บทนำ
ว่านลู่ถิงมีสามีอยู่หนึ่ง มีบุตรชายฝาแฝดอีกสาม
สามีของนางความจำเสื่อม นางเห็นว่าเขาหน้าตาดีมากกว่าผู้ชายทุกคนในหมู่บ้านจึงช่วยเขาเอาไว้
นางวางยาเขาในขณะที่ร่างกายของเขายังไม่หายดี ทั้งยังความจำเสื่อมจนกระทั่งได้มีค่ำคืนวสันต์ร่วมกัน
ชายหนุ่มไม่ได้กล่าวโทษหรือทอดทิ้งนางไป
เมื่อเขาหายดีแล้วก็ยังดูแลนางกับลูกชายแฝดสามที่ถือกำเนิดขึ้นมาเพราะค่ำคืนวสันต์คืนนั้นเป็นอย่างดี อาศัยการเลี้ยงชีพด้วยการเป็นพรานป่าและรับจ้างทำไร่ดำนาในที่ทางของคนอื่น เพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวให้พอมีความเป็นอยู่ที่สะดวกสบาย โดยมีเงื่อนไขเดียวว่าเขากับว่านลู่ถิงจะต้องแยกห้องนอนกัน
สองปีให้หลังคุณหนูจากเมืองหลวงที่เป็นคู่หมั้นของเขาเดินทางมายังหมู่บ้านแห่งนี้ เพื่อตามหาคู่หมั้นที่หายสาบสูญไปนานหลายปี นางมาพร้อมกับแม่ทัพน้อยคนหนึ่งที่มีความหล่อเหล่าไม่ธรรมดา
ว่านลู่ถิงอิจฉาริษยาความงดงามของคุณหนูเฉียวเป็นอย่างมาก อิจฉาคุณหนูจากเมืองหลวงที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับบุรุษที่สตรีทั้งหลายล้วนหมายปองถึงสองคนพร้อมกัน
ภายหลังคุณหนูเฉียวกับแม่ทัพน้อยคนนั้นช่วยกันฟื้นฟูความทรงจำของสามีว่านลู่ถิงให้กลับคืนมา
ทันทีที่เขาได้ความทรงจำกลับมา หลิงอี้หยางก็คิดที่จะจากว่านลู่ถิงไป
ว่านลู่ถิงใช้บุตรชายทั้งสามต่อรองกับสามี บอกว่าหากเขาจากนางไป นางจะให้ลูกชายทั้งสามไม่ได้อยู่ดีกินดี
บุตรชายทั้งสามของนาง แม้อยากจะตามบิดากลับเมืองหลวงไปด้วยแต่ก็ไม่อาจทำ
ด้วยกฎของหมู่บ้านจิ่วเฟยแห่งนี้ หากมีการหย่าร้างเกิดขึ้น มารดาจะได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก ๆ ทุกคน นั่นทำให้หลิงอี้หยางจำต้องใช้ชีวิตเป็นสามีของว่านลู่ถิงอยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลแห่งนี้ต่อไป
สามปีให้หลังชายหนุ่มมุ่งมั่นกับการอ่านตำรา สามารถสอบผ่านได้เป็นขุนนางและกลับคืนตระกูลเดิมอีกครั้ง
แต่สามปีที่ผ่านมา คุณหนูเฉียวได้แต่งงานกับแม่ทัพน้อยผู้นั้นไปเสียแล้ว หลิงอี้หยางอยากทวงคนคืน เขาจึงเริ่มวางแผนต่าง ๆ มากมาย
หลิงอี้หยางให้ร้ายแม่ทัพน้อยจนกระทั่งต้องตายในสนามรบ แสร้งเป็นที่ปรึกษาให้กับฮูหยินแม่ทัพผู้แสนดี ภายหลังเมื่อฮูหยินแม่ทัพเริ่มใจอ่อน เขาจึงวางแผนฆ่าว่านลู่ถิงเป็นลำดับต่อไป
ว่านลู่ถิงถูกพิษย่อยเนื้อสลายกระดูกกัดกร่อนตายอย่างอนาถ และคนที่นำยาพิษมาให้นางกินก็คือบุตรชายทั้งสามของนางเอง
นิยายเรื่องนี้จบชีวิตของนางรองตัวร้ายที่ได้ทำลายวาสนาของผู้อื่นได้อย่างสะใจ
ส่วนพระรองที่แสนร้ายเสียยิ่งกว่า กลับได้ครองรักกับฮูหยินแม่ทัพน้อยในตอนสุดท้าย เป็นไปตามที่นักอ่านหลายคนได้ส่งคอมเม้นต์แอบเชียร์กันมานาน
นิยายเรื่องนี้หากคิดว่านักเขียนแอบจิตหน่อย ๆ แล้ว นักอ่านและแฟนคลับก็ยังแอบจิตนิด ๆ เหมือนกัน
พระรองตัวร้ายฆ่าพระเอกและภรรยาของตัวเองภายในไม่กี่บรรทัดในตอนจบของนิยายโดยไม่กะพริบตา ทั้งยังไม่เกรงกลัวต่อบาปเช่นนั้น ทุกคนยังเห็นว่าเขาทำได้ดี นักอ่านเห็นกงจักรเป็นดอกบัวไปแล้วแน่นอน
บางทีนักอ่านอาจจะถูกความหล่อเหลาที่ไม่น้อยหน้าผู้ใดของพระรองตัวร้ายบดบังตาเหมือนกับว่านลู่ถิงเช่นกัน
แต่อย่างนั้นนักเขียนก็ยังดีใจที่นิยายเรื่องนี้ของนางเขียนมาถึงตอนจบได้เสียที
นิยายเรื่องนี้ได้รับยอดวิวอย่างล้นหลาม มีผู้ติดตามและยอดการสั่งซื้อรายตอนมากมาย
ภายหลังเมื่อออกเป็น *****คและรูปเล่มเหล่าแฟนคลับก็ยังตามมาเป็นกำลังใจ เสียเงินซื้อเก็บเอาไว้เพื่อสนับสนุนนักเขียนต่อไป
นักเขียนมีความสุขมาก เข้านอนพร้อมกับจินตนาการว่านิยายเรื่องต่อไปของนาง นางจะแต่งให้พระรองตัวร้ายกลับมาเป็นพระเอกโรคจิตในตอนหลัง เพื่อหักมุมในตอนจบได้อย่างไรดี
นอนหลับข้ามคืนในที่สุดนักเขียนก็ตื่นเต็มตา
ทันทีที่นักเขียนลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่นางมองเห็นก็คือหัวผักกาดเหี่ยว ๆ ที่ซีดเซียวถึงสามคน
หนึ่งหัว สองหัว สามหัว…นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!
ภายในพริบตา นักเขียนยังไม่ทันได้ชื่นชมกับเม็ดเงินที่ได้จากการขายนิยายให้สาแก่ใจ กรรมกลับสนองทันตา!!
นักเขียนได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของว่านลู่ถิง นางร้ายในนิยายของตัวเองไปเสียแล้ว นี่เรียกว่ากรรมตามสนอง เช่นนั้นนางจะต้องทำอย่างไรต่อไป
นักเขียนหลับตาลง ซึมซับความทรงจำของร่างเดิมคืนมา นิยายตอนนี้คงอยู่ในช่วงที่นางรองรังแกบุตรชายฝาแฝดอยู่บ้าง สามียังความจำเสื่อม คุณหนูตระกูลเฉียวและแม่ทัพน้อยผู้นั้นก็ยังไม่มาวุ่นวาย
"ต้าหลง เอ้อหลง ซานหลง พวกลูก ๆ คงหิวกันแล้วกระมัง"
เด็กน้อยทั้งสามเมื่อเห็นว่ามารดาฟื้นแล้ว ทั้งสามคนจึงสะบัดก้นจากไปทันที
ว่านลู่ถิงคนใหม่ได้แต่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนเตียง กระทั่งลูกยังเหม็นขี้หน้าแล้วสามีจะอยู่ขั้นใด
เอาวะ! ลู่ถิงคนใหม่ นางไม่ยอมมีจุดจบตายอย่างอนาถและทรมานเหมือนในนิยายของตัวเองแน่นอน ขอลองง้อบุตรชายกับสามีดูก่อนก็แล้วกัน