คนของโปรด

3.23 pm. "แล้วโปรดจะไปทำงานที่ไหนเหรอ?" "งาน?" "เอ้างานออกแบบตัวละครเกมส์ที่อาจารย์ให้หาแรงบันดาลใจจากสิ่งที่ชอบไง" "อ่อ ทำในห้องไง" ผมเงยหน้ามองกิ๊กเพื่อนร่วมคลาสที่เข้ามาถามด้วยท่าทีนิ่งเรียบจนเธอชะงักไป แต่ถึงอย่างนั้นกิ๊กก็ยังส่งยิ้มมาให้พร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆผมจนผมต้องมองตามด้วยความสงสัย เพราะปกติเราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่นัก "ว้า ว่าจะชวนไปหาอินสไปเรชั่นด้วยกันที่คาเฟ่สักหน่อย เสียดายจัง" "ชวนคนอื่นเถอะปกติเราไม่ค่อยทำงานร่วมกับใครน่ะ" "ฮ่าๆ โอ๊ยโปรดเนี่ยหยิ่งจริงๆรู้ตัวป่ะ?" "เหรอ" ผมขมวดคิ้วมองกิ๊กด้วยความสงสัยก่อนจะขยับแว่นตามองกิ๊กขณะที่มือก็กำลังเก็บของเข้ากระเป๋าอยู่ รู้สึกอยากรีบกลับไปนอนเร็วๆแล้วล่ะ "ขอตัวนะ" "จ้าๆ ไว้คลาสหน้าเดี๋ยวเรามาจีบไหมนะ" "อ่า เคๆ" กิ๊กโบกมือลาพร้อมกับหัวเราะไล่หลังจนผมได้แต่รีบเร่งฝีเท้าเพื่อไปขึ้นลิฟต์ วันนี้เรียนหนักยังไม่พอยังมาเจอเพื่อนแปลกๆอีก รับมือไม่ไหวต้องรีบไปนอนแล้วจริงๆ "อ้าวไอ้โปรดกลับแล้วเหรอวะไปแดกเนื้อย่างกับพวกกูไหม?" ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกกับทำให้ผมถอนหายใจออกมาอีกครั้งเมื่อเจอกับเพื่อนตัวเอง เป็นกลุ่มที่ค่อนข้างสนิทกันเพราะรู้จักกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งน่ะนะ "กูว่ามันไปไม่ไหวหรอกมึงดูใต้ตามันดิอย่างคล้ำ" "มึงไม่ได้นอนเหรอวะไอ้โปรด" ผมพยักหน้าตอบไอ้บิ๊กกับไอ้ดิวเพื่อนร่วมสาขาพร้อมกับเดินเข้าไปในลิฟต์ "อืม กูตัดต่องานทั้งคืนน่ะ" "ไอ้ฟรีแลนซ์ตัวท็อป" "ของจริงอ่ะลูกพี่ ว่าแล้วก็ไปกับพวกกูเถอะมันมีโปรไปสองกินฟรีหนึ่งนะ" "ไม่ว่ะ กูขอผ่านจริงๆ" "มึงอย่าไปบังคับมันเดี๋ยวมันก็ได้หลับโชว์เหมือนตอนมึงลากมันไปร้านเหล้ารอบนั้นหรอก" "เออว่ะ โอเคๆงั้นไปนอนๆนะไอ้แมวน้อย" ผมขมวดคิ้วมองไอ้บิ๊กอีกครั้ง ก่อนจะเดินแยกออกจากลิฟต์มารอขึ้นรถบัสกลับ จากมหาลัยถึงทาวน์เฮาส์ที่ผมอยู่ใช้เวลาไม่นานก็ถึง ผมลงจากรถบัสและเดินเข้าซอยผ่านร้านขายอาหารมากมายที่คุ้นตาอย่างเช่นทุกวัน แต่มาวันนี้กลับมีร้านใหม่ที่กำลังรีโนเวทภายในใหม่อยู่ ก่อนหน้านี้มันเป็นร้านอาหารเพราะอะไรก็ไม่รู้ทำให้พวกเขาปิดไปจนตอนนี้มีเจ้าของใหม่มาแทน ดูเหมือนว่าเขาจะรีโนเวทใหม่เป็นคาเฟ่แฮะ ช่วงนี้คาเฟ่เปิดใหม่เยอะพอสมควร แต่ก็ยังไม่มีร้านไหนทำเค้กอร่อยสักร้าน..หวังว่าร้านนี้จะทำอร่อยนะ เอี๊ยด.. รถยนต์สีขาวที่ขับเข้ามาจอดหน้าร้านทำให้ผมที่กำลังยืนดูร้านที่กำลังรีโนเวทด้วยความสนใจต้องละสายตามามองรถที่ขับเข้ามาจอดเทียบก่อนจะรีบเดินไปทางทาวเฮาส์ของตัวเอง เพราะกลัวจะขวางทางเขา ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตหักโหมเกินไป เรียนหนักแล้วยังทำงานหนักอีกแบบนี้มีหวังจะแย่เข้าสักวัน สองเดือนต่อมา 9.33 am. ตืด...ตืด... แรงสั่นจากโทรศัพท์เรียกให้ผมตื่นจากความฝันก่อนผมจะขมวดคิ้วมองหน้าจอคอมที่ถูกเปิดไว้ด้วยความสงสัย "อ่า.." นอนหน้าคอมอีกแล้ว ผมหยิบแว่นมาสวมก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย "ว่าไง" (โหย เสียงเหมือนคนเพิ่งตื่นเลยไอ้โปรด) "อืม เพิ่งตื่น" (ห๊ะ ทั่นโปรดทั่นเป็นบ้าป่ะเนี่ยทั่นลืมไปแล้วเหรอครับว่าวันนี้มีนัดงานกลุ่ม!) "อ่า.." ผมเหลือบมองปฏิทินในคอมก่อนจะพยักหน้าด้วยความลืมตัว "จำได้ แต่นัดกันบ่ายไม่ใช่เหรอ?" (ถูก แต่กูโทรปลุกมึงก่อนเพราะกลัวมึงจะนอนเลยเวลาน่ะ ฮ่าๆ) "ไอ้เวร" นิสัยเสียจริงๆนะไอ้บิ๊กเนี่ย (เออน่าไหนๆก็ตื่นแล้วก็รีบออกมาหาพวกกูที่คณะสิวะ มาทำตัวให้สดชืนก่อนเริ่มโปรเจคกะกูนี่มา!) "ไม่ว่ะ กูจะไปตามเวลาแค่นี้แหละ" (โอ๊ยไอ้โปรดมาก่อนไม่ได้เหรอวะ คือจริงๆแล้วกูจำเวลานัดผิดอ่ะ) "เป็นมึงสินะที่จำไม่ได้ไอ้เวร" (ฮ่าๆ เขินฉิบหายแต่มึงมาหากูหน่อยกูเหงามาเล่นเกมกันนะนะ) ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะมองนาฬิกาอีกครั้ง จริงๆก็อยากจะนอนต่อสักชั่วโมงนะ แต่พอตื่นแล้วกว่าจะหลับก็คงอีกนาน "เออๆ" (เยี่ยม ซื้อขนมมาให้กินด้วยนะไอ้หนุ่ม!) ผมไม่ได้ตอบแต่กลับตัดสายไอ้บิ๊กแทน เอนเนอจี้มันแต่ละวันเยอะมากทั้งพูดเสียงดังแล้วก็รู้จักคนไปทั่ว...แบบนั้นผมไม่ไหวว่ะ แค่ว่าต้องทำงานเป็นกลุ่มก็เหนื่อยจะแย่ เวลาต่อมา ผมเดินออกมาจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถบัสหน้าปากซอยก่อนจะมองร้านเบเกอรี่ที่วันนี้คนไม่มีด้วยความสงสัย ร้านนี้เป็นร้านที่เพิ่งจะเปิดใหม่ที่ตอนแรกผมคิดว่าจะเป็นร้านคาเฟ่ แต่จริงๆเขาเปิดเป็นร้านเบเกอรี่โดยเฉพาะเลยแถมยังเปิดมาได้เดือนที่สองแล้ว แต่เพราะคนเยอะผมเลยยังไม่ได้เข้าไปสักที ผมไม่ค่อยชอบไปในที่ที่คนเยอะๆเพราะไม่ชอบความวุ่นวายแต่วันนี้ไม่มีคนเลยแฮะ แกร๊ง ไวกว่าความคิดคือตอนนี้ผมเดินเข้ามาภายในร้านแล้ว กลิ่นหอมของขนมปังที่กำลังอบมันลอยอบอวลไปทั่วทั้งร้านเลย...ชอบว่ะ กลิ่นขนมปังตอนอบนี่เป็นสิ่งที่ผมชอบมากที่สุด แถมบรรยากาศภายในร้านที่ถูกตกแต่งแบบเรียบง่ายที่เข้ากับการจัดวางขนมเป็นสัดส่วนมันทำให้ร้านนี้ออกมาดูดีเอามากๆ ผมชอบที่เขาดูเปิดร้านเพื่อขายเค้กและขนมปังจริงๆ "ยินดีต้อนรับค่ะ ขอโทษนะคะเมื่อกี้ไปอบขนมมาไม่ได้ต้อนรับลูกค้าเลย" เสียงคุ้นหูทำให้ผมที่กำลังเดินเลือกขนมในตู้อยู่ถึงกับชะงัก เสียงหวานที่ฟังเมื่อไหร่ก็รู้สึกสงบใจตลอดแบบนี้ผมไม่ได้ยินมานานมาก...นานจนคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้ฟังอีก พรึบ ผมหันไปมองร่างเพรียวที่เดินเข้ามาจากประตูทางด้านหลังด้วยความตกใจ ผมกำถาดขนมในมือแน่นพร้อมกับมองหลิวอย่างไม่เชื่อสายตา เธออยู่ในชุดเดรสสีขาวและสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลส่วนผมยาวสลวยของเธอก็กล้าขึ้นมัดหางม้า ผมมองใบหน้าเรียวเล็กที่รับกับริมฝีปากบางจมูกรั้นหน่อยๆและดวงตากลมโตของเธอที่กำลังมองผมด้วยความสงสัยจนผมหลุดจากภวังค์ของตัวเองพร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นแรงจนทำอะไรไม่ถูก หลิวดูเหมือนจะจำผมไม่ได้ แต่ผมจำเธอได้ตั้งแต่เสียงเลยล่ะ "เอ่อ..เลือกขนมตามสบายเลยนะคะแล้วชำระเงินที่เคาน์เตอร์ได้เลย" "ครับ.." ผมพยักหน้าตอบหลิวก่อนจะขยับแว่นตาตัวเองขึ้นพร้อมกับเลือกขนมแม้ความสนใจจะไม่ได้อยู่ที่ขนมเลยก็ตาม ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่ล่ะ...เธอไปต่างประเทศไม่ใช่เหรอ? "นี่ครับ" "ทานนี้หรือกลับบ้านคะ?" "กลับครับ เอ่อหมายถึงกลับบ้าน" ผมพูดติดๆขัดๆมากซะจนหลิวเหลือบมองด้วยความสงสัย เธอยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะหันไปถอดถุงมือกันร้อนออก เพื่อหยิบที่คีบขนมมาจัดขนมใส่กล่องให้อย่างคล่องมือ "ทั้งหมดสามร้อยห้าสิบบาทค่ะ" "โอนนะครับ" "ค่ะ สแกนได้เลย" ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาสแกนด้วยมือที่กำลังสั่นก่อนจะหันหน้าจอโทรศัพท์ไปให้หลิวดู เธอจึงพยักหน้ามองหน้าจอก่อนจะขมวดคิ้วมองผมอีกครั้ง "เดี๋ยวนะ..ชื่อคุ้นมากเลย" หลิวเลิกคิ้วมองผมสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเบิกตากว้างมองผมพร้อมยิ้มกว้าง "น้องโปรดใช่ไหมเนี่ย!?" "ครับ ผมโปรดเองครับ" หลิวยิ้มกว้างพร้อมกับเอื้อมมือมาจับแขนผมจนผมเงยมองสบตาเธอด้วยความตกใจ "ถึงว่าเมื่อกี้มองพี่แปลกๆ" "เอ่อ ครับผมจำหลิวได้ตั้งแต่แรกเลยขอโทษที่ไม่ได้ทักก่อนนะครับ ผมกลัวว่าหลิวจะลืมผมไปแล้วน่ะ" หลิวส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับปล่อยแขนผม "ใครจะไปลืมลูกค้าประจำร้านคุณย่ากันล่ะ พี่ไม่ลืมหรอกเพียงแค่ว่าโปรดดูโตจนพี่ไม่คุ้นหน้าเท่านั้นเอง..." หลิวเงยหน้ามองผมที่สูงกว่าเธออีกครั้ง "สูงขึ้นมากเลยนะเนี่ย หล่อขึ้นมากๆด้วย" "ขอบคุณครับ หลิวเองก็สวยมากๆเหมือนกัน" ผมยิ้มออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่จนหลิวหัวเราะขำพร้อมกับเอื้อมมือมาลูบหัวผมอย่างที่ชอบทำจนผมชะงัก...หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมาเลยว่ะ "เป็นเด็กขี้อายเหมือนเดิมเลยนะ เดี๋ยวพี่แถมขนมให้" "ไม่เป็นไรครับ" แกร๊ง เสียงเปิดประตูทำให้ผมกับหลิวต้องหยุดคุยกันก่อนผมจึงหยิบถุงขนมมาถือ เพราะกลัวว่าหลิวจะแถมให้อย่างที่พูดจริงๆ "ยินดีต้อนรับค่ะ เลือกขนมได้เลยนะคะ" "ค่ะ ว้าวขนมเยอะสุด!" ผมหันมองหลิวที่กำลังยิ้มทักทายลูกค้าก่อนเธอจะหันมามองผม "ผมต้องไปแล้ว เดี๋ยวมาอุดหนุนใหม่นะครับ" "อือ ต้องมาให้ได้นะพี่จะรอ" "มาแน่นอนครับ" ผมยิ้มให้หลิวก่อนจะเดินออกมาจากร้านมองรถยนต์สีขาวที่จอดอยู่ด้านหน้า ก่อนจะหันกลับมามองร้านอีกครั้ง...งั้นรถคันนี้ก็เป็นของหลิวสินะ แปลว่าเธอเป็นเจ้าของร้านนี้และมาดูร้านตั้งแต่ตอนนั้น ให้ตาย ผมคลาดกับเธอรอบนั้นตั้งสองเดือนมาแล้ว...แต่ว่านะที่น่าสงสัยมากกว่าหลิวมาเปิดร้านเบเกอรี่แทนที่จะอยู่ต่างประเทศคือที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอมันไม่มีแฮะ... นิ้วนางข้างซ้ายที่เคยมีแหวนแต่งงานที่หลิวสวมประจำตอนนี้มันไม่มีแล้ว...