ให้รักครับ

“ว้ายยย สายแล้ว” เรือนร่างแบบบางในชุดนอนสีขาวสะอาดเด้งตัวลุกขึ้นจากที่นอน หลังจากหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา 05:00 น. ใช่ ยังเช้ามืดยังไม่สาย แต่แน่นอนว่าไม่ใช่สำหรับเธอที่ห้องเช่าอยู่ไกลจากที่ทำงานหลายสิบกิโล และหากออกช้ากว่าหกโมงเช้า แน่นอนว่า ได้ยืนเบียดเสียดบนรถเมล์ท่ามกลางการจราจรหนาแน่นในช่วงคนจากทั่วทิศเดินทางไปทำงาน “โอ๊ยยย” เสียงร้องจากความเจ็บที่ปลายนิ้วเท้าแม่โป้ง ดังขึ้น พร้อมกับตัวเธอที่ทรุดลงนั่งอยู่ข้างเตียง นั่งโทษความเร่งรีบที่ก้าวเท้าเตะขอบเตียงอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะกัดฟันค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินกะเผลก ๆ ตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบชุดทำงานก่อนเข้าห้องน้ำ แต่แล้ว…ปึง!! “โอ๊ยยย” ตัวยึดประตูตู้เสื้อผ้ากับตัวตู้ดันหลุด ทำให้บานประตูที่เธอเปิดออกล้มหงายกับพื้น แล้วเหมือนวันนี้เท้าข้างซ้ายจะถูกเฟอร์นิเจอร์ในห้องจ้องทำร้าย ประตูตู้เสื้อผ้าถึงได้หงายลงมาทับกัน “สองโอ๊ยแล้วฉัน หวังว่าจะไม่มีโอ๊ยที่สามเพราะจะมีโอ๊ยครั้งที่สี่ที่ห้าตามมา” ใช่มีครั้งที่สองมันจะมีครั้งที่สาม รถเมล์คันที่ขึ้นมานอกจากไม่มีที่นั่งแล้ว ยังต้องลงรถก่อนถึงจุดหมายท่ามกลางถนนเส้นหลัก ที่แออัดไปด้วยรถหลากหลายประเภท กว่ารถเมล์ประจำทางคันใหม่จะมา จากท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอกพอเท้าก้าวขึ้นบันไดรถเมล์เท่านั้นแหละ ครืนนน โซดาถึงกับหน้าถอดสี บทสวดนะโมตัสสะดังขึ้นในหัวอธิษฐานจิตบนบานเทพเทวา บอกกล่าวพระพิรุณเทพแห่งความชุ่มฉ่ำสู่พื้นโลก ว่าอย่าเพิ่งทรงงานในเวลานี้ ไม่รู้บทสวดเลยแค่นะโมสามจบ ท่านเทพเทวาเลยไม่เข้าใจ ทันทีที่นึกขอวิงวอนภาวนาในใจว่าให้ถึงที่ทำงานก่อน เท่านั้นแหละท้องฟ้ากลับมืดครึ้มตามมาด้วยเม็ดฝนโปรยปรายตกลงมายังกับฟ้ารั่ว อย่างน้อยยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรม โซดาพยายามคิดไปในทางบวก มันเป็นเรื่องบังเอิญคนเต็มคันรถขนาดนี้ไม่ใช่เธอคนเดียวสักหน่อยที่เจอเรื่องโชคร้าย และเมื่อมาถึงป้ายรถโดยสารฝนเริ่มเบาลงเหลือแค่ละอองประปราย เดินไม่น่าถึงสองร้อยเมตรก็ถึงทางเข้าบริษัท ทำใจแล้วว่ายังไงวันนี้โดนเจ้านายบ่นหูชาแน่ ๆ หลังจากปลงตก เธอก็เดินตรงตามทางเท้าก่อนเบี่ยงหลบให้มอเตอร์ไซต์ที่ขับชิดด้านในทางเดิน เป็นเธอเองที่ต้องเดินหลบเกือบชิดริมทางเท้า เรื่องเหมือนจบแค่นี้… ซ่าาา “ว้ายยย ไอ้…” เสียงหวานร้องหลง จะตะโกนด่าตามหลังก็พูดไม่ออกเมื่อก้มดูเสื้อผ้าที่สวมใส่ เสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงสีครีมอ่อน การแต่งกายสะอาดสะอ้านตามฉบับเลขานุการ ซึ่งตอนนี้เนื้อผ้าข้างลำตัวเต็มไปด้วยน้ำโคลนจากแอ่งน้ำที่ท่วมขังอยู่ตรงถนน ถูกมอเตอร์ไซค์คันเมื่อครู่ขับผ่านด้วยความเร็ว จนน้ำสาดกระเซ็นสาดเข้าที่ข้างลำตัวของเธอ เรียกได้ว่าตั้งแต่ต้นคอจนถึงข้อเท้า แล้ววันนี้บริษัทมีการประชุมยอดขายช่วงบ่าย คงต้องยืมชุดป้าแม่บ้านอีกแล้ว ใช่ คำว่าอีกแล้วเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่เคยเกิดขึ้นแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน ตั้งแต่นั้นเหมือนเจ้านายจะเพ่งเล็งกันเป็นพิเศษ นี่มาต้องใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มยูนิฟอร์มพนักงานรักษาความสะอาด ใส่น่ะใส่ได้แต่คือวันนี้มีผู้บริหารระดับผู้ใหญ่ร่วมประชุมด้วย แค่นึกถึงก็ท้อแล้วอะ หวังว่าเรื่องราววุ่นวายจะจบลงแค่วันนี้ สาธุ เปรี้ยง!! พลันเสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหว หลังจากเธอยกมือขึ้นพนมไหว้ฟ้าหวังให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์เห็นใจ ฝนก็ตกเหมือนพายุเข้าอีกครั้งตามด้วยเสียงฟ้าร้องติด ๆ กันพร้อมแสงสว่างวาบสายฟ้าแลบ ทำเอาคนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าบริษัทหน้าตาตื่น “ฟ้าผ่าเมื่อกี้ถือว่าเทพเทวาบอกโอเคดีล” ใครจะคิดว่าเหตุการณ์ในวันนี้ แค่เริ่มต้นเท่านั้น…