บ่วงรติยา

“เป็นเกียรติมาก ที่แจมมาดินเนอร์กับผมคืนนี้” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมมือกระด้างยื่นมาวางทับมือบางของหญิงสาวที่อยู่บนโต๊ะอย่างถือโอกาส ทั้งส่งสายตาหวานเชื่อมพึงพอใจคนตรงหน้าอย่างไม่ปกปิด รติยาฝืนยิ้มหากก็ยังสวยจับใจในสายตาคนมอง อยากดึงมือกลับเมื่อถูกนิ้วโป้งไล้อย่างมีความหมาย หญิงสาวพยายามไม่ส่งสายตาดุออกไป หากไม่เกรงใจว่าเขาเป็นลูกชายของเพื่อนพ่อคงกระชากกลับไปแล้ว คนสวยคิดอย่างเคร่งเครียดทว่าไม่แสดงออกทางสีหน้า แล้วเลื่อนมือออกจากการเกาะกุมเบาๆ มายกไวน์จิบจนหมดแก้ว “ไวน์เพิ่มนะครับ” อีกฝ่ายเรียกพนักงานทันทีที่ถามจบ ไม่รอเธอปฏิเสธหรือตอบรับ ‘คิดมอมไวน์กันหรือไง ยากย่ะ’ หญิงสาวแอบค่อนขอดในใจ “น่าเสียดายที่แจมไปใต้กับผมไม่ได้” เขาเรียกชื่อเธอด้วยสำเนียงภาษาต่างประเทศเพราะเป็นลูกครึ่งอิตาเลียนฝรั่งเศส และทั้งสองก็คุยกันด้วยภาษาอิตาเลียนที่หญิงสาวพูดได้ “ช่วงนี้งานยุ่งมากเลยค่ะ” “ผมได้ข่าวมาเหมือนกัน ว่ารถรุ่นใหม่ของเวลเลโอ ที่เพิ่งเปิดตัวที่อิตาลีเมื่อสองเดือนก่อนกำลังจะเปิดตัวที่ไทยเดือนหน้า” เธอดูแลเรื่องงานส่วนประชาสัมพันธ์ของเวลเลโอในไทยและภาคพื้นเอเชีย โดยมีพี่ชายคนโตตติยะเป็นหัวเรือใหญ่ควบคุมการผลิตและจำหน่ายรถของเวลเลโอภาคพื้นเอเชีย ตระกูลของเธอทำธุรกิจนี้โดยมีบริษัทแม่อยู่ที่เยอรมนี “แจมแพลนอยู่ไทยยาวเลยหรือเปล่า” อยู่ๆ ชายหนุ่มก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ” “แล้วถ้าเกิดแต่งงาน?” ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลเข้มสื่อความนัยทว่ารติยาตีเนียนไม่เข้าใจ “เรื่องยังมาไม่ถึงตอบไม่ได้ค่ะ” “ถ้าเร็วๆ นี้ล่ะ” อามิน อามิดิโอ้ กับรติยาได้พบเจอกันบ้างในงานใหญ่ของสองครอบครัว แม้ไม่บ่อยจนรู้จักมักคุ้นแต่ก็เป็นระยะตั้งแต่เด็กจนโต ชายหนุ่มอายุเท่ากับพี่ชายคนรองของเธอและพวกเขาก็สนิทสนมกัน เรียกว่าเจอกันเมื่อไรก็เล่นด้วยกัน ตัวติดกันในสมัยเด็กกระทั่งเป็นผู้ใหญ่เริ่มทำงานจริงจังจึงห่างบ้าง แต่ยังติดต่อกันอยู่ ส่วนเธอนั้นเป็นผู้หญิง ไม่ค่อยสุงสิงกับอามิน ไม่เล่นแบบผู้ชาย เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยสาวก็พอรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายสนใจ แต่เธอไม่ได้คิดอะไรกับเขา รติยายิ้มบาง หลุบตาลงมองนาฬิกาที่ข้อมือตนเอง ‘น่าจะมาได้แล้วนะ’ แม้ในหัวจะกังวนเล็กน้อยหากก็โต้ตอบชายหนุ่มได้อย่างไม่ดูติดขัด “ตอนนี้แยมยังอยากอยู่ไทย ยังอยากทำงานน่ะ” ตอบไปแล้วก็เห็นคิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย แล้วสายตาคมของชายหนุ่มก็เหลือบผ่านเธอไป รติยาแว่วเสียงเดินตรงมายังเธอ ใจสาวเต้นแรงแล้วกลั้นใจเมื่อเสียงนั้นหยุดลง กลิ่นหอมหวานคุ้นเคยโชยรอบตัวเมื่อความอบอุ่นประชิด และมือบางวางโอบไหล่เธอ ก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบหวานใกล้หู “ขวัญมารับแล้วจ้ะ” พูดจบก็ตามด้วยสัมผัสข้างแก้มพร้อมเสียง ‘จุ๊บ’ “เสร็จธุระหรือยัง กลับเลยไหม” รติยาเห็นว่าหนุ่มต่างชาติสุดหล่ออึ้งไปเล็กน้อย แล้วจ้องตามคนที่ยืดตัวขึ้นยืนข้างเธอ จึงเงยขึ้นตามแล้วหันไปยิ้มหวานให้คนมาใหม่ “กินเสร็จแล้วล่ะ แต่ว่าขวัญจ๊ะ นี่คุณอามิน” ท้ายประโยคหันมาทางชายหนุ่มเพื่อแนะนำเขารติยาเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษ “คุณอามินเป็นเหมือนพี่ชายอีกคนของแยมจ้ะ ครอบครัวเราสนิทกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก” เธอจงใจพูดให้อามินรู้ว่าตนคิดกับเขาอย่างไรและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง แล้วก็ได้เห็นคิ้วเข้มกระตุกเล็กน้อย ทว่าเขาก็ลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง รติยาจึงลุกตามพร้อมบอกต่อ “นี่ขวัญ อืม...คนที่แยมรักค่ะ” หญิงสาวหยุดเหมือนเลือกใช้คำ ทั้งยังตั้งใจดึงความสนใจของชายหนุ่มและทำเอาเขานิ่งเงียบไป “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณอามิน” “ครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ...” อามินไม่ได้เสียมารยาท เขายื่นมือมาทักทาย แม้น้ำเสียงออกจะราบเรียบสักหน่อยแถมออกเสียงชื่อของหญิงสาวไม่ได้ หนึ่งฤทัยไม่นึกอยากจับมือชายหนุ่มสักนิด แต่ก็จำต้องจับอย่างเสียไม่ได้เบาๆ แล้วรีบปล่อย เธอรู้ว่าอีกฝ่ายต้องรู้สึกได้ว่าเธอไม่พิสมัยเขานัก “ชื่อขวัญออกเสียงยากสักหน่อยน่ะค่ะ” แม้จะพูดกับอามินด้วยภาษาอังกฤษแต่รติยาก็ออกเสียงชื่อเพื่อนสาวของตนอย่างชัดเจน “ขวาน” รติยายิ้มบางการพยายามพูดทั้งยังมองหน้าหนึ่งฤทัยของชายหนุ่ม แต่เจ้าของชื่อกลับหน้าหงิก แล้วบอกปัดอย่างไรเยื่อใย คิดว่าอย่างไรก็ไม่ต้องเจอหน้ากันอีกแล้ว “ไม่ถนัดก็ไม่ต้องพยายามก็ได้” “แล้วนี่แจมจะกลับเลยเหรอ ผมแพลนว่าจะชวนไปฟังเพลงต่อสักชั่วโมงสองชั่วโมง” “ฉันไม่ชอบให้แยมเขาไปดื่มหรือฟังเพลงกับผู้ชายดึกๆ เท่าไร” พร้อมพูดหนึ่งฤทัยก็โอบเอวบางของรติยามาใกล้ตนอย่างหวงแหน เห็นว่าตาคมหลุบมองมือตนก็ลูบเบาๆ เป็นย้ำความเป็นเจ้าของ สันกรามชายหนุ่มขยับเล็กน้อยแต่เขาก็บอกเสียงเรียบ “เชิญคุณด้วยก็ได้” “ไม่ล่ะ ฉันนอนไม่เกินสี่ทุ่ม แล้วก็ไม่ชินที่ต้องนอนคนเดียว” หญิงสาวบอกหน้าตาย ขณะที่รติยายิ้มเขินให้กับอามินแล้วเอ่ยอย่างเกรงใจ “แยมต้องขอตัวนะคะ” “ไม่เป็นไรครับ แต่อีกสองวันผมต้องลงใต้ แจมสะดวกพบกันก่อนไหม” “เอ่อ...” รติยาคิดหนัก คิดว่าชายหนุ่มต้องการรู้เรื่องหนึ่งฤทัยกับเธอแน่นอน ความจริงเธอไม่ค่อยอยากพบอามินเป็นส่วนตัวนักเพราะรู้ว่าชายหนุ่มคิดอย่างไรกับตน แต่วันนี้พี่ชายไม่สะดวกมาด้วยเธอจึงต้องมาดินเนอร์กับเขาตามลำพัง ในเมื่ออีกฝ่ายมาถึงเมืองไทย อย่างไรบิดาก็ฝากฝังให้ดูแลต้อนรับ “ถ้าจะนัด ฉันขอมาด้วยได้ไหม” หนึ่งฤทัยเอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน ชายหนุ่มจึงถอนหายใจ “เอาเป็นว่ากลับจากใต้แล้ว ผมจะนัดแจมอีกครั้งก็แล้วกัน” อามินไม่ตอบรับหญิงสาวอีกคน เขาพูดและมองรติยาเพียงเท่านั้น แววตาของชายหนุ่มจริงจังนิ่งลึก รติยายิ้มบางยอมตกลง อย่างไรเสียก่อนเขาจะกลับก็คงต้องมีการเลี้ยงส่ง ถึงตอนนั้นเธอจะชวนพี่ชายกับพี่สะใภ้มาด้วยให้ได้ หลังจากกล่าวลาแล้วสองสาวก็เดินออกมา โดยหนึ่งฤทัยโอบเอวรติยาไม่ยอมปล่อย ส่วนสายตาคมที่มองตามทั้งสองนั้นฉายแววดุดันขึ้นมาชั่วแวบ “แหม มีหนุ่มหล่อลากตามแบบนี้นี่เองถึงปฏิเสธขวัญ” หนึ่งฤทัยเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อก้าวเข้ามาอยู่ในลิฟต์ของโรงแรมหรูที่มีห้องอาหารอยู่ชั้นบนสุด “ขวัญก็ อย่าแซวสิ ตอนเดินออกมารู้สึกเสียวสันหลังวูบยังไงไม่รู้” รติยาคิดว่าอามินอาจจะยังไม่รามือในเร็ววันนี้ แต่หากเห็นรสนิยมของเธอก็อาจมีลังเลและเก็บไปคิดใหม่บ้าง ไม่นานสองสาวก็ออกจากลิฟต์ ขณะที่หนึ่งฤทัยนึกขำก็พูดขึ้น “เห็นหน้าหมอนั่นตอนมองขวัญ เขาตกใจนะ แต่เก็บสีหน้าเก่งชะมัด หล่อน่ะก็หล่อดีอยู่หรอก เจอไปแบบนี้ คงเสียเซลฟ์น่าดู” “แน้ บอกว่าเขาหล่อ จีบเองเลยสิจ๊ะ” รติยาแหย่พร้อมกระแทกไหล่เพื่อนสาว แต่อีกฝ่ายทำท่าสยิว “ฮึ่ย ไม่เอา แยมก็รู้ขวัญไม่ชอบแบบกระด้าง ชอบนุ่มๆ” พร้อมกับพูดหนึ่งฤทัยก็ลูบก้นเธอและยังกระซิบข้างหู ทำเอารติยาสะดุ้งรีบถอยห่าง “อย่าเล่นแบบนี้ ขนลุก” เธอไม่ได้ดุอีกฝ่าย แต่บอกอย่างขอร้องเจ้าตัวก็เพียงยักไหล่ สองสาวหยุดยืนคุยกันด้านหน้าโรงแรมรอพนักงานนำรถมาจอด หลังจากแจ้งกับเคาน์เตอร์แล้ว ไม่นานก็ขึ้นรถที่หนึ่งฤทัยเป็นคนขับออกไป โดยไม่รู้ว่ามีคนของอามินได้รับคำสั่งให้แอบจับตาดูสองสาวอยู่ที่ชั้นล่าง “ท่าทางของมิสเวลเล่ ไม่ได้ชื่นชอบการถูกเนื้อต้องตัวจากผู้หญิงอีกคนครับ” คนของอามินรายงานผู้เป็นนายตามสิ่งที่เห็น ======