“ตอนแรกข้าก็ไม่คิดหรอกนะ แต่พอเห็นเขาคนนั้นอีกครั้งข้าก็เริ่มเอะใจ มนุษย์จะทำแบบนั้นได้หรือท่านพี่” นางนึกถึงบุรุษชุดฉีผาวที่ทำตัวลึกลับผู้นั้น ถ้าเขาเป็นแค่มนุษย์ผู้หนึ่งเขาไม่สามารถโผล่มาช่วยพวกตนได้ทันเป็นครั้งที่สองแน่ถ้าไม่ได้ขับรถตามกันมา
“ข้าก็คิดเช่นนั้น และคิดว่ามีทั้งศัตรูและมิตรปรากฏขึ้น แต่ใครคือมิตรใครคือศัตรูนี่สิที่ข้าคิดไม่ตก”
“เราไม่น่ามีทั้งสองอย่างไม่ใช่หรือฟูจวิน”
“ใช่ มิตรและศัตรูคือใครข้าข้องใจนัก ครั้นจะส่งข่าวถึงมหาเทพก็ไม่ได้ เพราะเราต้องเก็บพลังไว้ใช้ในวันเดินทาง” เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวันเท่านั้น ถ้าเขานำพลังที่มีอยู่เพียงน้อยนิดมาใช้ในวันนี้ จะต้องมีผลในวันที่เดินทางข้ามมิติอย่างแน่นอน
“ใจเย็น ๆ พวกเขาอาจจะเป็นแค่มนุษย์เท่านั้น เราอาจจะคิดมากกันไปเอง”
สามีมองหน้าภรรยา “ก็อาจจะเป็นไปได้.. แต่บุรุษชุดฉีผาวผู้นั้นดูไม่เหมือนมนุษย์” รำพันเบา ๆ เมื่อนึกถึงชายชุด
