ปาฏิหาริย์ร้ายนายคู่หมั้น

@มหาวิทยาลัยPK หญิงสาวใบหน้าหวานสวยในชุดนักศึกษาถูกระเบียบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า กำลังนั่งอ่านหนังสือฆ่าเวลา เพื่อรอดารินเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธออยู่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าคณะ “ทำไมวันนี้ดารินมาสายจัง เพิ่งเปิดเทอมวันแรกเองจะสายแล้วเหรอเนี่ย” อันวากำลังบ่นพึมพำให้กับดารินเพื่อนของตัวเองเพราะว่าปกติเพื่อนสาวของเธอจะมาเรียนสายมาก เพราะว่าเธอสองคนเคยเรียนด้วยกันมาแล้วหลายปีสมัยเรียนมัธยมปลายเลยจะรู้นิสัยของเพื่อนตัวเองดี “อันวา!” “โอ๊ย! ดาเราตกใจหมดเลยมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง สายอีกตามเคยเลยนะ” “พอดีว่าเพิ่งย้ายของกลับมาอยู่คอนโดแล้วจัดของดึกไปหน่อยเลยตื่นสาย” “ปิดเทอมตั้งนานไม่ทำ เพิ่งจะมาทำวันก่อนที่จะมาเรียน” “บ่นเหมือนแม่เลย” “แล้วกินข้าวมารึยัง นี่เรารอกินพร้อมเธอเลยนะ กลัวว่าถ้าเรากินก่อนดาจะไม่มีเพื่อนกิน” “สมกับเป็นเพื่อนรักของฉันเลยอันวา ฉันยังไม่ได้กินเลยอะหิวมาก ๆ” “งั้นไปกัน” โรงอาหารประจำคณะ “กิน’ไรดีอัน” พอทั้งสองคนเดินเข้ามาในโรงอาหารประจำคณะ ดารินก็เอ่ยถามเธอทันทีว่าจะกินอะไรกันเพราะว่าร้านอาหารในคณะมีเยอะมาก “เราเอาข้าวผัดหมู” “ดาเอาข้าวผัดกุ้งดีกว่า” “งั้นดาไปซื้อน้ำนะ เดี๋ยวเราไปซื้อข้าวให้เอง ซื้อน้ำเสร็จก็ไปจองโต๊ะรอเลยนะเพราะกว่าเราจะได้ข้าวก็อีกนาน” “โอเค” ทั้งสองคนแยกย้ายกันไป ดารินไปซื้อน้ำส่วนเธอเดินมาร้านอาหารตามสั่งเพื่อจะสั่งอาหาร “ข้าวผัดหมู1 ข้าวผัดกุ้ง1 ค่ะคุณป้า” “รอแป๊บนึงนะลูกเดี๋ยวป้าผัดให้” “ค่ะ” ระหว่างรออาหาร อันวาล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเล่นรอ ไม่สนใจรอบข้างว่ามีใครมายืนอยู่ด้านหลังตัวเอง “เอาอะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่ม” เสียงคุณป้าร้านอาหารตามสั่งพูดคุยกับลูกค้าที่มาสั่งอาหารต่อจากเธอ “ข้าวผัดหมูครับคุณป้า” อันวาที่กำลังเล่นโทรศัพท์ได้ยินคนข้างหลังกำลังสั่งอาหารเธอเลยขยับมายืนข้างร้านแทน “ได้แล้วจ๊ะลูกข้าวผัดหมูกับข้าวผัดกุ้ง” “นี่เงินค่ะคุณป้า” หญิงสาวยื่นเงินให้กับคุณป้า เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เดินกลับมาเอาจานข้าวผัดที่คุณป้าร้านอาหารยื่นให้ หันหลังจะเดินออกมาแต่เธอลืมว่ามีคนยืนอยู่ด้านหลัง เลยชนเข้าแต่ดีที่เธอจับจานไว้แน่นเธอเลยรีบก้มหัวลงเพื่อขอโทษทันที “ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ระวัง” อันวากล่าวขอโทษคนที่เธอเดินชน พร้อมกับเงยหน้าขึ้นเพื่อแสดงความรู้สึกผิด “ไม่เป็นไร” “ถ้าไม่เป็นไรฉันขอตัวนะคะ” พูดจบอันวาก็เดินออกมาจากตรงนั้นมองหาโต๊ะที่ดารินนั่ง ไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองตามไปตลอดทาง “ทำไมช้า” “พอดีว่าคุณป้าทำคนเดียว อะนี่ข้าวผัดกุ้งของดา” “ขอบใจจ้า นี่น้ำเปล่าของเธอ” “จะถึงเวลาเรียนแล้วเรารีบ ๆ กินกันดีกว่า” “อืม” หลายชั่วโมงต่อมา... “เหนื่อยโฮก! ไม่คิดว่าเรียนวันแรกจะสูบพลังงานขนาดนี้ ดีนะวันนี้มีแค่คาบเช้าถ้ามีคาบบ่ายด้วยฉันตายแน่” ดารินบ่นอุบหลังจากสิ้นสุดการเรียบคาบเช้า เพราะแม้ว่าวันนี้มีแค่เรียนคาบเช้าแต่เรียนติดกันสามชั่วโมงเลย “วันแรกยังเรียนหนักขนาดนี้เราจะจบกันไหมดาริน” อันวาพูดติดตลกให้ดารินขำ “จบสิ เธอเก่งจะตาย ฉันเนี่ยจะจบไหม” ดารินพูดพลางชี้เข้าหาตัว “จบเหมือนกันแหละน่า” “อ้อ อันฉันยังไม่เคยบอกแกใช่ไหมว่าฉันมีลูกพี่ลูกน้อง” “ทำไมเหรอ” “เขาเรียนที่คณะนี้เหมือนกันอยู่ปีสาม” “แล้วหล่อปะ” “หล่อสิหล่อมาก ๆ เขาเคยเรียนที่โรงเรียนเก่าเราด้วยนะ แต่ตอนนั้นฉันไม่แนะนำให้แกรู้จักหรอกเพราะกลัวว่าพี่เขาจะมาจีบแก แล้วคนไม่ค่อยรู้ด้วยว่าเราเป็นญาติกัน” “เขาชื่อ-” “หวัดดีพวกเธอ” ดารินยังพูดไม่จบก็มีเสียงใครอีกคนพูดแทรกขึ้นมาก่อน เมื่อมองไปตามเสียงก็พบว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมคลาสเรียน “ดีจ้า/หวัดดี” สองสาวเอ่ยทักทายเพื่อนใหม่ “พวกเธอมาจากโรงเรียนเดียวกันเหรอ” หญิงสาวผู้มาใหม่เอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้น “ใช่/ใช่จ้ะ” “ว้าวดีจัง งั้นเราขอเป็นเพื่อนกับพวกเธอได้ไหมอ่า พอดีว่าเราไม่มีเพื่อนเลยเราชื่อฟ้าใสนะ พวกเธอชื่ออะไรกัน” “เราชื่อดารินส่วนนี่อันวาเพื่อนสนิทเราเรียนด้วยกันตั้งแต่มัธยม แล้วก็เลือกมาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยนี้ด้วยกัน” “ยินดีที่ได้รู้จักพวกเธอนะ ฉันมาเรียนที่นี่คนเดียวไม่มีเพื่อนเลย” “เรามาเป็นเพื่อนกันนะ” “ยินดีจ้า” @ห้างสรรพสินค้า หลังจากที่พวกเธอทำความรู้จักกันแล้ว ต่างก็ชวนกันมากินข้าวที่ห้างเพราะว่าไม่มีเรียนต่อคาบบ่าย “แล้วนี่พวกเธอกลับยังไง” “ฉันคงกลับกับดารินเพราะดาเอารถมา” “แล้วฟ้ากลับยังไงให้เราไปส่งไหม” “ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวเรากลับแท็กซี่ก็ได้” “ไม่เอาเดี๋ยวเราไปส่งเอง แค่บอกทางมา” “ก็ได้” “บ้านหลังสีฟ้าข้างหน้านั่นแหละบ้านเรา มันเล็กมากเลยใช่ไหม” “ทำไมพูดแบบนั้นล่ะฟ้าเราไม่ได้คบเพื่อนที่ฐานะนะ” “ฉันขอบใจพวกเธอมากเลยนะตั้งแต่ฉันเรียนมาฉันไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะว่าบ้านฉันจน” “อย่าคิดมากเลยฟ้า เข้าบ้านได้แล้วไป ฉันจะไปส่งยัยอันต่อ” “โอเคจ้ะ” ฟ้าใสเดินลงจากรถไป “ต่อไปจะไปส่งแกที่บ้านแล้วนะยัยอันวา” “...” พอพูดถึงบ้านแล้วอันวาก็ถอนหายใจออกมา “ทำไมพอพูดถึงที่บ้านแล้วถอนหายใจแบบนั้นมีเรื่องอะไรไม่สบายใจบอกฉันได้นะ” “พ่ออันบอกว่าการเงินทางบ้านกำลังมีปัญหา” “อะไรนะ!” “พ่อบอกว่าให้เตรียมตัวไว้ บ้านเรากำลังจะล้มละลาย” “แกไม่ต้องคิดมากนะ มีอะไรให้บอกฉันเดี๋ยวฉันจะช่วยแกเอง” “พ่อกับแม่อันทะเลาะกันทุกวันเลยได้ยินพวกเขาพูดกันว่าจะหย่ากันทุกครั้งที่ทะเลาะกัน” “มันคงไม่ใช่เรื่องใหญ่ขนาดนั้นหรอกมั้ง อาจจะเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ที่เราเป็นเด็กเราไม่ควรรู้” “เด็กเหรอ อันอายุ19 แล้วนะอันว่าอันไม่เด็กแล้ว” “.....” “อันเหนื่อยมากเลยดา” พอเห็นเพื่อนพูดแบบนั้นขึ้นมา ดารินเลยเข้าไปกอดปลอบเพื่อน มือขาวลูบหลังเบา ๆ เพื่อให้อันวาผ่อนคลาย ฝากกดหัวใจ❤️+คอมเมนต์?+เพิ่มเข้าชั้น?ให้เราด้วยนะคะ