ร้อนรัก..ในไร่ลำไย

ไร่ลำไย ‘วชิรเมฆ’ ทอดตัวยาวไกลสุดสายตา ท่ามกลางแดดอ่อนยามเช้า เสียงนกเขาและลมหวิวผ่านต้นลำไยทำให้เช้าในไร่ดูสงบ… แต่มากกว่าความสงบ ก็คือ “ความเงียบงัน” ของเจ้านายผู้เป็นเจ้าของ คุณเข้ม ผู้ชายวัย 40 ที่ใคร ๆ ในไร่ต่างเกรงขาม ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มราวสลักด้วยมีด เลือดเย็นกับงาน จริงจังกับชีวิต และไม่เคยเปิดใจให้ใครนอกจากสุราและงาน และวันนี้…เขาไม่รู้เลยว่าเด็กคนหนึ่งกำลังเข้ามาในไร่ของเขา “ไหวไหมลูก เดินทางไกลมาเหนื่อยแน่เลย” เสียงของพี่จันทร์ แม่บ้านรุ่นใหญ่ประจำไร่ดังขึ้นพร้อมกับการต้อนรับเด็กสาวคนหนึ่งที่ก้าวลงจากรถสองแถว ข้าวหอม ก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม “ขอบคุณค่ะ หนูชื่อข้าวหอม มาตามที่พี่เดือนฝากไว้ค่ะ” “อือ พี่เดือนฝากไว้จริง ๆ ว่ามีเด็กบ้านไกลขยัน ๆ อยากมาช่วยงาน ไร่เราคนก็ไม่เยอะแล้ว พอดีเลย” ข้าวหอมหอบกระเป๋าเสื้อผ้าผืนเดียวในมือแน่น ยิ้มบาง ๆ ทั้งตื่นเต้นและเกร็งในที เพราะนี่คือที่พึ่งสุดท้ายของเธอในช่วงเวลาที่บ้านไม่มีแม้แต่ข้าวสารเต็มหม้อ เรือนใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินลำไย ไม้สักเก่ากับกลิ่นน้ำมันชักเงาให้ความรู้สึกทั้งสวยและเย็นเยียบ ข้าวหอมก้มหน้าเดินตามพี่จันทร์ขึ้นเรือน ไม่กล้ามองไปรอบ ๆ มากนัก จนกระทั่ง เสียงฝีเท้าเนิบหนักดังก้องขึ้นจากปลายบันไดด้านข้าง ชายร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขน กางเกงผ้าเนื้อดี เดินขึ้นมาช้า ๆ พร้อมสายตาคมกริบที่ตวัดมามองพวกเธอเพียงแวบเดียว คุณเข้ม เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่หยุดเดิน ไม่แม้แต่จะหรี่ตามองข้าวหอมซ้ำ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเข้ม” พี่จันทร์ยกมือไหว้ เขาพยักหน้าเบา ๆ เท่านั้น สำหรับเขา… เด็กในไร่ ก็แค่แรงงานอีกคน ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจ “เด็กใหม่เหรอ” เสียงเขาถามขณะจะเดินเลยไป “ค่ะ แม่บ้านพี่เดือนฝากมา ทำงานจิปาถะได้หมด อยู่ช่วยที่ครัวด้วยค่ะ” เขาหยุดก้าว หันมามองอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที แล้วพยักหน้า “จัดห้องว่างชั้นล่างให้เขา แล้วสอนงานให้ดี อย่าให้รกบ้าน” เท่านั้น…เขาก็เดินขึ้นชั้นสองของเรือนใหญ่ โดยไม่เหลียวมองกลับมา ข้าวหอมยืนก้มหน้า แม้เขาจะพูดแค่ไม่กี่คำ แต่แผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นกลับเต็มไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้เธอเย็นวูบในอก เขาไม่ได้ใจดี ไม่ได้ต้อนรับ ไม่ได้แม้แต่จะมองเธอจริง ๆ และเธอเอง…ก็ไม่คิดจะให้เขาสนใจ เพราะเธอมาเพื่อ “หาเงิน” ไม่ได้มาเพื่อทำให้ใครรู้สึกอะไร แต่ใครจะรู้… ว่าบางครั้ง “เงาที่เดินผ่าน” อาจฝากร่องรอยในใจไว้โดยไม่ตั้งใจ รุ่งเช้าในไร่ลำไย ‘วชิรเมฆ’ แสงแดดอ่อนส่องผ่านใบไม้ สาดกระทบบนพื้นดินและแผงลำไยที่อัดแน่นเต็มไร่ เสียงจอบ เสียงเครื่องจักร และเสียงฝีเท้าคนงานดังก้องไปทั่วบริเวณ ข้าวหอมลุกแต่เช้า สวมเสื้อผ้าธรรมดา ทนแดดและเหงื่ออย่างไม่บ่น ทำงานแม่บ้านและช่วยในครัวไปพร้อม ๆ กับงานจิปาถะตามคำสั่งพี่จันทร์ เธอเก็บกวาดลานหน้าเรือน ช่วยยกของ ซักผ้า ล้างจาน แม้จะเหนื่อยแต่เธอก็ไม่เคยแสดงท่าทีท้อแท้ “ขยันดีนะเด็กนี่” พี่จันทร์บ่นเบา ๆ ขณะตรวจงาน ข้าวหอมยิ้มตอบ “ค่ะ หนูอยากช่วยครอบครัวค่ะ” ด้านในเรือนใหญ่ คุณเข้มยังคงจมอยู่กับงานเอกสารและโทรศัพท์สายธุรกิจ เขาเดินสำรวจแปลงลำไย โทรสั่งงานคนงาน และวางแผนจัดการไร่ ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉย ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเวลาให้เรื่องส่วนตัว “โทรศัพท์มาอีกแล้วนะครับคุณเข้ม” เสียงเลขาสาวเรียบ ๆ แจ้งข่าว “รู้แล้ววานพูดให้สั้น ๆ” เขาตอบเสียงเย็น พลางขมวดคิ้วอย่างเครียด ในช่วงพักกลางวัน ข้าวหอมแอบมองเรือนใหญ่จากระยะไกล เห็นคุณเข้มนั่งทำงานในห้องกระจกใหญ่ ใบหน้าขรึมและนิ่งสงบ “ผู้ชายแบบนั้น…ดูเหมือนไม่มีเวลาให้ใครเลย” เธอคิดพลางยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง ตลอดวัน… ทั้งสองคนต่างทำงานของตัวเอง แต่แรงงานหญิงน้อยกลับทำให้ความเงียบในไร่เหมือนถูกเติมเต็มด้วยความหวังเล็ก ๆ วันที่สามในไร่ลำไย ข้าวหอมยังคงตั้งใจทำงานทุกอย่างด้วยใจเต็มร้อย แม้จะเหนื่อยล้าจนเกือบล้ม แต่เธอก็ไม่ยอมให้ตัวเองหยุด วันนั้นข้าวหอมเดินไปหลังบ้านเพื่อนำผ้าซักสะอาดมารีด แต่ลมแรงพัดเอาผ้าหลุดมือปลิววูบตกลงในแปลงลำไยลึกเข้าไป “โอ้ย! ต้องเข้าไปเอาแล้วสิ” เธอบ่นเบา ๆ ก้าวเข้าไปในร่องไม้ผลที่แสงแดดส่องไม่ถึง ทันใดนั้นเอง… “เฮ้ย ระวัง ๆ” เสียงชายแกร่งดังมาจากมุมหนึ่งของแปลงลำไย คุณเข้มกำลังตรวจงานพอดี เห็นข้าวหอมเดินลึกเข้าไปเองโดยไม่ระวังพื้นที่ขรุขระ เขารีบเดินเข้าไปใกล้ พร้อมเรียกเบา ๆ “อย่าเข้าไปลึกเกิน มันอันตราย” ข้าวหอมสะดุ้ง เงยหน้ามองเจอใบหน้าเข้ม ๆ ที่ไม่เคยสนใจใครมาก่อนในสายตาเธอ “ขอบคุณค่ะคุณเข้ม หนูไม่ได้ตั้งใจจะไปไกลขนาดนั้น” เธอยิ้มเจื่อน ๆ เขาไม่พูดอะไร แค่เดินนำไปหยิบผ้าให้เธอ แล้วส่งคืนด้วยมือหยาบ ๆ สัมผัสมือของเขานั้นหยาบกร้าน ต่างจากความอบอุ่นในสายตาอย่างสิ้นเชิง ข้าวหอมกลับไปทำงานต่อ แต่หัวใจเต้นแรงกว่าปกติหลายเท่า ในขณะที่คุณเข้ม เดินกลับไปยังเรือนใหญ่โดยไม่หันหลังกลับ “เด็กนี่…เริ่มทำให้กูเสียสมาธิแล้วสิ”