จับชู้ 8P

INTRO แชร์เฮ้าส์ในฝัน “มิ่งเก็บของเสร็จรึยังคะ ตอนนี้พี่รออยู่หน้าหอแล้วนะ” เสียงไพเราะของชายหนุ่มดังแผ่วผ่านหูโทรศัพท์ ส่งผลให้มือเล็กซึ่งกำลังพับเสื้อตัวสุดท้ายชะงักไป “เสร็จแล้วค่ะพี่ดรีม” กล่าวเสร็จค่อยขยับมือปิดกระเป๋าแล้วเอ่ย “แต่พี่ดรีมสะดวกแน่นะคะ คือมิ่งไม่อยากรบกวนพี่” “ไม่รบกวนเลยค่ะ มิ่งก็รู้ว่าพี่อยากให้มิ่งมาอยู่ด้วยตั้งนานแล้ว อีกอย่างอย่าบอกว่ามิ่งรบกวนพี่เลย เพราะต่อไปก็ไม่แน่เหมือนกันว่าใครจะรบกวนใคร” ประโยคท้ายของชายหนุ่มเปี่ยมล้นไปด้วยเลศนัย ทำเอาหญิงสาวที่ไม่ค่อยจะใสซื่ออย่างมิ่งขวัญถึงกับหน้าแดงซ่าน ปากเล็กจิ้มลิ้มสั่นระริก กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ ชายหนุ่มก็กล่าวขึ้นมาก่อน “ฉะนั้นมิ่งมาอยู่กับพี่ดีแล้ว ต่อไปพวกเราทำอะไรจะได้สะดวกขึ้น” ปลายเสียงสั่นพลิ้ว เล่นเอาหญิงสาวใจหวิวๆ ตามไปด้วย ขาเล็กหนีบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ให้ตายสิ พี่ดรีมที่เป็นแบบนี้ ทำมิ่งขวัญจะบ้าตายเสียให้ได้ “มะ...มันจะดีเหรอคะ แล้วเพื่อนพี่ล่ะ พวกเขาจะไม่ว่าเอาเหรอ” “พวกมันจะว่าอะไร ค่าเช่าพี่ก็จ่ายทุกปี กะอีแค่พาเมียมาอยู่ด้วย พวกมันไม่มีปัญหานักหรอก มิ่งสบายใจได้” ปลอบสาวน้อยของตัวเองเสร็จ ค่อยเสริม “มิ่งเองก็ไม่ใช่ไม่เคยเจอพวกมัน ถึงเจ้าพวกนั้นหน้าตาจะดูเลวทรามไปหน่อย แต่ก็จิตใจดีนะ พวกนั้นชอบมิ่งกันทุกคนแหละ อย่ากังวลไปเลย” มิ่งขวัญได้ยินแฟนหนุ่มพูดเช่นนั้นก็สลายความกังวลไปได้เปลาะหนึ่ง “งั้นมิ่งค่อยสบายใจหน่อย พี่ดรีมรอแป๊บนะคะ เดี๋ยวมิ่งจะรีบลงไป” ปลายสายไม่เอ่ยเร่ง เพียงกำชับ “ไม่ต้องรีบนะคะ พี่รอได้” “ค่ะ” วางสายจากแฟนหนุ่ม ค่อยพรูลมหายใจโล่งอก ทำเอาเหมือนแพรที่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ พลอยระบายลมหายใจออกมาด้วย เจ้าหล่อนถาม “เป็นไง พวกพี่เขาโอเคใช่ไหม” มิ่งขวัญผงกหัวพร้อมยิ้ม “อืม ถ้าพี่ดรีมคอนเฟิร์มมาแบบนี้ แสดงว่าโอเคแหละ” “เฮ้อ ค่อยโล่งอกหน่อย ฉันก็กังวลว่าแกจะหาที่พักไม่ได้” มือช่วยขนของ ปากก็ว่า “แต่ที่แกต้องหาห้องพักกะทันหันก็เป็นเพราะฉัน ขอโทษจริงๆ นะมิ่ง เอาไว้วันหลังฉันเลี้ยงชาบูแกไถ่โทษ” “จริงนะ งั้นเอาไว้อีกสองสามวันค่อยนัดกันอีกทีแล้วกัน” เห็นมิ่งขวัญยิ้มยีจนตาปิด เหมือนแพรก็คันไม้คันมืออยากขยุ้มแก้มนิ่มนั้น ตามจริงพวกเธอเพิ่งรู้จักกันตอนเรียนปีหนึ่ง เพราะบังเอิญได้อยู่หอในห้องเดียวกัน ไปๆ มาๆ พอได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันและกัน เหมือนแพรก็ถูกความน่ารักของมิ่งขวัญดึงดูด ตัดหน้าตาดูดีของมิ่งขวัญทิ้งไปก่อน เหมือนแพรไม่ใช่คนที่มองคนแต่ภายนอก เพราะสิ่งที่ดึงดูดเธอจริงๆ นั้นคือนิสัยใจคอหญิงสาวต่างหาก มิ่งขวัญเป็นเด็กต่างจังหวัด สอบติดเข้ามาเรียนมหาลัยในกรุงเทพฯ แต่ด้วยครอบครัวไม่ได้ร่ำรวย เธอจึงเป็นคนที่ค่อนข้างสู้ชีวิต ตอนกลางวันไปเรียน ตอนเย็นทำงานพิเศษ แต่ถึงอย่างนั้น เกรดต่อเทอมของเธอก็ยังน่าประทับใจ ไม่ถึงกับเป็นที่หนึ่งของชั้น ทว่าก็ไม่เคยหล่นจากลำดับสาม แถมนิสัยใจคอเธอยังไม่ใช่คนเย่อหยิ่ง แต่น่ารักเอามากๆ แถมยังดูซื่อบื้อเล็กน้อยด้วย แรกๆ เหมือนแพรยังกังวลว่าเธอจะโดนคนไม่ดีหลอกเอา ทว่าเมื่อขึ้นปีสอง มิ่งขวัญก็ตกลงคบกับพี่ดรีม นัยฝัน รุ่นพี่สุดหล่อต่างคณะที่เข้ามาจีบ เธอที่เฝ้ามองเห็นว่าพวกเขาดูเข้ากันได้ดี จึงสนับสนุนจนตอนนี้กลายเป็นว่ายัยมิ่งขวัญคบกับแฟนจะเข้าปีที่สองแล้ว มองแล้วก็ช่างน่าอิจฉา เหมือนแพรจึงแขวะ “จะว่าไป ถ้าไม่ใช่เพราะแม่อยากให้ฉันกลับไปอยู่บ้าน แกคงไม่มีโอกาสได้ไปอยู่กับพี่ดรีมหรอก” มิ่งขวัญชะงักไป ก่อนจะเออออตาม “จริงด้วย แต่ถึงอย่างนั้น ฉันคงอยู่กับพี่ดรีมไม่นานหรอก เอาไว้หาห้องได้ ฉันค่อยย้ายออก” “แกจะย้ายออกทำไม อยู่กับแฟนแหละดีแล้ว ประหยัดค่าใช้จ่ายด้วย อีกไม่กี่เดือนพวกเราก็จะขึ้นปีสี่แล้ว แกรีบเก็บเงินเถอะ” ว่าเสร็จดวงตากลมโตก็วาวแสงประหลาด กระเถิบเข้าไปชิดเพื่อนสาวแล้วกระเซ้า “อีกอย่าง แชร์เฮ้าส์หลังนั้นก็มีแต่หนุ่มหล่อ แกเข้าไปคงได้มองอาหารตาจนอิ่มแหงๆ เฮ้อ แกน่ะไม่รู้อะไร แชร์เฮ้าส์หลังนั้นตั้งแต่พวกพี่เขาย้ายเข้าไปอยู่ ก็ถูกเรียกว่าแชร์เฮ้าส์ในฝัน” “เลอะเทอะน่า แชร์เฮ้าส์ในฝันบ้าบออะไร” “แหม ก็จริงไหมล่ะ เพื่อนพี่ดรีมมีแต่คนหล่อๆ ทั้งนั้น แล้วแชร์เฮ้าส์ที่รวมหนุ่มหล่อเจ็ดคนเอาไว้ด้วยกัน ถ้าไม่เรียกว่าเป็นแชร์เฮ้าส์ในฝัน จะให้เรียกว่าอะไร” ทำทีเป็นเช็ดน้ำลาย “เป็นฉันถ้ามีโอกาสได้เข้าไป คงจะอยู่ยาว ต่อให้พี่ดรีมไล่ก็ยังจะเกาะขาเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย” มิ่งขวัญมองท่าทางน้ำลายยืดของเหมือนแพรแล้วหัวเราะฝืดๆ เหมือนแพรเป็นคนนอกจึงไม่เคยรู้ ว่าตลอดเวลาที่เธอไปเจอพี่ดรีม สายตาของเพื่อนเขามองเธอดูประหลาดมาก ดูน่ากลัว ไม่สิ เรียกว่าน่าขนลุกมากกว่า... แล้วแบบนี้ จะให้เธอกล้าอยู่ยาวได้ยังไงกันล่ะ...