หย่าแล้ว...อย่ารัก

ความกระอักกระอ่วนภายในบ้านนั้นทำให้อรกชรู้สึกไม่สบายใจ สัญญาณบางอย่างที่ส่งให้ตลอดนั้นทำให้เธอหวาดกลัวอะไรบางอย่าง หญิงสาวเอาลูกคนเล็กเข้านอน ก่อนที่เธอจะเดินลงมายังชั้นหนึ่งของบ้าน โดยที่มีคนเป็นสามีนั่งรออยู่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ บางอย่างในใจนั้น...เธอไม่อยากให้เขาพูดออกมา “พี่มีอะไรจะคุยด้วย” “เดี๋ยวไปเอาน้ำเย็นมาให้นะ กลับมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำก่อน” เธอสวนกลับเขา อยู่ด้วยกันมาสิบห้าปี แค่เขาขยับตัวเล็กน้อยทำไมจะไม่รู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป “อร...” “เหนื่อยใช่ไหมคะ อิงยังไม่กลับบ้านเลย พี่ไปตามลูกหน่อยสิ” เธอว่าระหว่างที่เดินไปรินน้ำเย็น ๆ ในครัวให้เขา ทั้ง ๆ ที่สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่บอกปัญหาของลูก แต่ตอนนี้เธอขอ ขอแค่ยื้อเวลาสักหน่อย แต่ทว่า “พี่ทำงาน พี่ยังต้องไปตามลูกอีกเหรอ” คำตอบของเขาก็เล่นเอาคนฟังจุกอก มีแค่เขาสินะที่เหนื่อยอยู่คนเดียว นนทกรขึ้นเสียงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นเรียบตึง “เหนื่อยจริง ๆ ด้วย” หญิงสาวไม่อยากทะเลาะ เธอกลัวว่าปัญหาจะบานปลาย เพราะทุกวันนี้ก็รู้สึกอึดอัดมากพอแล้ว “อร...” “_” “ดื่มน้ำก่อนค่ะ” เธอเดินเข้ามาใกล้ ยื่นน้ำในแก้วให้กับเขา แต่คนตัวโตกลับไม่ยื่นมือมารับ “อรพี่ว่าเรา...หย่ากันเถอะ” “ฮะ...” ริมฝีปากบางอ้าเหวอ แม้นว่าจะเป็นคำที่คิดว่าเขาจะพูดอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะพูดมันออกมาจริง ๆ เมื่อครู่ยังดีที่เขาชะงักคำพูด ราวกับลังเล เธอรู้สึกดีที่อย่างน้อยก็มีวูบหนึ่งที่เขาเกิดลังเลขึ้นมา แต่สุดท้ายเขาก็พูดมันอยู่ดี “เราหย่ากันเถอะ” “_” คนตัวเล็กไม่ตอบ เธอส่ายหน้าไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด “พี่เบื่อ มันคงถึงจุดอิ่มตัวแล้วล่ะ” เขาว่าพร้อมกับเลื่อนสายตาหนีจากใบหน้าของเธอ ทำเอาคนที่ไม่ทันได้ตั้งหลักนั้นทำตัวไม่ถูกหนักกว่าเดิมอรกชยกแก้วน้ำเย็น ๆ ในมือสาดใส่หน้าของเขาอย่างแรง ซ่า~ ใบหน้าหล่อเหลาชาวาบ “พูดอะไรออกมารู้ตัวบ้างไหม!” เธอคิดว่าเขาเผลอตัว พูดออกมาด้วยความไร้สติ เลยสาดน้ำเย็น ๆ เพื่อเรียกสติของเขาเสียหน่อย แต่ดูเหมือนว่าไม่ได้ช่วยอะไร “รู้สิ พี่อยากหย่า อยากหย่าก็เพราะแบบนี้นี่แหละ!” ชายหนุ่มตะคอกออกมาเสียงดังไม่แพ้กัน “พี่นนท์...” นนทกรหน้าชาวาบจากน้ำเย็น ๆ ส่วนอรกชนั้นหน้าชาจากเสียงตะคอกของเขา “เดี๋ยวพี่จะไปตามลูก แล้วเราค่อยคุยกัน” น้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอทำให้ไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้ ทว่าพอหมุนตัวหนีร่างบางก็โผเข้าสวมกอดทางด้านหลังของเขาทันที พรึ่บ! “ฮึก ฮือ~ พะ พูดออกมาได้ยังไง ฮึก ทำไม ฮือ~” เธอซบหน้าลงที่แผ่นหลังหนาร้องไห้อย่างหนัก ความรู้สึกกลัวนั้นเกิดขึ้นจริง สิ่งที่คิดไว้เกิดขึ้นจริง ๆ รางสังหรณ์ที่มาพร้อมกับการเปลี่ยนไปของเขานั้นทำให้เธอรับรู้ว่าวันนี้จะมาถึง “ขอโทษที่รักษาสัญญาไว้ไม่ได้ แต่ที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ เราแยกย้ายกันจะดีกว่า” เขาวางมือลงที่หลังมือของเธอ ค่อย ๆ แกะฝ่ามือบางของคนเป็นเมียออก “ฮึก ไม่จริงอะ ปัญหาของเรา อึก ของครอบครัวเราก็มีมาตลอด แต่เราก็สัญญากันแล้วนี่ว่าจะไม่ปล่อยมือ พี่บอกฉันสิ อึก ให้ฉันแก้ไขนะ ให้โอกาสฉันได้แก้ไข” ร่างบางสั่นเทา มือน้อย ๆ ของเธอนั้นคว้าฝ่ามือหนาไว้ แต่ทว่า “พี่เบื่อ...” “เบื่อ?” ใบหน้าเล็กนั้นชาวาบ อรกชกลืนน้ำลายลงคอ “อ้อ ถ้าอย่างนั้น เราไปเที่ยวกันไหม สี่คน...อึก ฉัน พี่ ลูกเราสองคน” “_” “มันอาจจะเป็นอารมณ์ชั่ววูบ อึก พี่คิดใหม่นะคะ” “พี่คิดมาดีแล้วล่ะ เธอรู้ตัวดีว่ามันเป็นแบบนี้เพราะอะไร” “คะ?” เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อ หญิงสาวได้แต่มึนงง เธอก็เลี้ยงลูกอยู่บ้าน ลูกสาวคนโตก็กำลังมีปัญหา ส่วนคนเล็กก็กำลังเข้าเรียน ทำไมเขาพูดอย่างกับว่าเธอเป็นฝ่ายผิด “เราค่อยตกลงเรื่องลูก ค่าใช้จ่าย พี่จะยังรักษาสัญญาดูแลเธอกับลูกเหมือนเดิม แต่เราแค่ลดสถานะลง” “ฉันไม่เข้าใจ อึก ไม่เข้าใจเลย” มีคำถามมากมายปะดังปะเดเข้ามา ก่อนที่เธอจะนึกอะไรบางอย่างได้ “หรือว่าพี่...มีผู้หญิงคนใหม่คะ” “_” “เธอคนนั้นใช่ไหมคะ อึก คนนั้นใช่ไหม!” อยู่ ๆ ก็โมโหขึ้นมา อรกชตะคอกเสียงใส่คนเป็นสามีเสียงดังลั่น “ไม่ใช่ ถึงจะไม่มีแพร...พี่ก็อยากหย่าอยู่ดี” “แพร...หึ ผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ ด้วย” เธอแค่นหัวเราะออกมา ถ้าเกิดมีคำว่าเอ๊ะแล้ว มันจริงเสมอโดยไม่ต้องพยายามหาคำตอบเสียด้วยซ้ำ ผู้หญิงที่เขาอ้างว่าลูกค้า แต่ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว “ไม่หรอก อึก ฉันเคยเจอแล้ว” “หือ...” “ฉันเคยเจอผู้หญิงคนนั้นแล้ว เธอเองก็รู้ว่าพี่แต่งงานมีลูกแล้ว แต่ก็มาหยามฉันต่อหน้า แค่นี้ก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นต้องการอะไร” นนทกรไม่ได้ตอบอะไร ยอมรับว่าการเข้ามาของแพรไพลินทำให้ความรู้สึกที่มีต่อแม่ของลูกนั้นสั่นคลอน “ขอโทษ...” เขาพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา “คะ?” “พี่ผิดเองแหละ ที่ความรู้สึกของพี่ไม่เหมือนเดิมแล้ว” เขาว่าเสียงแผ่วเบา ยอมรับว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้รักภรรยาที่อยู่กินกันมาสิบห้าปีนี้แล้ว “ไม่จริงอะ ฮึก พี่นนท์...พี่ยังเป็นคนที่ฉันรักที่สุดเหมือนเดิม ไม่จริงหรอกที่พี่จะคิดอย่างนี้ ตอนนี้พี่อาจจะแค่สับสน เพราะฉันไม่สวยเหมือนเดิมแล้ว หรือปัญหาเรื่องของลูกอิงอาจจะทำให้เราทะเลาะกันบ่อยขึ้น ฮึก แต่เราค่อย ๆ คุยกันได้ไหม พี่อย่าพูดเรื่องหย่าอีก” “อร...” เขาไม่รู้ว่าน้ำอิงมีปัญหาอะไร ทำไมวันนี้กลับบ้านดึก “ฮึก ฉันไม่หย่าหรอกค่ะ เราแก้ปัญหาไปด้วยกันนะ” ร่างบางขยับเข้าไปหา สวมกอดเอวหนาราวกับกลัวว่าเขาจะหายวับไป “อร...” “พี่อาจจะต้องใช้เวลาใช่ไหม ฮึก ใช่ไหม” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา โดยที่ท่อนแขนยังคงกอดเอวหนาไว้แน่น “โอเค...” เขาตอบรับ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ การขอหย่าไม่ใช่เรื่องง่าย เธอคงต้องใช้เวลาทำใจอีกสักระยะหนึ่ง “เห็นไหม จริง ๆ แล้วพี่ก็ไม่อยากหย่าหรอกใช่ไหม” เธอคลายอ้อมกอดออก อย่างน้อยการพูดแบบนี้ก็ทำให้ตัวเธอเองรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง “เดี๋ยวพี่ไปตามลูกก่อน” นนทกรไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินไปคว้ากุญแจรถ ก่อนจะเดินออกจากบ้าน ทิ้งให้ภรรยายาสาวนั้นยืนเคว้งคว้างอยู่เพียงลำพัง ...มีคำถามมากมายที่ถาโถมเข้ามา มันผิดพลาดตรงไหน ระยะเวลาสิบห้าปีนี้ที่ผ่านมามีตรงไหนที่ผิดพลาด หญิงสาวนึกย้อนกลับไปในอดีต เธอตั้งคำถามถึงการขอหย่าของเขา ผู้ชายที่เป็นรักแรก พ่อของลูกทั้งสองคน ผู้ชายที่เอ่ยปากว่าจะรักและดูแลเธอกับลูก แต่ฉไนกลับเปลี่ยนไป เขาเปลี่ยนไปเพราะอะไรกันแน่...