หนีรักคุณแฟนเก่า

“ผู้ชายดี ๆ ก็มีแต่ในนิยาย ความจริงแล้วผู้ชายมันเลว ผู้ชายมันมีแต่คนเฮงซวย เชื่อเถอะว่าความรักมันเลวร้าย ถ้ามีรักแล้วมันทุกข์ สู้อยู่กับตัวเอง รักตัวเองดีกว่า” เสียงโวยวายอย่างมีน้ำโหถูกเปล่งออกมาจากหญิงสาววัยทำงานด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในวันวานย้อนกลับเข้ามาในความคิด เสียงเพลงที่ถูกเปิดคลอเบา ๆ มันยิ่งส่งให้อารมณ์ของหญิงสาวโศกเศร้ามากขึ้นไปอีก ทั้ง ๆ ที่เพลงนั้นมันคือเพลงรัก แต่เธอกลับรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก เพราะเพลงเพลงนี้คือเพลงที่อดีตคนรักชอบเปิดให้เธอฟัง “ฮือ~ ไอ้พายุ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ฮือ~ ต่อไปนี้ฉันจะไม่เชื่อใจ ไม่ไว้ใจผู้ชายคนไหนอีกแล้ว” เธอโวยวายอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ อีกทั้งสายน้ำตาที่ไหลลงมาอาบสองข้างแก้ม บ่งบอกว่าหญิงสาวยังไม่เคยลืมเรื่องราวอันแสนเจ็บปวดที่มันเคยเกิดขึ้นในวันวานได้เลย “ยัยขิง ยัยน้ำ ยัยแก้ว พวกแกจำไว้เลยนะ ผู้ชายน่ะมันอันตราย ถ้าไม่อยากเสียใจเหมือนฉันก็อย่าหลวมตัวเผลอใจไปกับคำพูดหวาน ๆ ของคนพวกนั้นเด็ดขาด” แล้วเอ่ยเตือนเพื่อนสาวอีกสามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความเป็นห่วง “อื้มม~” แก้วตาตอบพลางพยักหน้าตาใสตามประสาคนหัวอ่อนที่เชื่อคนง่าย แต่ขณะนั้นน้ำมนต์กลับดูไม่ได้ใส่ใจฟังคำพูดของลุลามากนัก อีกทั้งตอนนี้ก็กำลังยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มแบบรวดเดียวหมดแก้ว ลุลาจึงตวาดใส่อย่างงอน ๆ “ยัยน้ำ! แกได้ยินที่ฉันพูดมั้ย” น้ำมนต์เกือบสำลัก ต้องรีบวางแก้วลงบนโต๊ะแทบไม่ทัน ก่อนจะตอบแบบขอไปที “ได้ยิน ๆ” ความรักสำหรับลุลามันก็คือยาพิษ ถ้าเมื่อไหร่ที่เผลอกลืนมันเข้าไปในร่างกายและปล่อยให้พิษของมันแล่นเข้าสู่หัวใจ ฤทธิ์ของมันจะส่งผลทำให้ทรมานเจียนตายได้ งานเลี้ยงรุ่นดำเนินต่อไปจวบจนวินาทีสุดท้ายของงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ “ฉันกลับแล้วนะ พรุ่งนี้มีงานเช้า” ลุลาเอ่ยขณะลุกขึ้นยืน และหยิบกระเป๋าสัมภาระเตรียมจะกลับบ้าน “ลุลา แกไหวมั้ย ให้ไปส่งเปล่า” ขิงเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นอาการของเพื่อนสาวที่ยืนเซไปเซมา “ฉันไม่เป็นไร สบายมาก กลับเองได้ ไม่เมา ไม่ต้องห่วง” ลุลาปฏิเสธ “สภาพนี้แกไหวจริงเหรอ เดินขาจะขวิดกันได้อยู่แล้ว ยังบอกไม่เมาอีก เฮ้อออ ลุลาเอ๊ย” ขิงบ่นอย่างเหนื่อยใจ “ฉันไม่เมาจริง ๆ ไม่ต้องห่วง ไปละนะ บาย” เธอยกมือขึ้นโบกลาเพื่อน ๆ และพยายามเดินให้ตรงทางเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง “โอเค ๆ งั้นกลับดี ๆ นะ ถึงแล้วทักมาบอกด้วย” ขิงจึงจำยอมและไม่วายกำชับอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง “อื้ม” ลุลาขานรับ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซไปโบกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน รุจิรา พิมพาภิรมย์ หรือ ลุลา ครีเอทีฟสาววัยยี่สิบสี่ปีที่เคยเจ็บช้ำน้ำใจกับรักครั้งแรกในวัยเรียนจนเข็ดขยาดกับความรัก และไม่เคยคิดจะปลูกต้นรักกับผู้ชายคนไหนอีก ถึงแม้เรื่องราวอันแสนเจ็บปวดจะผ่านมานานถึงสามปี แต่สำหรับลุลาแล้ว มันคือความทรงจำอันเลวร้ายที่เธอไม่มีวันลืม ทุกครั้งที่นึกถึง ความรู้สึกเจ็บมันยังเกิดขึ้นลึก ๆ ในหัวใจ เวลาผ่านไปนานนับสิบนาที ลุลายังคงยืนอยู่ข้างริมฟุตบาทที่เดิม เพราะยังไม่มีแท็กซี่คันไหนที่จอดรับเธอ แท็กซี่ทุกคันที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่มีผู้โดยสารแล้วทั้งหมด หญิงสาวยกมือขึ้นโบกแท็กซี่อีกคันที่กำลังแล่นมาทางนี้ เพราะสายตาที่พร่ามัวทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าแท็กซี่คันนั้นก็มีผู้โดยสารแล้วเช่นกัน “ทำไมไม่จอดวะ” หญิงสาวสบถอย่างหัวเสีย “ไอ้แท็กซี่เฮงซวย” เธอถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นคอนกรีตอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ทำไมชีวิตมันเฮงซวยแบบนี้วะ ขนาดแท็กซี่ยังไม่ยอมรับเลย” ใบหน้าสวยก้มลงไปซบกับหัวเข่าที่ตั้งชันขึ้นมาอย่างหมดหนทาง ได้แต่คิดตัดพ้อกับตัวเอง ทำไมชีวิตเธอมันถึงได้ลำบากยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้ “ลุลา” ขณะที่หญิงสาวกำลังคิดท้อแท้ แต่ก็ได้ยินเสียงทุ้มอันนุ่มสุขุมที่ให้ความรู้สึกราวกับว่าเป็นเสียงของเทวดาจากสรวงสวรรค์ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายช้า ๆ พยายามเพ่งสายตามองบุคคลตรงหน้าดี ๆ เพราะสายตาที่พร่ามัว บวกกับความรู้สึกมึนงงที่เกิดขึ้นมาในหัว มันทำให้เธอมองเห็นเขาได้ไม่ชัดเจน ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกเนกไทเรียบร้อย บุคลิกอันสุขุมนุ่มลึก ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นนั้นมันทำให้เธอพอจะนึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นใคร “คุณหมอ” เธอเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอย่างงง ๆ ได้แต่คิดสงสัยว่าเขามายืนทำอะไรอยู่ตรงหน้าตน ธนวัฒน์ หรือ คุณหมอวัฒน์ จิตแพทย์มือหนึ่งผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าทั้งเก่งทั้งหล่อ และเขายังเป็นเจ้าของไข้ที่ดูแลคุณแม่ของลุลาด้วย “คุณหมอกำลังจะไปเข้าเวรเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยอาการมึนงง “พี่เพิ่งออกเวรค่ะ กำลังจะกลับบ้าน” ชายหนุ่มตอบพลางมองหญิงสาวก่อนจะฉีกยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู “เมาแอ๋ขนาดนี้ ดื่มหนักเลยเหรอเรา” “ใครเมา ลุลาไม่ได้เมานะ แค่มึน ๆ นิดหน่อย” เธอแก้ตัว พลางเพ่งสายตาพยายามมองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง เพราะรู้สึกว่าเขากำลังเดินวนไปวนมาจนทำให้เธอเวียนหัว “คุณหมออย่าเดินไปเดินมาสิคะ ลุลาเวียนหัว” เธอต่อว่าอีกฝ่ายอย่างรำคาญใจ ชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมกับยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่เขาจะย่อตัวก้มลงไปประคองอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น “มาค่ะ เดี๋ยวพี่พาไปส่งบ้าน” “คุณหมอปล่อยลุลาลงเดี๋ยวนี้นะคะ ลุลาเดินเองได้ ปล่อยลุลาลงค่ะ” ร่างบางโวยวายพยายามดิ้นไปมาต่อต้านอีกฝ่าย “สภาพนี้ ให้พี่ไปส่งดีกว่านะคะ พี่ไม่อยากรับคนไข้เพิ่ม” ชายฉกรรจ์เอ่ยทีเล่นทีจริง โดยไม่สนใจคำทัดทานของหญิงสาว ก่อนจะอุ้มเธอเดินตรงไปที่รถของตนซึ่งจอดชิดริมฟุตบาทอยู่ มือหนาขยับไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับก่อนจะวางหญิงสาวลงบนเบาะที่นั่ง แล้วจึงเดินอ้อมกลับมาประจำยังตำแหน่งของตน “พี่มีน้ำผึ้งมะนาวอยู่ในเก๊ ลุลาเอามากินได้นะคะ” ชายหนุ่มเอ่ยขณะบิดกุญแจสตาร์ตรถ แต่ก็ไร้เสียงการตอบรับจากคนที่ตนกำลังคุยด้วย ด้วยความสงสัยเขาจึงหันไปดูหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย แต่ปรากฏว่าเธอนั้นหลับไปแล้ว “แล้วบอกไม่เมา” ธนวัฒน์ส่ายหน้าและยิ้มออกมาอย่างชอบใจ ก่อนจะหยิบผ้าเย็นที่ตนบังเอิญซื้อติดรถเอาไว้ออกมา และบรรจงเช็ดหน้าให้หญิงสาวด้วยความเบามือ แล้วจึงเหยียบคันเร่งขับรถพาหญิงสาวไปส่งที่บ้านของเธอ ********** “ก็พี่ทำงาน ลุลาอย่างี่เง่าได้มั้ย” เสียงทุ้มจากคนตัวสูงต่อว่าแฟนสาวของเขาอย่างไม่พอใจ “พี่กำลังจะขึ้นบริหารบริษัทอย่างเต็มตัว พี่มีหน้าที่มีความรับผิดชอบมากมายที่ต้องทำ จะให้พี่มาตามรับตามส่งลุลาทุกวันมันไม่ได้หรอกนะ แล้วต่อไปนี้ก็อย่ามาหาพี่ที่บริษัทอีก มีอะไรก็กลับไปรอพี่ที่คอนโด” “ไปรับไปส่งไม่ได้? ทำไมคะ ทีเมื่อก่อนพี่ยังทำได้เลย” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ก็ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน” เขาแก้ตัว “ไม่เหมือนกันยังไงคะ เพราะเมื่อก่อนพี่รักลุลาพี่เลยมีเวลามาดูแลมาเอาใจลุลาจนลุลารักพี่ แต่ตอนนี้คนที่พี่รักไม่ใช่ลุลาแล้ว พี่เลยไม่มีเวลาให้ลุลาใช่มั้ยคะ” เธอชิงตัดพ้อพูดตัดหน้าเขาทั้งที่ชายหนุ่มยังพูดไม่จบ ใบหน้าสวยเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า “ลุลาอย่างี่เง่าได้มั้ย ก็พี่บอกว่าพี่ไม่ว่าง ต้องทำงาน ถ้าพูดไม่รู้เรื่องพี่จะไม่คุยด้วยแล้วนะ” เขาถอนหายใจก่อนจะหันหลังเดินขึ้นอาคารพาณิชย์ขนาดใหญ่โดยที่ไม่หันกลับมาสนใจหญิงสาวที่ยืนน้ำตานองหน้าอีก หยดน้ำตาไหลรินลงที่ข้างแก้ม วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ แต่เขากลับไม่มีแม้แต่คำพูดดี ๆ ให้เธอ ไม่มีคำอวยพร ไม่รู้ว่าเขาจะยังจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ สายตาพร่ามัวมองฝ่าหยดน้ำตาดูแผ่นหลังของชายหนุ่มคนที่ได้ชื่อว่าแฟนค่อย ๆ เดินห่างออกไปไกลทีละนิด เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมาสนใจเธอเลยสักน้อย กริ๊งงงงง เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นปลุกหญิงสาวให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา มือบางขยับคลำไปตามโต๊ะหัวเตียงเพื่อปิดนาฬิกาตั้งโต๊ะที่กำลังส่งเสียงดังน่ารำคาญ เธอค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอนอย่างงัวเงียก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดใบหน้าเพราะรู้สึกได้ถึงของเหลวบางอย่างที่เปื้อนอยู่ตรงข้างแก้ม “น้ำตาเหรอ?” ริมฝีปากบางพึมพำอย่างงุนงง ก่อนที่เหตุการณ์ในความฝันจะย้อนกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง นั่นไม่ใช่แค่ความฝัน แต่มันคือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว “ทำไมจู่ ๆ ถึงฝันเห็นเขาได้” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ ตั้งแต่ที่เลิกกันไปมันก็หลายปีแล้ว เธอทำใจได้สักพักแล้ว และตอนนี้เธอก็อยู่กับปัจจุบัน ถึงแม้จะยังลืมเขาไม่ได้ แต่เธอก็วางเขาเอาไว้ในความทรงจำส่วนลึกของหัวใจ ไม่เก็บมาคิดถึง ไม่โหยหา และไม่ติดตามข่าวคราวเรื่องราวของเขาอีก ร่างบางลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูและเดินตรงเข้าห้องอาบน้ำเพื่อจัดการตัวเอง สลัดความคิดในหัวทิ้งอย่างไม่สนใจ ถ้าขืนเธอยังมัวคิดถึงแต่เรื่องไร้สาระพวกนี้ วันนี้เธอคงจะต้องไปทำงานสายแน่ ๆ และยิ่งวันนี้เป็นวันสำคัญ เพราะบริษัทที่เธอทำงานอยู่ได้เปลี่ยน CEO คนใหม่ ส่งต่อให้หุ้นส่วนใหญ่แทน แถมยังมีการประชุมช่วงเช้าเพื่อต้อนรับ CEO คนใหม่ด้วย แล้วครีเอทีฟสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวเก็งของบริษัทอย่างเธอจะไปทำงานสายได้ยังไง