังไง ฉันเป็นเมียเจ้าของบ้าน แต่เธอไม่ใช่” เจ้าขาโมโห เธอรู้สึกเหมือนกับถูกหยามเกียรติ จากที่ปล่อยให้เขาไปมาหาสู่กับเมียน้อยนั้นก็แทบจะทนไม่ไหว แต่นี่เขาเล่นพาอีกฝ่ายเข้ามาเหยียบหัวใจเธอถึงบ้าน “ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของบ้าน” วรนุชว่าพร้อมกับเหยียดยิ้มมุมปาก นั่นทำให้เจ้าขาตกใจมาก “วะ ว่าไงนะ” “ไม่เชื่อ ก็ถามพี่เตสิ...” หล่อนพยักพเยิดหน้าไปหาคนข้างกาย ที่ตอนนี้เอาแต่ยืนเงียบ ชายหนุ่มรู้สึกแปลก ๆ กับแววตาของเจ้าขา ก่อนที่เขาจะรีบส่ายหน้าเพื่อสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป “ฉันโอนบ้านหลังนี้เป็นชื่อของนุชแล้ว” เปลือกตาบางกะพริบปริบ ๆ ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เธอถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าผู้ชายที่เป็นถึงอาจารย์หมอจะโง่โอนบ้านให้กับผู้หญิงที่เลือกจะเป็นน้อยคนอื่น “ทะ ทำไม อึก ทำไมทำอย่างนี้” “เธอบีบบังคับให้ฉันทำเอง เจ้าขา...เธอไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านหลังนี้ แม้เราจะแต่งงาน จดทะเบียนสมรส แต่บ้านหลังนี้ไม่ใช่สินสมรส ฉันจะโอนให้ใครก็ได้ เพราะบ้านหลังนี้ฉันเป็นคนซื้อ” เขาว่าเสียงดังฟังชัด ประกาศกร้าวต่อหน้าภรรยาหลวง ...เจ้าขาแข้งขาอ่อนแรง เขาโดนวรนุชปั่นหัวจนยอมโอนบ้านให้ เขาโอนทรัพย์สินของตัวเองให้กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ลูกตัวเองได้อย่างไร “ฮึก ทำถึงขนาดนี้ เพื่อจะเฉดหัวฉันออกจากบ้านเหรอคะ” เธอเงยหน้าถามพลางน้ำตาไหลอาบแก้ม หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ เพียงหวังว่าเขาจะเมตตารักษาน้ำใจของเธอ “รู้ตัวดีนี่” แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ต่างจากหัวใจของเธอที่แหลกสลาย เจ้าขาหันไปมองผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ หล่อนหวังอะไรเธอรู้ดี ตอนนี้คงสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว “พี่ไม่รักฉัน แต่ช่วยสงสารเด็กที่พี่ทำเขาเกิดมาจะได้ไหม พี่เอาผู้หญิงคนนี้เข้าบ้านมา หวังให้เธอเป็นแม่เลี้ยง ไม่กลัวว่าเธอคนนี้จะทำร้ายลูกเหรอ” “ทำไมฉันต้องกลัว นุชไม่ใช่คนใจร้าย” “_” “เธอต่างหากที่ตั้งใจให้เด็กเกิดมา ฉันไม่ได้อยากมีลูก โดยเฉพาะมีลูกกับผู้หญิงอย่างเธอ” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เจ้าขา เขาต้องการให้เธอได้ยินชัดเต็มสองรูหู “ฮึก ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ” เจ้าขามองสามีหนุ่มด้วยสายตาเว้าวอน แววตาที่สิ้นหวังนั้นทำให้ดวงตาคมไหววูบ เขากลืนน้ำลายลงคอ มองเธอด้วยแววตาแข็งกร้าว “ก็ถ้าทนไม่ไหว คลอดลูกเมื่อไร ก็หอบเสื้อผ้าออกไป” เจ้าขากัดฟันแน่นจนกรามเล็กสั่นไหว หากนี่เป็นสิ่งที่เขาตั้งใจทำให้เธอทนไม่ไหว บอกเลยว่ามันได้ผล ความอดทนที่สะสมมามันแทบจะระเบิดออก คลอดลูกหรือ เธออยากหอบเสื้อผ้าหนีตั้งแต่วันนี้...