เมียนักเลง

'เมื่อค่ำวานนี้เกิดเหตุทะเลาะวิวาทกันใหญ่โตของกลุ่มวิศวะฯกับสถาปัตย์ต่างมหาลัย ณ หลังรั้วโรงเรียนของเรา รายงานผู้ได้รับบาดเจ็บยังไม่แน่ชัดเนื่องจากการทะเลาะวิวาทกระจายเป็นวงกว้างจนลุกลามมาถึงรั้วโรงเรียนของเขาและสถานที่อื่นๆที่อยู่ใกล้เคียง ยังไม่มีรายงานผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์สุดระทึกขวัญที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำวานนี้ ขอให้นักเรียนของเราทุกคนรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี หากต้องเผชิญกับเหตุการณ์สุดระทึกขวัญเหมือนเมื่อวานก็ขอให้คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองดวงวิญญาณให้อยู่รอดปลอดภัยนะเจ้าคะ ด้วยความปรารถนาจากเจ๊หนอนชอนไชจ้าาา' "ยกพวกตีกันเหรอ น่ากลัวจัง" เด็กสาวเจ้าของดวงตาใสแป๋วทำหน้าหวาดวิตกเมื่อได้อ่านข่าวจากเพจกระจายข่าวสารประจำโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่เธอกำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ "ทำไมคนเราต้องยกพวกตีกันด้วยนะ ไม่เห็นน่าสนุกตรงไหนเลย" เธอถอนหายใจเบาๆเมื่อไม่สามารถตอบคำถามของตัวเองได้ พร้อมกับเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ในกระเป๋ากระโปรงนักเรียน หยิบเศษเหรียญออกมาวางบนฝ่ามือขาวผ่อง เมื่อเห็นว่ามีเศษเงินเหลือพอที่จะซื้อไอศกรีมกินคลายร้อนได้สักแท่ง จึงเดินตรงไปทางร้านสะดวกซื้อหลังโรงเรียน กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!! เสียงกรีดร้องของผู้คนจากสองฟากถนนทำเอานาร์เนียที่กำลังจินตนาการถึงไอศกรีมแท่งโปรดสะดุ้งตกใจจนเกือบปล่อยเศษเหรียญหลุดมือ ด้วยความสงสัยจึงเอี้ยวหน้ากลับไปมองต้นทางของเสียงกรีดร้องเหล่านั้น เธอมองเห็นกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างกันจ้าละหวั่น รวมถึงผู้คนและนักเรียนที่อยู่ตรงจุดนั้น เด็กสาวยืนมองด้วยความสงสัย เพราะนอกจากผู้คนที่พากันวิ่งหนีจ้าละหวั่น เธอก็ยังมองไม่เห็นต้นเหตุของความวุ่นวายเหล่านั้น "ถ่ายละครกันเหรอ" นาร์เนียตั้งคำถามขณะมองความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เมื่อไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงเกิดขึ้นจึงละสายตากลับมา ตั้งท่าจะเดินตรงไปยังร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง พลั่ก! "กรี๊ดดดดดดดดด!!" เด็กสาวกรีดร้องสุดเสียงด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆร่างกายก็ปะทะกับอะไรบางอย่างจนทำให้เธอเสียหลักล้มกระแทกพื้นเต็มแรง เศษเหรียญในมือกระเด็นเกลื่อนกลาดไปตามพื้นถนน และนั่นทำให้เธอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของคนที่วิ่งทะเล่อทะล่ามาชนเธออย่างจัง "ทำไมไม่หลบวะ!" เขาตะคอกเสียงถามอย่างเกรี้ยวกราดขณะที่นอนทาบทับอยู่บนร่างกายของเธอ ทำเอานาร์เนียสะดุ้งตกใจในความป่าเถื่อนของเจ้าของแววตาดุดัน เธอมองเขาเลิ่กลั่ก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เขารีบดีดตัวลุกขึ้น ตั้งท่าจะวิ่งออกไป แต่ร่างกายของเธอกลับถลาไปตามแรงของเขาด้วย นั่นทำให้เขาและเธอรีบเพ่งโฟกัสสายตาไปในจุดเดียวกัน สร้อยข้อมือของเขา มันเกี่ยวกับเนกไทของเธออยู่ "แม่งเอ้ย! จะมาจังหวะหนังรักอะไรตอนนี้วะ!" เจ้าของแววตาดุดันสบถคำหยาบอย่างหัวเสีย พร้อมกับกระชากแขนเธอให้ลุกขึ้น "ถอดเนกไทออก!" อะ..อะไรกัน จู่ๆจะมาขโมยของๆเธอง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ "ตะ..แต่นี่มันของหนูนะ" "อยากตายรึไงวะ! ถอดออกมา!" เขาพยายามดึงสร้อยข้อมือออกจากเนกไทของเธอ ในขณะที่เธอกำเนกไทของตัวเองแน่นด้วยความหวงแหน "เฮ้ย! กระทืบมัน!" เสียงฝีเท้าของคนหลายคนดังขึ้นจากทางด้านหลังของชายหนุ่ม พร้อมๆกับเสียงตะโกนลั่นของใครบางคน ทำให้นาร์เนียรีบชะโงกหน้ามองไปข้างหลังของเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดนักศึกษาถืออาวุธครบมือนับสิบคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ ภาพเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเองมันกำลังเกิดขึ้นต่อหน้าเธอ "นั่งรอพ่อมาตัดริบบิ้นรึไงวะ! วิ่งดิ!" "กรี้ดดดดดดดดดดด!!!" เด็กสาวกรีดร้องลั่นเมื่อโดนเจ้าของแววตาดุดันกระชากคอเสื้ออย่างแรง ส่งผลให้เธอต้องวิ่งไปตามแรงกระชากของเขา "อึก..นะ..หนูกลัว..ฮือออ~" เธอพยายามก้าวขาให้ยาวที่สุดพลางสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว "ไม่อยากโดนกระทืบตายก็ถอดเนกไทออก!" "อึก..นะ..หนูไม่ให้..ฮือออ~" "แม่งเอ้ย!" เหมราชสบถคำหยาบอย่างหัวเสียอีกครั้ง ก่อนจะรีบพาตัวเองเข้าไปซ่อนตัวในตรอกเล็กๆที่พอจะแทรกตัวเข้าไปได้ พร้อมทั้งกระชากคอเสื้อของเด็กสาวให้แทรกตัวตามเข้ามา "อึก..นะ..หนูกลัว..ฮือออ~" นาร์เนียหอบหายใจสลับกับสะอื้นไห้ เนื้อตัวสั่นเทิ้มอย่างหนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาและหยาดเหงื่อ "หุบปาก!" "อึก" ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อโดนตวาดเสียงใส่ เธอค่อยๆเงยหน้ามองชายหนุ่มตาแป๋ว แม้จะหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่นึกชื่นชมคนตรงหน้าที่ไม่ทิ้งเธอไว้ตรงนั้นคนเดียว "มองหน้าทำไมวะ" เขาถามเสียงขุ่นด้วยความไม่พอใจ พร้อมกันนั้นก็พยายามดึงสร้อยข้อมือออกจากเนกไทของเธอ "อึก" เด็กสาวปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มแดงก่ำ ยังคงวางสายตาไว้ที่ใบหน้าชุ่มเหงื่อของชายหนุ่ม "เลิกมองหน้าได้ไหมวะ ไม่ชอบ" เหมราชทำหน้าเซ็งเมื่อโดนเด็กสาวจ้องมองจนเขาเกิดความรำคาญ แต่เธอก็ยังดื้อรั้นที่จะไล่มองดวงหน้าของเขา "มองหน้าแบบนี้อยากได้ตีนหรืออยากได้ผัววะ"