รักเถื่อน | Barbaric | SM25+

ควันบุหรี่สีขาวคลุ้งจากริมฝีปากหยักได้รูปครั้งสุดท้าย ก่อนเจ้าของจะดีดก้นบุหรี่ลงบนพื้นข้างขอบสระ ดวงตาคมเพ่งมองน้ำใสในสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ก่อนละความสนใจเดินกลับไปนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามกับแฝดน้อง โดยมีผู้เป็นพ่อนั่งเคร่งขรึมอยู่หัวโต๊ะ "เอาล่ะ ในเมื่อมากันครบแล้ว ป๊าก็จะเข้าเรื่อง" เรื่องที่ว่าคงไม่พ้นให้เขากลับไปดำรงตำแหน่งแทนปู่ที่อังกฤษ เพราะมันครบหนึ่งปีครึ่งตามกำหนด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตวัดขายาวขึ้นไขว่ห้างเงียบๆ "ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับผมเท่าไหร่นะ" เลโอพูดเสียงเรียบ ใบหน้าคมคงความเย็นชาไร้ความรู้สึก "ฟังป๊าพูดก่อน" มาเฟียหนุ่มบอกกับน้องชาย ผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันจนแยกไม่ออก "ไลออน ...รู้ใช่ไหมว่าถึงเวลาแล้ว" แจ็คสันตวัดสายตาถามลูกชาย ซึ่งพอจะเดาได้ว่าไลออนรู้ดีแก่ใจ "ครับ" "เรื่องผู้หญิงป๊าจะไม่ยุ่ง แต่ถ้าเมื่อไหร่ผู้หญิงคนนั้นทำให้แกเสียงาน ป๊าจะไม่เว้น" แววตาเด็ดเดี่ยวจ้องหน้าลูกชายเป็นการข่มขู่ ไลออนยังคงนั่งนิ่งไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแต่อย่างใด "พักนี้ผมไม่นอนกับใคร ป๊าน่าจะรู้ อีกอย่างผมก็โตพอที่จะแยกแยะอะไรได้แล้ว" ช่วงนี้เขาช่วยงานบริษัทอย่างเต็มตัว ไม่มีแม้กระทั่งเวลาส่วนตัวออกไปเที่ยวเตร่ อย่างมากก็แค่นั่งดื่มกับลูกค้าพอเป็นพิธีแล้วกลับมาพักผ่อน "อืม" แจ็คสันรับรู้ดี เพียงแต่เขาต้องย้ำลูกชายเพื่อความมั่นใจ ว่าหากไลออนเป็นมาเฟียเต็มตัวในต่างประเทศแล้ว เขาวางใจได้ว่าจะไม่มีเรื่องผู้หญิงมาเกี่ยวพันจนไลออนเสียงานการ หากเป็นลูกชายคนเล็กเขาก็พอเบาใจได้บ้างกรณีผู้หญิงเป็นการเฉพาะ "เลโอ" "ครับ" แฝดน้องขานรับเสียงเรียบ "โรงพยาบาลคือสถานที่รักษาคนไข้ ไม่ใช่โรงเชือด" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แจ็คสันเอ่ยเตือน ลูกชายคนเล็กเชือดคนทรยศตายเกลื่อนเป็นว่าเล่น แม้กระทั่งในรั้วโรงพยาบาลยังไม่ละเว้น เลโอโหดเหี้ยมแค่ไหนข้อนี้ย่อมรู้ดีเพราะเขาเลี้ยงมากับมือ "หึ" เลโอกระตุกยิ้มเพียงนิด ก่อนใบหน้าจะถูกดึงกลับไปไร้ความรู้สึกอีกครั้ง "เอาล่ะ แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้ ส่วนไลออนอย่าลืมว่าสัปดาห์หน้าต้องออกเดินทาง" ประมุขของบ้านหยัดกายลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อให้เรียบร้อย ไม่ลืมย้ำลูกชายคนโตให้เตรียมตัว ไลออนพ่นลมหายใจผ่านริมฝีปากอยู่หน้าประตู กลับประเทศไทยทั้งทีเขายังสนุกไม่เต็มที่เสียด้วยซ้ำ เขาเสยผมหน้าขึ้นพอลวกๆ ก่อนจะสาวขายาวพลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำเข้าไปในบ้าน "คิดถึงเหมือนกันค่ะ อีกไม่กี่อาทิตย์เดี๋ยวข้าวก็ได้กลับแล้ว ....แล้วเจอกันค่ะ" เสียงเด็กสาวคนเดียวในบ้านคุยโทรศัพท์เสียงสำเนียงอังกฤษดังเจื้อยแจ้วในห้องรับแขก ใบหน้าสวยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข ในทุกๆครั้งที่ได้พูดคุยกับคู่หมั้นหนุ่มที่รอคอยอยู่ต่างประเทศ ไลออนหยุดฝีเท้ายืนกอดอกพิงไหล่กับกรอบประตู มองสีหน้ายิ้มระรื่นของเด็กสาวด้วยสายตาเย้ยหยัน เขาใช้ลิ้นดันกระพุงแก้ม ยืนรอจนกระทั่งเด็กสาววางโทรศัพท์แล้วเปลี่ยนมาหยิบหนังสือขึ้นมา "สร้างภาพเก่งดีนิ" เขาเหน็บแนมเด็กสาว สายตาเต็มไปด้วยคำดูถูก เธอมันก็แค่เด็กสาวที่โตในต่างประเทศรับรู้ขนบธรรมเนียมแบบต่างชาติ คงไม่เหลือความใสซื่อแบบที่เธอพยายามสร้างภาพให้แอนลีนเห็น "..." ใบข้าวมองตามต้นเสียงเพียงนิด ก่อนจะหอบหนังสือและคว้าเอาโทรศัพท์ ลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงออกไปหมายจะขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้อง โชคดีที่ทางมหาลัยสอนผ่านออนไลน์จึงสามารถเรียนได้แม้อยู่นอกประเทศ ไลออนขบฟันกรามแน่นเป็นสัน เมื่อเด็กสาวริอ่านพยศเมินเฉย ผู้หญิงที่เขาเคยประสบพบเจอล้วนอยากสานสัมพันธ์ชิดใกล้ แต่เด็กเมื่อวานซืนอย่างเธอกล้าดียังไงกัน ร่างกายทำหน้าที่เร่งฝีเท้าตามหลังอัตโนมัติ ใบข้าวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักจากทางด้านหลังดังเข้าใกล้เรื่อยๆ เพียงแค่เห็นหน้าเขา สมองก็สั่งการว่าเธอควรอยู่ให้ห่างผู้ชายอันตรายคนนี้ หมับ! "อ้ะ!" แรงกระชากข้อมือทำให้หนังสือและโทรศัพท์กระเด็นกระดอนตกลงพื้น ไหล่มนถูกผลักแรงจนแผ่นหลังกระแทกกับฝาผนัง เขาไม่เคยอ่อนโยนกับเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอจนกระทั่งทุกวันนี้ ใบข้าวกำมือแน่นข่มความเจ็บไม่แสดงออกผ่านสีหน้า "กล้าดียังไงเดินหนีฉัน" เขาเค้นเสียงผ่านไรฟัน มือหนากำเข้าคอระหงออกแรงกดจนเธอแทบขาดอากาศหายใจ ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้จนสามารถมองเห็นเงาตัวเองผ่านดวงตาสั่นระริก ลมหายใจอุ่นพ่นรดใบหน้าสวยอยู่รอมร่อ "อึดดีนิ เรื่องบนเตียงก็คงจะอึดเหมือนกันสินะ" เขามองหยดน้ำตาค่อยๆไหลลงอาบใบหน้าสวย เหมาะแล้ว... มันคือบทลงโทษที่คู่ควรกับคนพยศ เธอไม่ขอร้องอ้อนวอนเขาเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าเขาแค่ต้องการให้เธอทรมานเล่นไม่ถึงตาย อดทนอีกนิดอีกไม่กี่สัปดาห์เธอก็จะพ้นเป็นอิสระ "มารยา" เขาสะบัดมือออกจากลำคอระหง ใบข้าวแทบทรุดลงกับพื้น ร่างกายทำหน้าที่กอบโกยออกซิเจนเข้าเต็มปอดเมื่อหลอดลมพ้นเป็นอิสระ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ หลังจากถูกขัดขวางทางเดินหายใจ มือเล็กยกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาพอลวกๆ มันเป็นเหตุการณ์ที่คุ้นชินแล้ว... แต่เธอกลับไม่ชินชา ดวงตากลมเหลือบมองเจ้าของแผ่นหลังกว้าง ที่กำลังเดินขึ้นบันไดไม่หันกลับมามองเธอเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้เขาจะจงเกลียดจงชังอะไรเธอนักหนา ช่างตรงข้ามกลับเลโอเสียจริง รายนั้นแม้จะเลือดเย็นคล้ายคนไร้ความรู้สึก แต่เขาไม่เคยแสดงท่าทีเกลียดชัด มิหนำซ้ำยังมีแก่ใจถามไถ่เธออยู่บ้าง