ยัยซาตานกับนายมาเฟีย

"คุณนารินจะรับอะไรเพิ่มไหมคะ" “ไม่ ป้าไปตามสองคนนั้นลงมาสิบอกพวกมันให้รีบลงมาก่อนที่ฉันจะขึ้นไปลากคอพวกมันด้วยตัวเอง" "คะ..ค่ะๆ ป้าจะรีบไปตามให้นะคะ"พูดจบป้าใจก็รีบวิ่งขึ้นไปตามสองพี่น้องตามที่ฉันบอก "ใครทำลูกสาวคนสวยของป๊าอารมณ์เสียแต่เช้าเลยหื้ม"แววตาหงุดหงิดปรายตามองป๊าเดินกอดแขนม๊าเดินมายังโต๊ะอาหาร ถึงพวกเขาสองคนจะมีอายุมากขึ้นแต่ทั้งคู่ก็ยังหวานกันเหมือนตอนสมัยหนุ่มๆไม่เคยเปลี่ยน “ป๊าก็รู้ว่าใครเป็นทำถ้าไม่ใช่ลูกชายกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของป๊า" "เอาน๊าาลูกเดี๋ยวสองคนนั้นก็ลงมาป๊าว่าเรา ทานข้าวรอพวกพี่เขาก่อน" "ป๊าก็ควรทำหน้าที่พ่อให้มันเข้มงวดกว่านี้หน่อยนะคะพวกลูกๆจะได้เชื่อฟังบ้าง"ฉันพูดเรื่องจริงฉันไม่เคยเห็นป๊าตำหนิสองคนนั้นเลยสักครั้งขนาดก่อเรื่องไว้ตั้งมากมาย "__" "เลิกเรียนแล้วนารินจะไปไหนต่อไหมลูก"ม๊าหันมาถามฉัน “ป้าหมิวให้นารินเข้าไปหาที่บ้านค่ะ" "มาแล้วๆ"เสียงพี่ชายและพี่สาวตะโกนพร้อมวิ่งลงมาชั้นบน พึ่บ!!! ปึก!! "เฮือก"ทุกคนสะดุ้งตกใจที่ฉันปามีดหันสเต็กไปที่สองคนนั้นแต่ฉันก็ทำแบบนี้เป็นประจำก็คิดว่าทุกคนจะชินแต่ฉันคงคิดผิด โชคดีที่พวกมันพากันหลบทันมีดสเต็กเลยไปปักที่รูปป๊าบอกเลยตรงกบาลพอดี "เชี้ยย รูปกู!!!" ป๊าเดินเข้าไปดูรูปตัวเองแล้วยกมือลูบหัว "โอ้โห้ ตรงกลาบกูเลยเล่นซะกูเสียวหัวเลยไหมไอ้ลูกคนนี้!ทำไมลูกกูโหดแบบนี้วะ" "ช้า!!"แววตาแข็งกร้าวมองสองคนนั่งยิ้มแห้งให้ฉันอยู่ตรงหน้า "ขอโทษ"สองคนนั้นพูดขึ้นพร้อมกันพลางก้มหน้าสำนึกผิด "นารินลูกเล่นอะไรถ้าโดนพวกพี่ๆเขาขึ้นมาจะทำยังไงห๊ะ!!นาริน" “จะทำยังไง ก็แค่ตายจริงไหม" "__" "พวกกูพี่มึงนะนาริน"นาคินพูดขึ้นเสียงแบบไม่พอใจ “แล้วยังไงพวกเราสามคนเกิดพร้อมกันมึงเอาที่ไหนมาคอนเฟิร์มว่ามึงเป็นพี่กู" "__" "แล้วมีอย่างที่ไหนโตจนถอกควxเองได้ยังจะลำบากให้คนอื่นแหกปากตะโกนเรียกไปเรียนแต่เช้าอีก " "นา.." "หุบปากแล้วนั่งลงแดกข้าวถ้าไม่กินก็ไปได้ล่ะ!!เสียเวลาชิบหาย" "__"นี่ล่ะฉันนารินผู้ไม่คิดจะมิตรกับใครแม้กระทั้งพี่น้องตัวเองแต่ใครจะสนฉันคนนึงที่ไม่สนหัวใคร #มหาลัยแห่งหนึ่ง พอมาถึงมหาลัยพวกฉันก็รีบขึ้นเรียนทันทีนาคินกับฉันเรียนคณะบริหารส่วนนาราเรียนหมอ ตอนแรกม๊าจะให้ฉันเรียนหมอด้วยแต่ฉันไม่ชอบขนาดโรงพยาบาลฉันยังไม่อยากจะเข้าถ้าให้ฉันเป็นหมอคนไข้คงไม่มีวันฟื้นใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ ตอนนี้ก็เที่ยงเเล้วนาคินมันก็บ่นหิวข้าวตลอดจนเริ่มฉันรำคาญ "นารินไปหาอะไรกินกันเถอะกูหิวเเล้วอ่ะเมื่อเช้ากูยังไม่ได้กินอะไรเลย"มันเดินไปบ่นไป จนมาถึงโรงอาหารฉันกับนาคินสั่งซื้อข้าวกันเรียบร้อยแล้วพวกฉันก็มานั่งที่โต๊ะ แต่พอมองไปด้านข้างก็มีสองแฝดพี่น้องไวท์กับเดย์มานั่งข้างๆพวดเรา ไวท์กับเดย์สองคนนี้เป็นรุ่นพี่พวกเฮียแกเรียนกันอยู่ปีสี่ใกล้จะจบล่ะ เป็นลูกชายของป้าหมิวกับลุงแดนเป็นเพื่อนป๊าส่วนป้าหมิวก็เป็นพี่สาวม๊าฉันเอง "แล้วน้องนาราล่ะไม่มากินข้าวด้วยกันเหรอ?"เฮียไนท์เอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาน้องสาวสุดที่รัก "ป่านนี้มันคงไปอ่อยผู้ชายที่ไหนแล้วก็ไม่รู้" ปึก!! ฉันปาขวดน้ำใส่หัวไอ้นาคิน "นารินปาขวดใส่หัวกูทำไมเนี่ยเจ็บนะเว้ยพวกเฮียคิดดูเมื่อเช้ามันก็เกือบจะฆ่าผมกับนารา"พวกเฮียสองคนหันมามองฉันแบบสงสัย “ไม่มีอะไรหลอกแค่ทดสอบความแม่นเฉยๆ" "ทดสอบความแม่นอะไรวะ?"เฮียเดย์เอ่ยถาม "ก็มันเล่นปามีดหันสเต็กใส่พวกผมน่ะสิดีนะพวกผมหลบทันถ้าหลบไม่ทันป่านนี้หัวของพวกผม คงเหมือนรูปของป๊าแน่ๆ มีดเสียบตรงกบาลหัวป๊า เลย" "__" "โหดแบบนี้จะมีผัวกับเขาไหมเนี่ยนาริน"เฮียเดย์จะเอามือมาลูบหัวฉันแต่ฉันมองค้อนใส่ เฮียเดย์เลยรีบชักมือกลับที่เดิมทันทีฉันไม่ชอบให้ใครมาลูบหัวฉันถ้าไม่ใช่ป๊ากับม๊า "แฮร่ๆ โทษทีๆลืมตัว" "วันนี้เข้าสนามแข่งไหมนาริน" “วันนี้คงไม่เข้า จะไปบ้านพวกเฮียไปหาอะไรสนุกๆทำ"เฮียไนท์พยักหน้าให้ฉันคงจะรู้อยู่แกใจว่าฉันหมายถึงอะไร..จากนั้นก็ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่อ @บ้านป้ามิว "ว่าไงหลานรักของป้า"ป้ามิวเอ่ยทักทายฉันขณะนั่งอ่านหนังสืออยู่โซฟา “พอจะมีอะไรสนุกๆให้ทำไหมป้าหมิว" "แน่นอนว่ามี พอดีป้าจับไอ้คนหนีหนี้ป้ามาได้ป้า เอาไว้ให้นารินโดยเฉพาะเลยนะ ลูกเมียไม่มีติดพนัน ติดเหล้าติดยาจับผู้หญิงไปข่มขืนแล้วฆ่าทิ้งไปหลายคน หลานช่วยสงเคราะห์ให้มันหน่อยสิ"ป้ามิวพูดพลางแสยะยิ้มร้ายมุมปากก่อนหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องยืนอยู่ข้างไปจัดเตรียมของไว้ให้ ฉันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปที่หลังบ้าน หลังบ้านจะเอาไว้ประหารคนและหลายคนต้องจบชีวิตไว้ที่นี่ฉันเห็นผู้ชายโดนจับมัดแขนมัดขาติดอยู่บนกระดานล้อหมุน ดูจากหนังหน้าอายุคงไม่มากแต่ถ้าทำตัวให้อายุสั้นพระเจ้าก็คงช่วยไม่ได้ "อีหมิววว!!!อีเวรร อิสัสนรก!!! ปล่อยกูสิวะ อิ...." ปึก!! มีดแหลมคมเสียบเข้าที่ปากมันทันทีก่อนมันจะแหกปากด่าต่อ แต่มันยังไม่ตายหรอกคนพวกนี้แม่งตายยาก “ไปหมุนวงล้อสิ"คนยืนข้างๆพยักหน้าให้ฉันแล้วเดินไปหมุนวงล้อตามที่สั่งวงล้อขนาดใหญ่หมุนด้วยความเร็วฉันหยิบมีดขึ้นมาอีกเล่มแล้วปาไปที่ตัวมันขณะวงล้อกำลังหมุนอยู่ ปึก!!ปึก!!ปึก! ฉันปามีดไปสามอันเลือดของมันค่อยๆไหลออกกองเต็มพื้น ฉันยืนดูวงล้อที่หมุนอยู่มันค่อยๆหมุนช้าลงเรื่อยๆจนหยุดไปเอง "ไม่ตายก็ให้มันรู้ไป"มีดปักเข้าที่กลางอกชนาดนั้นถ้ารอดก็คงไม่ใช่คน ปึก!! "__" "เดินเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าระหว่างอายุจะสั้น"มีดถืออยู่ในมือถูกปาเฉียดหัวเฮียเดย์ที่เดินเข้ามาเงียบๆ "เฮียเอง!!" “บอกเเล้วใช่ไหมว่าเวลานารินทำอะไรห้ามเข้า มา" "ทะ..โทษที เฮียลืม" “อย่าลืมบ่อยนักน่ะคราวหน้าไม่ใช่แค่เฉียดอาจ จะโดนกบาลเฮียเต็มๆเลยก็ได้เข้าใจไหมที่พูด" เฮียเดย์พยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนเราสองคนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน "วันนี้มีแขกเหรอ"ฉันถามเฮียเดย์ก่อนเดินไปนั่งตรงข้ามป้าหมิว ผู้ชายคนนั้นที่นั่งคุยกับเฮียไนท์ก็หันมามองฉันด้วยความสงสัย "เรียบร้อยใช่ไหม" “เรียบร้อยไปดูผลงานได้เลย"ผู้ชายคนนั้นก็ยังมองฉันอยู่พอหันกลับไปมองบ้างมันก็หลบหน้าฉันทันที "แม่งหน้าจับกดชิบหายเลยวะ(มันพูดในใจ) ฉันได้ยินเลยหันไปมองมันอีกครั้ง!มันยกยิ้มมุมปากแต่สายตามันจ้องมาที่กระโปรงฉันแบบหื่นๆถือว่าฉันเกิดมาแล้วโชคดีที่ความสามารถพิเศษติดตัวมาด้วย "เอ่อ...นี่เพื่อนเฮียเองชื่อเจคอบ"มันหันมายิ้มให้แต่ฉันไม่สนใจควายเผือกอย่างมันหรอกไม่อยากสนทนาด้วยซ้ำเบื่อน้ำลายเปล่าๆมองหน้าก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้มันหื่นกามคงจะหมกมุ่นทางเพศนึกถึงมันพูดในใจเมื่อกี้แล้วอยากจะกระทืบมันให้ตายคาตีน “ไม่มีอะไรแล้วขอตัวกลับก่อนนะคะ" "อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันสินาริน" "ไม่เป็นไรค่ะช่วงนี้นารินกำลังควบคุมน้ำหนักงั้นนารินกลับก่อน" ฉันยกมือไหว้ป้ามิวก่อนลุกขึ้นเดินออกออกไป