ท่านนายพล

1 นายพลนพดล ระดมกำลังทหารใต้บังคับบัญชาค้นหาลูกสาวที่หายตัวไปในป่า เขาทราบเมื่อผ่านไป 24 ชม. หนึ่งวันเต็มๆ นิดาเพื่อนอิงอรโทรมาแจ้ง นายพลนพดลเมื่อทราบ เขาร้อนใจสั่งเกณฑ์คนให้มาช่วยลงพื้นที่ตามหาอิงอร ป่าดูจะออกดิบชื้นมากกว่าร้อนชื้นและรกทึบ ลูกสาวเขาช่างบ้าบิ่นมาเดินป่าคนเดียว จะเป็นตายร้ายดียังไงจะโดนงูเงี้ยวเขี้ยวขอฉกเอาหรือหลงตกน้ำตกท่าไปทางทิศไหนต่อไหน   นิดาร้องไห้ตาบวมเธอออกช่วยตามหาอิงอร โดยมากับพ่ออิงอร เขาทหารยศนายพล ความผิดเธอที่ปล่อยคนชอบป่าทิ้งไว้แล้วเธอไปเล่นน้ำ ทหารหยุดพักการค้นหาหลังจากเดินป่าหาทุกย่อมหญ้ามาเป็นเวลานานหลายชั่วโมง นายพลนพดลยืนเอาศอกค้ำยันต้นไม้ใหญ่ สีหน้าเคร่งเครียด ยิ่งเดินเข้าไปลึกป่ายิ่งกว้างใหญ่ มันดูไม่มีอะไรแต่ในความไม่มีอะไรมันเหมือนมีบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า ทุกย่อมหญ้าทุกตารางนิ้วเกือบทั่วผืนป่า ตามหาลูกสาวสุดที่รักไม่เจอสักที นายพลผู้เคร่งขรึมปลีกตัวมาคิดคนเดียวกล่าวขอโทษภรรยาที่ล่วงลับไปนับครั้งไม่ถ้วนในใจ เขามัวแต่ทำงานดูแลลูกสาวได้ไม่ดีไม่ค่อยมีเวลาแม้กระทั่งเจอหน้า แผ่นหลังแกร่งยืดตรงตระหง่านแบกรับความรับผิดชอบในหน้าที่ผู้นำกองทัพทหาร แต่ทำหน้าที่พ่อได้แย่นัก  " นายพลคะดื่มน้ำสักหน่อยค่ะ " นิดาลุกตามนายพลนพดลไปหลังจากเขาสั่งลูกน้องพัก ท่านนายพลแอบหลบมาอยู่คนเดียวน้ำท่าไม่ดื่ม เธอนั่งกลางวงทหารฉกรรจ์หลายนาย เขาไม่ได้มีท่าทีคุกคามมีเพียงสายตามองมาหลายต่อหลายครั้ง เธอรู้สึกอึดอัดจึงออกมานำผ้าติดมือมาหนึ่งผืนออกมาเดินหาท่านนายพล เสียงฝีเท้าเหยียบกิ่งไม้ใบหญ้า หูได้ยินเสียงฉับไว ประสาทรับรู้ดีนายพลหันมาพลันชะงักเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวเพื่อนสนิทลูกสาวยื่นน้ำมาให้ ก่อนจะรับน้ำ สำรวจหน้าคนเอามาให้รวดเร็ว กระดกน้ำรวดเดียวลงลำคอแกร่ง การดื่มน้ำยกพรวด ไม่นานน้ำทั้งหมดไหลลำคอ บางส่วนไหลออกจากปากหยักอาบลงมายังคางลามมาจนถึงลำคอ มีเส้นเอ็นเส้นเลือดโชว์ความเเข็งแกร่ง  นิดากลืนน้ำลาย เธอมองลูกกระเดือกขยับเป็นคลื่นน้ำไหลผ่านเนื้อสีผิวน้ำผึ้งเข้มอกกระเพื่อม ท่าดื่มน้ำนายพลดูมาดแมน " ผ้าค่ะ " นิดาจ้องตาไม่กระพริบ นายพลปรายตามองหญิงสาวแวบเดียว รับผ้ามาเช็ดหน้าซับเหงื่อและส่งคืนให้  " ท่านคะ...ยัยอิงต้องไม่เป็นไรค่ะ ดามั่นใจเราต้องหายัยอิงเจอค่ะ "  " อืม ขอบใจ " นายพลหันกลับไปถอนหายใจจมความคิดตัวเอง เขาไม่แสดงออกทางสีหน้าได้มากนัก เขาเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง " ขอโทษนะคะท่ายนายพล " นิดาขยับเข้าไปใกล้ร่างบึกบึน กลิ่นเหงื่อจางๆผสมน้ำหอมนายพลโชยมาอ่อนๆ เธอเผลอสูดเต็มปอด ใบหน้าผิวสีน้ำผึ้งหันมาจะถามว่าหญิงสาวมีอะไรอีกกลับต้องยืนนิ่งๆ  นิดาเขย่งเท้า ตัวเธอเตี้ยเพียงช่วงอกล่ำนายพลนพดล เธอนำผ้าพับใหม่ให้เหมาะต่อการซับเฉพาะจุด นิดานำผ้าซับเหงื่อบริเวณขมับเส้นเลือดขมับนายพลนูนเป็นเส้นแขนง   นิดายิ้มอ่อนๆหดตัวและมือกลับด้วยความเกรงใจ เธอเริ่มประหม่ากับสายตาจ้องมานิ่งๆ แต่ก็ซับลงมาตรงจอนใกล้หู ต่อด้วยสันกราม มือเธอสั่นเทาเบาๆ นายพลจ้องเธอนิ่งงัน มือยกมาจับมือเรียวที่กำลังจะชักกลับมา หมับ!!!  " อ๊ะ! " นิดาตกใจดวงตากลมกำลังสั่น " ฉันเช็ดเองได้ " เสียงเข้มนายพลกล่าวออกมา " ขอโทษค่ะ " นิดาหลบตาก้มหน้าลงเหมือนถูกตบหน้า เธอหดเล็กลงตัวลีบ อุ้งมือสากกุมมือเธอไว้อย่างนั้น " งั้นนิดาขอตัวค่ะ ขอโทษที่นิดามารบกวน " เธอชักมือกลับแต่มือแกร่งที่ห่อหุ้มมือเธอตรึงยื้อไว้จนนิดาต้องเงยหน้ามอง ดวงตาเธอหวั่นเกรงนายพลและซ่อนเร้นความรู้สึกหนึ่งเอาไว้ข้างใน " ช่วยปล่อยมือนิดาด้วยค่ะ "  " โทษที " นายพลปล่อยทันที นี่เขาจับมือเธอไว้ทำไม  นิดานำมือมากุมกันไว้ หันหลังเดินกลับไปทั้งที่ไม่อยาก หัวใจเธอสั่นระรัววูบไหวใจหวิว อากาศเย็นสบายกลับมีเหงื่อซึมออกตามมือง่ามนิ้วมือ นิดาถอยหลังมาเดินห่างร่างแกร่งน่ายำเกรง เธอไม่อยากเดินห่างเขาแต่พบเห็นสายตาดุเฉยชาทีไร เธอใจสั่น มือก็สั่น  " ระวังหน่อย "  " ขอบคุณค่ะ เกือบแล้ว " นิดาลูบแก้มดึงตัวเองออกห่าง คนมองคิ้วขมวดหน้าขึงขังเดินต่อไม่สนอะไรอีก กิ่งไม้เกือบเกี่ยวแก้มนิดา มันมีหนามเธอมัวแต่ระวังเท้าไม่ดูทางรอบๆ  " คุณครับมาเดินตรงนี้ ผมจะช่วยดูทางให้ครับ " นายทหารอาสาช่วยอย่างมีน้ำใจ หญิงสาวร่างเล็กหน้าน่ารักราวตุ๊กตากำลังกลัวที่จะเดินต่อตัวคนเดียว  " รบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ " นิดาเอาผมถัดหูแก้เก้อเขิน เธอหน้าเจื่อนยิ้มบางๆ ไปเดินข้างๆนายทหารมาเป็นภาระแท้ๆ สายตาคู่หนึ่งที่ดุเหลือประมาณแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน จ้องเส้นเลือดนัยน์ตากร้าว นายทหารสำรวจหาร่องลอยรอบๆตัวร่างแกร่งลูบแขนลูบขากันใหญ่โดยไม่ทราบสาเหตุ " ทหารไปทางโน้น เธออยู่ในความดูแลของผม " อุ่นวาบในอกทันทีมองหน้าคมกล้าๆกลัวๆ ระบายยิ้มจากใจที่ท่านนายพลวกกลับมาหาตัวภาระอย่างเธอ " ขอบคุณนะคะท่าน " " เดิมตามผมไว้ ป่ามันรกต้องระวังงู แถวนี้งูน่าจะชุม "  " ค่ะๆ " นิดามองซ้ายขวาหวาดกลัวงู แค่คิดก็ขยาดขยับไปยืนใกล้ร่างใหญ่โดยทันที มือกำชายเสื้อสีเขียวขี้ม้าไว้ ดวงตากลมล่อกแล่ก  " อยู่กับผมไม่ต้องกลัว " ท่านนายพลกล่าว เสียงห้าวหาญห่ามเป็นนิสัย นิดารู้สึกคำพูดแข็งๆสั้นๆพาอุ่นใจ มันเป็นการบอกอ้อมๆ ว่าจะปกป้องเธออย่ากลัว งื้อ ภายใต้หน้าเคร่งขรึม เขาซ่อนความทุกข์ไว้ห่วงลูกสาวจะขาดใจ  หัวอกคนเป็นพ่อร้อนรนจะนั่งรอเฉยๆก็ทำไม่ได้ นิดาอยากปลอบครั้นจะเป็นการล่วงล้ำเกินหน้าที่ทำเกินจำเป็น เธอห่วงอิงอรและเชื่อว่าท่ายนายพลต้องห่วงมากกว่าเธอหลายเท่า  " เราต้องเจอยัยอิงค่ะ " นิดาต้องกลั้นใจขณะเดินฝ่าดงหญ้ารกๆ  กำสาบชายเสื้อท่านนายพลไว้ เธอช้อนสายตาขึ้น เขาหันมาเพียงพยักหน้าให้แล้วหันหน้าตรงมองไปเบื้องหน้า 'จะผิดมั้ยถ้าเธอคิดอกุศลกับพ่อเพื่อน เกิดประกายความชื่นชอบ พอได้อยู่ใกล้ เพียงสบตาท่านนายพล หัวใจก็สั่นหวั่นไหว '