พิษรัก

แคลิฟอร์เนีย สนามแข่งรถ 17:30 น. "แกควรกลับมาช่วยงานที่บ้านได้แล้ว คิดจะอยู่ที่นั่นไปถึงเมื่อไหร่" เสียงของตาแก่โทรมาโวยวายเมื่ออาทิตย์ก่อน ทั้งๆที่เป็นคนส่งผมมาอยู่ที่นี่เองตั้งแต่แรกแล้วจะมาตามให้กลับไปเพื่ออะไร ..ฝันไปเหอะว่ากูจะกลับ! "ทำไรวะขุน ไม่ลงแข่งหรอ" เสียงของเลโอ ดังมาจากทางซ้ายผมหันไปมองมันแวบเดียวก่อนจะหันกลับไปจ้องรถแข่งคันสีดำด้านที่จอดนิ่งอยู่ใต้แสงไฟนีออนที่กระพริบถี่ มันเหมือนสัตว์ร้ายที่ยังไม่ได้ถูกปลุกให้ตื่น บรึ๊นๆๆ!!! เสียงเครื่องยนต์คันอื่นๆ รอบสนามเริ่มคำรามทีละคัน อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมัน กลิ่นยาง และกลิ่นความบ้าคลั่ง "โดนโทรมาตามให้กลับไทยอีกแล้วหรอวะ?" เลโอมันถามพลางโยนถุงมือแข่งมาให้ ผมก็รับไว้เงียบๆ แล้วหัวเราะในลำคอแบบไม่ตลก "อืม" "แล้วมึงจะกลับ?" ผมหันไปมองไอ่เลโอแวบหนึ่ง สายตาผมเหมือนคนที่ถูกเผาไหม้ข้างในแต่ก็ยังยืนอยู่ได้ "กูไม่ใช่เครื่องจักรของใคร…จะให้กลับไปเป็นทายาทธุรกิจเหี้ยๆนั่นน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ!" "ก็คิดไว้อยู่แล้วละว่ายังไงมึงก็ไม่ทำตามที่พ่อมึงสั่ง" "มันไม่ใช่พ่อกู!" ผมตวัดสายตามองไอ่เลโอทันทีที่มันพูดไม่เข้าหู "เออๆไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ดุจังวะ" "..." "วันนี้ไอ่แดเนียลก็ลงนะเว้ย" ".." "อย่าแพ้นะสัส!" ผมไม่ตอบอะไรแต่ยิ้มเย็นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นสวมถุงมือหนังกระชับให้แน่นก่อนจะเปิดประตูคนขับแล้วหย่อนตัวลงไปนั่ง เสียงหัวใจผมเต้นเป็นจังหวะพร้อมกับเสียงกู่ร้องจากข้างสนามที่เริ่มดังขึ้นทุกขณะ ทันทีที่ผมปิดประตูกระจกหน้ารถสะท้อนภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของลู่วิ่ง ...แม่งจะมาทำเหี้ยไรวะ? ไฟหน้ารถสาดแสงพาดผ่านร่างบางนั้นที่กำลังวิ่งมาทางรถผมโดยไม่กลัวห่าเหวอะไรเลย ..น่ารำคาญ! ผมเลื่อนกระจกรถลงก่อนจะกวักมือเรียกไอ่เลโอมาคุย "อย่าให้มันมาป่วน" "อืม เดี๋ยวเคลียร์ให้" "พี่ขุน เดียร์มีเรื่องจะคุยด้..." "มานี่ ไอ่ขุนมันไม่ว่าง" "ปล่อยเดียร์นะพี่เลโอ" เดียร์ โวยวายทันทีที่โดนไอ่เลโอลากไปนั่งรอที่ข้างสนาม ผมเลิกสนใจสองคนนั้นก่อนหันมาสนใจการแข่งต่อเพราะคืนนี้ผมไม่ได้แข่งแค่เพื่อชัยชนะ.. ...แต่เพื่อตัดขาดจากอดีตและทุกเสียงบงการที่พยายามจะลากผมกลับไปยังที่ที่ผมไม่ต้องการจะอยู่และอาจจะเพื่อพิสูจน์ให้ใครบางคนเห็นด้วยว่า.. ..ผมไม่ใช่เด็กคนเดิมอีกต่อไปแล้ว อยู่ที่นี่ผมมีอำนาจที่สุด! ... 30 นาทีต่อมา "ชนะเว้ย!" เสียงไอ่เลโอร้องดีใจ แต่มันจะดีใจก็ไม่แปลกเพราะของเดิมพันวันนี้คือรถสุดที่รักของมัน "พี่ขุน" ผมทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้แล้วทำหน้าเซ็งทันทีที่ได้ยินเสียงแว๊ดๆของยัยเด็กบ้านี่ ..เดียร์คือน้องสาว ที่ผมไม่เคยต้องการ "อะไร" "ที่เมื่ออาทิตย์ก่อนที่เคยบอกไว้น่ะว่าเพื่อนจะมาอยู่ที่บ้านด้วยสักพัก จำได้ไหม" "อืม.." นึกย้อนกลับไปเหมือนยัยนี่จะเคยพูดไว้มั้งไม่แน่ใจเพราะผมก็ไม่ได้สนใจจะฟังมันพูดสักเท่าไหร่ "วันนี้แล้วนะที่เพื่อนเดียร์จะเริ่มเข้ามาอยู่ด้วย" "นานไหม" "ก็ประมาณ6เดือนมั้ง เพื่อนมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มหาลัย" "อืม" "แล้วพี่เสร็จธุระหรือยังเดียร์จะให้พาไปรับเพื่อนที่สนามบินหน่อย" "ไม่ไป" ปฏิเสธแทบจะทันที เพราะมันใช่ธุระของผมที่ไหน มีปัญญาก็มาเองดิวะ บ้านก็ให้อยู่ฟรีๆแล้ว.. "ไม่ได้เพื่อนเดียร์ไม่ได้มาเมกานานแล้ว เดียร์กลัวมันหลงอีกอย่างนะเดียร์รับปากพี่ชายเทียมันแล้วว่าจะดูแลมันอย่างดี" "เรื่องของมัน" "พี่ขุน!" "อย่ามาเยอะแค่ที่ให้ก็มากพอละ" "งั้นเดียร์จะฟ้องแม่" คำพูดนั้นทำผมต้องตวัดสายตาไปมองเดียร์อย่างหงุดหงิด ไม่ใช่ว่ากลัวคำขู่หรืออะไร ...แต่ผมไม่อยากคุยหรือไม่อยากได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้น หรือแค่พูดถึงผมก็ไม่อยากได้ยิน "พี่รู้ใช่ไหมว่าถ้าแค่เดียร์โทรไปแม่ก็จะโทรมาบ่นพี่ทันที" "แค่ครั้งนี้ หลังจากนี้จัดการชีวิตกันเอาเอง" เพื่อตัดรำคาญผมเลยคว้ากุญแจรถแล้วเดินนำยัยเด็กบ้านี่ไป "ก็แค่นี้..ต้องให้ขู่อยู่เรื่อย" ... .. . สนามบิน "เทีย ทางนี้ๆ" เสียงของเดียร์ตะโกนเรียกเพื่อนสาววัยเดียวกันพร้อทกับโบกมือไปมา เทีย ที่เห็นและได้ยินก็รีบลากกระเป๋าแล้ววิ่งมาหาเพื่อนทันที "รอนานไหม?" "ไม่ๆ เครื่องพึ่งลงเมื่อกี้เอง" "หรอ นี่ก็รีบให้พี่ขุนซิ่งมาเลยนะเพราะกลัวเทียจะรอนาน" "จะยืนคุยกันอีกนานปะ รีบขึ้นรถดิวะ" คนใจร้อนที่ยืนพิงรถคันหรูและมองสองสาวคุยกัยก็เอ่ยขัดขึ้นทันที เดียร์ที่ชินกับนิสัยของพี่ชายต่างพ่อก็ไม่พูดอะไรแต่ก็ไม่พ้นจะส่งสายตาเคืองๆไปให้ส่วนเทียที่พึ่งเจอขุนเขาครั้งแรกก็ได้แต่มองเขาอย่างงุนงง "เออนี่ พี่ขุนเขาพี่ชายเราเอง แต่เป็นพี่ชายคนละพ่อน่ะ" "อ๋อ สวัสดีค่ะหนูชื่อเทีย" คนตัวเล็กยกมือไหว้อย่างสุภาพก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้ ขุนเขาไมารับไหว้แต่อย่างใดเอาแต่มองร่างเล็กนิ่งๆในหัวเขาก็คิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินขึ้นรถฝั่งคนขับไปอย่างเงียบๆ เทียก็ได้แต่มองท่าทางไม่เป็นมิตรของพี่ชายเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ ในใจก็คิดไปเองว่าเขาไม่ชอบอะไรเธอหรือป่าว? "เราก็ขึ้นรถกันเถอะ" "อื้อ" พยักหน้าขึ้นลงและตอบเดียร์ด้วยความรอบยิัมก่อนจะลอบมองขุนเขาด้วยความสงสัยว่าเราสองคนเคยเจอกันมาก่อนไหม.. ...ทำไมคุ้นจัง