ลองเล่นรัก เฮียชื่อเป็ดครับ

ตอนที่ 1 นิสัยเป็ด (เปรต) "บ่ายนี้ฝากมึงดูรถป้ายทะเบียน 777 ให้กูด้วยนะ มาเช็กสภาพ ไม่ต้องคิดเงิน ลงบัญชีกู" "ถามจริง?" "พูดจริง" กดหน้ายิ้ม มองคนถามอย่างกวน ๆ ทำไม มึงจะด่ากูหรือไง กูเป็นเจ้าของนะโว้ย! จะเหี้ยอะไรก็ต้องผ่านตากูทั้งนั้น ไม่ว่าจะกำไร ขาดทุน จมทุนก็ไม่พ้นหัวกูอยู่ดี "อาทิตย์นี้มึงเช็กฟรีกี่คันแล้ว?" ร้านไม่เจ๊งก็ให้มันรู้กันไป เอะอะฟรี ลงบัญชีเฮียเป็ด โถ่ ไอ้เปรต! บัญชีมึงติดลบตั้งแต่วันที่สองของเดือนแล้วไอ้เวร อยากด่านะ คันปากยุบยิบ แต่ทำได้แค่มอง ร้านก็ร้านมัน "ฟรีอีกคันเดียว เดือนนี้หมดตูดแล้ว" "เงินเดือนมึง?" "เงินร้านนี่แหละ! กูเบิกมาใช้จนจะหมดตูดอยู่แล้ว" "มึงก็เลิกเปรต เอ๊ย เลิกเปย์สาวสักที เห็นสวยหน่อยไม่ได้ สันดานเปรตออกทันที" "ด่า?" "ชมมั้ง ตามใจสมองมึงจะคิดอะไร" "กูไม่คิด" "ก็ไม่น่าจะคิดอยู่แล้ว แขนไม่ได้จับ มือไม่ได้ดม ทั้งล้างทั้งซ่อมฟรี บริการดียิ่งกว่าผัว" สัด! ด่ากูขนาดนี้ยังเห็นกูเป็นพี่อยู่ไหม? น้องก็น้องเถอะ ด่ากูเหมือนหมูเหมือนหมา กูเกิดก่อนมึงนะ! เป็ด เฮียเป็ด อายุ 27 ปี เจ้าของกิจการร้านซ่อมรถครบวงจร ทั้งล้าง ทั้งซ่อม ตรวจสภาพ ครบจบในที่เดียว เป็ดเป็นลูกคนโต มีน้องชายหนึ่งคน ไก่ อายุ 25 ปี ไก่ ไอ้ไก่ไอ้น้องรักที่ด่าข้ามหัวพี่มันปาว ๆ ประหนึ่งชาติที่แล้วไปติดหนี้บุญคุณแล้วลืมคืน ชาตินี้มันถึงได้ทวงยิก ๆ ด่าจิกเหมือนไก่ นิสัยโคตรผู้หญิง! "ยังไม่ทันเที่ยงบ่นกูยับเหมือนเมียเลยมึง" เดินพูดขณะเข้าออฟฟิศ หางตาเหลือบเห็นคนสวยขานั่งเล่นโทรศัพท์ ไม่รู้รอรถหรืออะไร อยากรู้ก็แค่ถาม หน้าแตกก็แค่เย็บ "สวัสดีครับคนสวย รออะไรอยู่ครับ?" ระดับเจ้าของร้านแวะทักทายลูกค้า ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้วปะ ก็เออ ไม่ธรรมดาจริง ๆ หมายถึงคำตอบคนสวยอะ ไม่ธรรมดา "มานั่งรอผัว" เพล้ง! หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ โกยเศษหน้าแทบไม่ทัน จบ จบเลย เธอมากับผัว หญิงไม่เล่นด้วย อย่าไปง้อ หล่อรวยซะอย่าง ใครจะทำไม แต่ก็นะ เล่นด้วยหน่อยก็ดี ช่วงนี้แม่งเหงาฉิบหาย หล่อรวยซะเปล่า เสียดายของ วันนี้เขาฝากน้องชายช่วยดูร้านเพราะมีคุยงานนอกสถานที่ ช่วงหลังมานี้เบื่อร้านจนไม่อยากโผล่หัวมา เลยอยากลงทุนทำอะไรใหม่ ๆ ให้เป็นชิ้นเป็นอันอีกสักอย่าง เปล่าหรอก ข้ออ้าง ขี้เกียจเข้าร้านมากกว่า ทว่ารอบนี้ถ้าสำเร็จคงไม่ว่างดูแล มากสุดได้แค่ลงเงินเท่านั้นแหละ ช่วงก่อนเปิดร้านมันเหนื่อย ยังจำความรู้สึกตอนเปิด HPed Racing ได้ดี แม่งเหนื่อยฉิบหาย เหนื่อยเกือบตาย กว่าจะได้หลับได้นอนแต่ละวัน เลือดตาแทบกระเด็น หิวเหล้าก็ไปไม่ได้ จะขยับตัวก็กลัวไม่มีคนเฝ้าร้าน สุดท้ายต้องซื้อมากระดกเองคนเดียวเหงา ๆ ชีวิตโดดเดี่ยวสัด HPed เปิดมานานกว่าห้าปี เปิดตั้งแต่เรียนจบใหม่ ๆ จนตอนนี้ยังไม่เจ๊งสักที ที่ไม่เจ๊งไม่ใช่บริหารดี แต่เพราะมีไอ้ไก่ช่วยประคองต่างหาก ไอ้ไก่สมองคนทำงาน ไม่ได้เป็นหัวกะทิ หัวนักธุรกิจอย่างเขา ส่วนเอชเป็ดที่เปิด กะจะเปิดเล่น ๆ แต่เสือกสร้างรายได้ให้จริง ช่วงแรกที่เปิด เอชเป็ดสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำ แม้ไม่รวยมาก แต่ไม่ลำบากกลับไปรบกวนเงินพ่อแม่แน่นอน หากถามถึงความภูมิใจที่เอชเป็ดเป็นที่รู้จัก 'ภูมิใจมั้ง' ไม่รู้ ตอบไม่ได้ ทำมาหลายปี ไม่ได้ตื่นเต้นดีใจเหมือนปีแรก ๆ แต่งานโปรเจกต์ใหม่ที่กำลังจะไปคุยนี่น่าตื่นเต้นดี อะไรใหม่ ๆ ตื่นเต้นหมดแหละ เพราะแบบนี้มั้ง ถึงควงใครได้ไม่นานสักที ไม่ได้ทิ้งนะ โดนทิ้งเว้ย! กูก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นปะ?   ———————————-