ตกหลุมรักรุ่นใหญ่วัยคุณพ่อ

?มหาวิทยาลัยแห่งนึงในเมืองไทย อื้อฮื้ม!! ฉันนักศึกษาสาวคณะนิเทศ เอกวารสารศาสตร์ ปัจจุบันอยู่ปี3 แล้วค่ะ ฉันชื่อเฟิร์น ส่วนอายุฉันอีก1เดือนก็เข้า21ปีละ คำถามจากการสัมภาษณ์:ทำไมถึงอยากมาเล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนได้รับรู้ด้วย เฟิร์น: ก็เพราะว่าเรื่องแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นกับใครง่ายๆหนะสิคะ มันเป็นเรื่องที่ทำเฟิร์นต้องทุกทรมานมาเป็นปีแล้วค่ะ —————————————————— ไรท์: อะๆอยากรู้กันหละสิว่าเรื่องมันเป็นยังไงในปีที่แล้ว ไปค่ะจะพาย้อนกลับไป ย้อนไปเมื่อ1ปีที่แล้ว ในช่วงเวลาที่เฟิร์นเรียนอยู่ปี 2 ขึ้นปี 2 “เฟิร์นรีบๆมาเรียนเลยนะมึง อาจารย์เขาเข้าสอนแล้วนะเว้ย กุบอกละไหมว่าให้ตั้งนาฬิกาปลุกนะ เพราะคาบแรกก็ไม่ได้เข้าเรียนมาแล้ว คาบนี้มึงต้องมาให้ทันอย่าใช้สิทธิขาดเรียนจนครบ3ครั้ง” “เออๆกุกำลังรีบไป บ่นอยู่ได้” ส่วนนี้อินิว คนปลุกประจำตัวในคาบเช้า เพราะฉันตื่นสายตลอด จะทันจริงก็คาบบ่ายอะ แล้วอีกอย่างปีนี้เป็นปี2ละด้วย มันก็เริ่มขี้เกียจขึ้นมาอะ กว่าจะผ่านปี1มาได้ก็ว่าหนักมากละ “กว่าจะมาได้นะมึง” “อาจารย์เช็คชื่อยังวะ” “เช็คไปแล้วสิ มึงดูเวลาหน่อยไหมว่ามึงมาสายกี่นาที” ฉันรีบมองไปดูที่นาฬิกาทันที บ้าจริงนี้เราสายไปตั้ง20กว่านาที เกือบครึ่งชั่วโมงอะ “ไม่เป็นไรๆ รอบนี้ก็แค่สายไม่ได้ขาด” “จ้าอาจารย์ให้แบบนั้นแน่นอน แล้วก็ช่วยไปบอกอาจารย์ด้วยค่ะว่า นันทะชา ยังมีชีวิตอยู่” “เออเลิกคาบนี้เดี๋ยวไปหาอาจารย์หรอก” “ดีมากจ๊ะ” ฉันมองไปที่คนสอน อาจารย์คนนี้ยังไม่เคยเรียนด้วย หน้าตาดีด้วยนะ “มึงทำไมอาจารย์คนนี้ดูดีจังวะ อย่างกับวัยรุ่น” “วัยรุ่นที่ไหนหระมึง นี้เขาอายุตั้ง45ปีแล้ว อีกอย่างคงมีครอบครัวแล้วด้วย” “แล้วไง” “มึงอย่าบอกนะว่ามึงชอบแบบลุงๆนี้” “อายุก็ไม่ได้มากเกินไปชะหน่อย แค่น้อยกว่าพ่อกุแค่3ปี” “มึง เกินไปจ๊ะ อีกนิดเดียวเท่าพ่อมุงแล้ว” ที่เพื่อนฉันมันพูดประมาณนี้เพราะมันรู้ว่าฉันชอบคนรุ่นใหญ่มาตลอด แต่ที่เคยคบๆมาก็อายุห่างฉันมากสุดแค่11ปีอะ แต่นี้คือห่างมากๆ ฉันกำลังจะ ไม่บอกดีกว่าอุปไว้ก่อน ไม่คิดเลยว่าจะมีคนน่าตาดีในวัย45 จบคาบเรียนนี้แล้ว ทุกคนกำลังทยอยเดินออกจากห้องเรียนไป “มึงพวกตูไปรอด้านนอกหน้าห้องเรียนนะ รีบไปบอกอาจารย์ว่ามึงมาอยู่แล้วก็รีบออกมาด้วย พวกตูหิวข้าวแล้ว” “อืมๆ” จากนั้นฉันก็เดินไปหาอาจารย์ที่ทำยังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่ และฉันหันไปมองรอบๆห้องที่ยังเหลือเป็นบางคนที่ยังไม่ออกจากห้องไป และกำลังออกไปละ “อาจารย์คะ สวัสดีค่ะ” “ครับ ว่าไงครับ” “หนูนันทชานะคะ ที่คาบแรกขาดและคาบนี้ก็สายค่ะ” (กุพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ) “อ๋อครับ ก็ไม่เป็นไรขอแค่อย่าขาดเกิน3ครั้งและ และก็ตามงานให้ทันเพื่อนก็พอ” “ค่ะ หนูแค่มาบอกว่าวันนี้หนูมาอยู่ ไม่ได้ขาดนะคะแค่สาย” “ครับ คาบหน้าก็มาให้ทันเช็คหระ” “ค่ะ หนูไปนะคะ” “ครับ” ฉันที่กำลังเดินออกไปแต่รู้สึกว่ามันจะจบสั้นไปไหม เลยเดินถอยกลับไปหาอาจารย์อีกครั้ง “ให้หนูช่วยถือของไปส่งไหมคะ ของเยอะหน้าดูเลยนะคะ” “อยากช่วยหรอ แต่บอกไว้เลยนะว่าอาจารย์ไม่มีคะแนนพิเศษให้หรอกนะ” อาจารย์พูดพร้อมยิ้มมุมปาก เราไม่พูดอะไรแค่ยิ้มเชิงอ่อยนิดๆแล้วก็หยิบกระเป๋าโน้ตบุ๊คมาถือไว้รอให้อาจารย์เดินนำหน้าก่อนออกจากห้องไป "เอ้ามึง ถือของช่วยอาจารย์หรอ" "ใช่" "เอ้าถ้าเพื่อนเธอรอก็ส่งอาจารย์แค่นี้แหละ อาจารย์ถือไปเองได้" "ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์ อ๋อนี้พวกมึงไปรอกุที่ร้านอาหารเลยก็ได้นะ เดี๋ยวกุตามไป" "เคๆ เจอกันมึง" นั้นแหละค่ะไม่ทันไรฉันก็บอกให้เพื่อนแยกไปก่อนเพราะฉันจะทำให้อาจารย์จำฉันให้ได้