หลังจากออกจากห้องประชุมมาธวีก็รีบลงจากตึกเพราะกลัวว่าองศาจะตามไปส่งเธอที่บ้านอีก หญิงสาวถึงบ้านด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หยุด ภาพขององศาที่ยืนใกล้จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจยังตามหลอกหลอนอยู่ในความคิด เธอพยายามบอกตัวเองให้ลืม แต่ทุกครั้งที่หลับตาภาพของชายคนนั้นกลับยิ่งชัดขึ้น
‘ผมหวังว่าคุณจะเห็นโอกาสที่ผมมอบให้คุณนะ น้ำผึ้ง’ เสียงของเขายังดังอยู่ในหัว
เช้าวันถัดมาหญิงสาวก็มาถึงบริษัทแต่เช้าและนั่งทำงานอย่างมีสมาธิจนกระทั่งถึงเวลาสิบโมงเช้าคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุดก็เดินเข้ามา
“เอากาแฟมาให้ผมด้วยนะน้ำผึ้ง” องศาสั่งเสียงเข้มโดยที่เธอยังไม่ทันได้ทักทาย
“พี่แก้วคะ ทำไมวันนี้ท่านประธานดูน่ากลัวจัง”
“ไม่น่ากลัวหรอกน้ำผึ้งพี่ว่าแบบนี้คือปกตินะ เดี๋ยวก็ชินเอง”
“ปกติเหรอคะ”
“จ้ะ”
เมื่อได้คำตอบจากพี่ชไมพรแล้วมาธวีก็รีบไปชงกาแฟเพื่อเอาไปให้เจ้านายเหมือนกับสามวันที่ผ่านมา หญิงสาวไม่รู้ว่าการเข้าไปใน
