รักหมดใจยัยตัวยุ่ง

รักหมดใจยัยตัวยุ่ง บทที่ 1 คุณเรวัช ภาวัตอานันท์ กร หรือ พาสกร หนุ่มใหญ่วัยสี่สิบ รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ท่าทางเป็นคนใจเย็น และใจดี กำลังเดินด้วยความเร่งรีบจากห้องประชุมไปยังห้องทำงาน เพื่อเจอแขกคนสำคัญที่นัดไว้ตั้งแต่บ่ายและตอนนี้กำลังจะสี่โมงเย็นแล้ว “ขอโทษทีที่มาช้า พอดีการประชุมยืดเยื้อเกินคาดหมายไปหน่อย” เมื่อเข้ามาในห้อง เขาก็รีบขอโทษขอโพยแม้จะอายุมากกว่า เพราะรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไม่ถูกต้อง และรับไหว้หญิงสาวหน้าตาสะสวย ปากเล็ก จมูกหน่อย คิ้วโค้งได้รูปตามธรรมชาติโดยไม่ต้องเสริมแต่ง เธอสูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบเศษๆ ไม่อ้วนและผอมจนเกินไป แม้จะอยู่ในชุดเสื้อแขนยาว กางเกงยีน และรองเท้าผ้าใบ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยลดลง แต่กลับทำให้เธอดูอ่อนกว่าอายุจริงจนเขาต้องก้มดูใบสมัครว่าใช่คนเดียวกันหรือเปล่า “เธออายุยี่สิบสามจริงหรือ นี่ไม่ใช่ว่ารับไปแล้ว แล้วปรากฎว่ามาหลอกพวกเราทีหลังนะ” “เอ่อ… นิดไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณกรไม่แน่ใจ สามารถโทรเช็คกับครูวรรณได้นะคะ” ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ในเมื่อเป็นคนหน้าเด็กตั้งแต่เกิดอ่ะเนาะ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียกันแน่ เพราะต้องคอยอธิบายแบบนี้เสมอจนชัดเบื่อเต็มทนแล้ว “โอเคๆ แต่…” “ถึงนิดจะหน้าเด็ก แต่นิดเรียนจบแล้วนะคะ และได้คะแนนดีด้วย นิดแน่ใจว่าสามารถทำงานนี้ได้แน่นอนค่ะ” “แน่ใจนะว่าพร้อมจะเข้าบ้านคุณวัชคืนนี้” แม้จะหนักใจไม่น้อยกับความหน้าละอ่อนของคนตรงหน้า แต่ในเมื่อรับปากเพื่อนมาแล้วก็ลองดูก่อนแล้วกัน “ค่ะ นิดเตรียมตัวมาเต็มที่พร้อมก้าวไปเต็มร้อยค่ะ” หญิงสาวชูกำปั้นด้วยความมั่นใจ แสดงถึงความมุ่งมั่นเต็มที่ที่จะไปทำงานเพื่อตอบแทนคุณเรวัชผู้มีพระคุณต่อชีวิตของเธอมาโดยตลอด แม้เขาจะไม่สนใจและไม่เห็นว่าเธอมีความสำคัญแม้แต่นิดเดียว… แต่สำหรับหนูนิด หรือนีรนาท ความช่วยเหลือของเขามีความหมายมหาศาล เพราะความช่วยเหลือนั้นทำให้แม่ของเธอรอดตาย และเธอเองมีเงินเรียนจนจบ “ว่าแต่คุณกรนัดนิดมาที่นี่ทำไมคะ” “ก่อนที่ฉันจะพาเธอเข้าบ้านคุณวัช เธอต้องรู้หลายๆ อย่างเกี่ยวกับเขาก่อน เพื่อว่าเมื่อเจอตัวจริง เธอจะได้ไม่ตกใจมาก” “คุณเรวัชน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือคะ” “ก็ เขาไม่น่ากลัวหรอก เพียงแต่เป็นพวกเอาแต่ใจหน่อยๆ ขี้หงุดหงิด ขี้เหวี่ยง ขี้วีน ประมาณนั้น” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วย่นจนจะชนกันเมื่อได้รับคำตอบ “อันนั้นแหล่ะค่ะที่เรียกว่าน่ากลัว” “แบบนี้แล้วเธอยังจะกล้าไปอีกไหม” “แน่นอนค่ะ ต่อให้ยากเย็นแค่ไหนนิดก็จะทำให้จนได้” “อืม ถ้าเธอมั่นใจแบบนั้น เราก็เริ่มทำความรู้จักคุณเรวัชเลยแล้วกัน” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบรูปใส่กรอบทองบนโต๊ะทำงานของตนมายื่นให้หญิงสาว “นี่คือคุณเรวัช ภาวัตอานันท์ ผู้มีพระคุณของเธอ คนที่เธออยากเจอมานาน” “โอ้โห คุณเรวัชหล่อจังเลย หล่ออย่างกับดาราแหน่” “หึๆ ใครๆ ก็ว่าอย่างนั้น แต่ตอนนี้คุณวัชมีหนวดเต็มหน้า และอาจจะแตกต่างจากในรูปนี้พอสมควร” “แล้วทำไมคุณกรไม่เอารูปปัจจุบันมาให้นิดดูล่ะคะ” “แค่ยื่นหน้าไปหายังยากเลย จะถ่ายรูปมาให้ดูได้ยังไง” หญิงสาวไม่ตอบแต่พลิกรูปในมือไปมา ผู้ชายหล่อ หน้าคม จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตายาวลี แต่นัยตาดำขลับเหมือนมีพลังดึงดูดมากมาย คนหน้าตาดีขนาดนี้นะหรือมีนิสัยเหมือนที่คุณกรกำลังเล่า “หนึ่งเดือนที่ผ่านมาคุณวัชเปลี่ยนนักกายภาพแล้วสิบคน” “สิบคน!! เฉลี่ยแล้วอยู่ไม่ถึงคนละอาทิตย์เลยนะคะ” “ใช่ เดิมทีคุณวัชเป็นคนถูกใจคนยากอยู่แล้ว พอต้องมาพิการอยู่แต่บนรถเข็น อารมณ์ก็แปรปรวนจนไม่มีใครเข้าหน้าติด” คำพูดดังกล่าวอาจดูแรงไปสำหรับเจ้านาย แต่พาสกรจำเป็นต้องทำความเข้าใจกับหญิงสาวก่อน เพื่อให้เธอเตรียมใจรับมือ จะได้ไม่ตกใจมากเมื่อเจอสถานการณ์จริง “เงินที่คุณวัชส่งไปช่วยเธอกับครอบครัวคือเงินชดเชยจากคนที่ขับรถชนแม่ของเขาเสียชีวิต เป็นเงินอัปมงคลที่เขาเกลียดมาก ดังนั้นอย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเขา” “ค่ะ นิดจะจำไว้” ............................................................................................................................................... งานนี้หนูนิดเจอศึกใหญ่แน่เลยวิ!! แต่ไม่ต้องห่วง เพราะหนูนิดก็ร้ายใช่ย่อยจ้า