MOVE ON กลับมาหาเธอ

นิยายเรื่องนี้เขียนคิดจากจินตนาการ ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด โปรดอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ในเรื่องมีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องสถานะอาจารย์พิเศษ-นักศึกษา ไม่ควรเลียนแบบหรือนำมาเป็นตัวอย่าง มีคำบรรยายฉากเพศสัมพันธ์ เหมาะกับบุคคลทั่วไป อายุตั้งแต่ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน บทสัมภาษณ์ สวัสดีค่ะ ฉันมาจากวอล์คส์เมมเบอร์พับบลิชชิ่ง ขอบคุณที่ให้เราได้สัมภาษณ์คุณนะคะ ขอแจ้งก่อนว่า ทุกข้อความที่เราจะพูดคุยกัน คำตอบของคุณจะเป็นความลับจากอีกฝ่าย...มีเพียงฉันที่เป็นผู้เขียน และผู้อ่านที่ติดตามนิยายเรื่องนี้เท่านั้นค่ะที่จะได้ทราบ ดังนั้น ให้สัมภาษณ์จากใจจริงได้เลยนะคะ ไรท์ : ขอทราบชื่อกับอายุช่วงที่คุณคบกับคนๆนั้นหน่อยค่ะ เซ็น : สวัสดีครับ ผมชื่อเซ็น ครับ ผมคบกับเธอคนนั้นตอนผมอยู่ช่วง ม.5 ม.6 ครับ ก็หลายปีมาแล้ว ไรท์ : แล้วเลิกกันเมื่อไรคะ เซ็น : ตอนผมเข้ามหาลัยครับ ไรท์ : รักแรกมั้ยคะ เซ็น : ครับ ไรท์ : จริงมั้ยคะ ที่บอกว่า ผู้ชายมักจะไม่มีทางลืมรักแรกของตัวเอง เซ็น : ก็...อาจจะนะครับ ไรท์ : วันนี้ได้เจอเธออีกครั้ง รู้สึกยังไงคะ เซ็น : สวยครับ สวยขึ้น หรืออาจสวยเหมือนเดิม แต่สวยน่ะครับ ไรท์ : คุณเซ็นอาจเห็นเธอสวยเป็นพิเศษอยู่คนเดียว เซ็น : หรอครับ แต่เธอสวยจริงๆนะ ไรท์ : สมมุติ ถ้าคุยกันได้ อยากบอกกับเขาอะไรมั้ยคะ เซ็น : คิดถึงเขาน่ะครับ ไรท์ : ตอนนั้นเลิกกันเพราะอะไรคะ เซ็น : อืม...เอาเป็นว่า ผมคงเข้าใจไปเองคนเดียว ไรท์ : คุณทำอะไรแย่ๆลงไปมั้ยตอนเลิกกัน เซ็น : การไม่ติดต่อไปหาอีกเลย ถือว่าแย่มั้ยครับ ไรท์ : ถ้าขอพรได้ข้อหนึ่ง จะขออะไรคะ เซ็น : ขอให้เขากลับมารักผมอีกครั้ง -------- ไรท์ : ขอทราบชื่อกับอายุช่วงที่คุณคบกับคนๆนั้นหน่อยค่ะ : สวัสดีค่ะ นามิ ค่ะ ช่วงที่คบกับแฟนคนแรกก็ตอนม.3 ค่ะ ไรท์ : แล้วเลิกกันเมื่อไรคะ นามิ : ตอนประมาณ ม.5 ค่ะถ้าจำไม่ผิด ไรท์ : รักแรกมั้ยคะ นามิ : ถ้าไม่นับpuppy loveตอนอนุบาล พี่เซ็นคือรักแรกค่ะ ไรท์ : ตอนคบกันเขาเป็นยังไงคะ นามิ : ช่วงแรกก็ดูเป็นคู่ที่น่าอิจฉาอยู่นะคะ แต่ตอนหลังๆเราทะเลาะกันบ่อย ไรท์ : เลิกกันเพราะอะไรคะ นามิ : มันหลายเหตุผล แต่ตอนนั้นฉันเป็นคนตัดสินใจเลิกกับเขาเองค่ะ ไรท์ : วันนี้ได้เจออีกครั้ง รู้สึกยังไงบ้างคะ นามิ : เรื่องภายนอก เขาดูเปลี่ยนไปจากเดิมมากค่ะ คงเพราะเราโตขึ้น ส่วนเรื่องความรู้สึก มันหน่วงๆในใจน่ะค่ะ อธิบายไม่ถูก ฉันคงเป็นคนเดียวที่ยังอยู่กับอดีต ไรท์ : สมมุติ ถ้าให้พูดอะไรกับเขา อยากบอกอะไรมั้ยคะ นามิ : ขอบคุณที่เคยรักกัน ไรท์ : ถ้าขอพรได้ข้อหนึ่ง จะขออะไรคะ นามิ : ขอให้เรากลับมารักกัน ---------- Ep.1 เปิดเทอมวันแรก ของปีสุดท้าย @มหาวิทยาลัยT คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาวิชาการออกแบบภายใน "อาจารย์พิเศษ?" "ใช่ คนนั้นแหล่ะ เห็นว่ามาจากP-ONE บริษัทรวมมัณฑกร อันดับ1 ของไทย" สายไหม เจ้าแห่งข้อมูลเรื่องชาวบ้านแจงให้เพื่อนในกลุ่มฟัง "อึ้งเลยสิ หล่อมั้ย?" มันหันมาถามฉัน "อือ หล่อแหล่ะ ไปกันเถอะ" เบ้าหน้านั้นถ้าตอบว่าไม่หล่อ ต้องโดนจับว่ามีพิรุธแน่นอน "อะไรของแกวะ ปกติดี๊ด๊าจะตาย ทำมาตีหน้าขรึมวางมาดเข้ม จะเปิดลุคเฮี๊ยบต้นเทอมเหรอ" เบล ร่างชายใจไม่ระบุ มันบอกเรื่อยๆ ยังไม่ตัดสินใจว่าเป็นเพศอะไร แอบทักความผิดสังเกตตามประสาเพื่อน "ป่าว ปวดท้อง อยากไปห้องน้ำ" ฉันรีบตอบก่อนโดนซัก "เอ้า นึกว่าไร ขี้แตกซะงั้น งั้นแกไปห้องน้ำ พวกฉันจะรอที่สวน เปิดเทอมแบบนี้ ขอสูดอากาศดีๆก่อนจะโดนงานทับไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด" เบลโกยสายไหมให้เดินไปกับเธอ ทิ้งฉันไว้คนเดียว "เค เสร็จแล้วเดี๋ยวตามไป" พูดไปแต่เพื่อนไม่ได้ฟังแล้วล่ะ เดินไปโน่น... ส่วนฉันรีบเดินเลี่ยงผู้คนที่มาออกันเต็มหน้าคณะในช่วงเบรก1 ของคาบเรียนเช้า สงสัยชีวิตเทอมนี้คงได้ทัวร์นรกแน่เลย ฉันชื่อนามิ เด็กศิลปกรรม เอกออกแบบภายใน พ่อแม่รักกันมาก เลยตั้งชื่อให้น่ารักแบบนี้ เขาไปพบรักกันที่เกาะตอนเที่ยวเกาหลี คัต!! อันที่จริง นามิ ไม่ได้มาจากเกาะนามิ ที่สุดแสนโรแมนติกหรอกนะ ถึงยุคนั้นคนจะเริ่มคลั่งซีรีส์เกาหลีกันแล้ว แต่ตอนฉันเกิด เป็นช่วงที่พ่อติดวันพีซ...นามิคนนั้นแหล่ะ ที่อยู่ในการ์ตูน ฉันไม่เคยอ่านหรอก แต่เรียกชื่อนี้ปั๊บ เพื่อนๆชอบนึกถึงวันพีซ พ่อคงปลื้มแหล่ะ สุดท้ายตอนนี้พ่อกับแม่เลิกกันแล้วล่ะ พ่อที่เป็นโปรแกรมเมอร์ เลยยิ่งทุ่มเทให้กับโมเดลการ์ตูนเอามาเยียวยาใจ เขาใส่ใจเจ้าตุ๊กตาตัวจิ๋วมากกว่าฉันตัวเป็นๆอีก พ่อบอก นามิตัวจริงโตแล้ว แต่ตัวโมเดลจิ๋วยังต้องดูแลอยู่....จ้า เอาที่สบายใจเลย ส่วนแม่ ไม่รู้ไปไหน อาจทิ้งพ่อไปเพราะพ่อรักวันพีซมากกว่าแม่มั้ง ช่างมันเถอะ ไม่อยากถามถึง ตอนนี้ฉันอยู่ปี 4 แล้ว ชีวิตมันคงยังเหนื่อยไม่พอ แค่เรียนให้จบก็ลำบากจะแย่ ก็ชั้นห่วยสุดๆ เกรดแต่ละตัว ตกมิตกแหล่ตลอด แต่นี่ยังต้องมาเรียนกับแฟนเก่าสมัยมัธยมเด็กน้อย ฉันยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าห้องน้ำ คิดถึงใบหน้าอาจารย์พิเศษ...ใช่พี่เซ็นสินะ ทำไมต้องมาเจอกันด้วย พระเจ้าอยากทดสอบฉันหรอ ว่าหัวใจแข็งแรงหรือยัง ใครมันชอบคิดว่าความรักที่เกิดขึ้นตอนสมัยอายุ 14-15 เป็นความรักเด็กๆ โตขึ้นก็ลืมเอง นี่ผ่านมาเกือบจะสิบปีแล้วมั้ย ตอนนี้ฉัน 22 แล้ว สมองอ่ะจำไรไม่ได้เยอะ แต่หัวใจนี่ ความรู้สึกยังวนเวียนเดินอยู่ที่เดิม ถ้าเรายังรักกัน ถ้าฉันยังมีพี่เขาอยู่ข้างๆ...คงจะดี ห้องน้ำหลังอาคาร ไม่ค่อยมีคนมา เพราะไม่มีอะไรน่าอภิรมย์นอกจากห้องน้ำเก่ากับต้นไทรใหญ่ที่เด็กคณะอื่นกลัวแม้แต่จะเดินผ่าน แต่สำหรับชาวศิลปกรรม มองว่ามันคืองานอาร์ตดีๆนี่แหล่ะ ควันบุหรี่ลอยฟุ้ง ฉันปัดมันให้ออกไปจากเสื้อยืดที่ใส่มา ถ้ารู้ว่าจะมาเจอแฟนเก่า คงแต่งสวยระเบิดระเบ้อมาแล้ว แต่สภาพฉันเรียกว่า ยังแยกระหว่างเปิดเทอมกับปิดเทอมไม่ออก "ไปถอนวิชานี้ดีมั้ยนะ" ฉันรำพึงรำพันกับตัวเอง มันน่ากลัวนะ ถ้าฉันจะนั่งเรียนไป แล้วน้ำตาคลอไปด้วย หรือแบบเขามาจับได้ว่า ฉันยังรู้สึกอะไรอยู่ จะยิ่งรังเกียจไปกันใหญ่ หรือถ้ามาเจอหน้าเขา เจอแฟนเขาโดยบังเอิญตอนไปส่งงานล่ะ แค่คิดก็รู้สึกแย่แล้ว กว่าจะใช้ชีวิตได้ปกติขนาดนี้ไม่ง่ายนะเฟ้ย "จะถอนวิชาไหน" เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์พิเศษดังจากอีกฝั่ง เขาเดินออกมาจากห้องน้ำชาย มุ่งหน้ามาทางนี้ "หวัดดีค่ะ ถอนวิชาไหนก็เรื่องของฉัน ไปนะคะ" ฉันโบกมือลาทันที ไม่รอให้เขาเดินมาใกล้หรือตอบว่าอนุญาตให้ขยับตัวได้ หมับ! "เฮ้ย จับมือทำไม คุณเป็นอาจารย์นะ" "จับมือคนเคยรู้จักมันจะทำไมหรอ" "อาจารย์มีอะไรหรอคะ ถึงจับมือนักศึกษาแบบนี้" "ถามว่าจะถอนวิชาไหน" "เดาไม่ยากนะ ฉันไม่อยากเจอใครก็คงรู้อยู่" "เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ..นามิ" เพราะเขาเว้นวรรคนาน ฉันเลยต้องหันไปดู เกลียดแววตาแบบนี้จริงๆ ยิ่งมองยิ่งเจ็บปวด แววตาที่ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น... ใช่...มีแค่ฉันที่รู้สึกไปเองคนเดียวอยู่เสมอ เพราะฉันเป็นแบบนี้ไง ถึงmove on ไม่ได้สักที "ยังชอบแก้ปัญหาด้วยวิธีการง่ายๆ เหมือนเดิม" "นี่ยังเจ้าคิดเจ้าแค้นเพราะฉันบอกเลิกอยู่หรอ" "มันไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก นามิ คงยังรักฉันอยู่สินะ ถึงต้อง..." "ต้องอะไร...ฉันจะถอนวิชาอื่น แล้วมาลงวิชาอาจารย์ต่างหาก เรียนกับคนรู้จัก อาจได้คะแนนพิเศษ" "เธอเป็นคนประเภทนั้นหรอ อยากได้คะแนนพิเศษจากอาจารย์ อีกอย่าง เธอลงเรียนวิชาฉันอยู่ อิสราภรณ์ เดชยกุล" จะบ้าตาย เขาจำยันชื่อสกุล "ปล่อย ฉันจะไปเรียน" "ถ้าเธอถอนวิชาฉัน มันก็ชัดเจนนะ ว่าเธอรู้สึกยังไง ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่มาสอนโดยที่ไม่ได้ดูเลยว่าใครเรียนอยู่ที่นี่ ฉันทำเธอลำบากใจใช่มั้ย" นี่คือสำนึกผิดหรือประชด หน้าเดียวไม่เปลี่ยน ไม่เคยแสดงออกอะไรให้ฉันเข้าใจ "อาจารย์คะ อาจารย์เป็นแค่อาจารย์พิเศษค่ะ ไม่ใช่คนพิเศษ อย่าคิดเยอะเกินไป ไว้เจอกันในคาบเรียนนะคะ" "ดูจากที่อยากถอน...ฉันคือคนพิเศษสำหรับเธอนะ...นามิ" "ตื่น!!!!" ฉันสะบัดเสียงใส่หน้าไม่พอ สะบัดมืออย่างแรงจนกระแทกหน้าขาเขา ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำหญิง มั่นใจเลยว่าตามเข้ามาไม่ได้แน่นอน แต่เพื่อความชัวร์ก็เลยต้องแอบอยู่ในนั้นพักใหญ่ รอให้พี่เขาไปก่อน ------------ Zen's insight ในบรรดางานบริษัทที่มักถูกโยนมา ดูเหมือนงานสอนหนังสือในฐานะอาจารย์พิเศษ แทนผู้บริหารบริษัท ถือเป็นโปรเจคที่น่าสนใจที่สุด เพราะมันเป็นที่ที่นามิเรียนอยู่ ตอนแรกผมหวังแค่ได้เจอกันที่มหาลัยบ้าง อาจได้เห็นเค้าสักนิดหน่อยก็ยังดี แต่มันดีกว่านั้นเยอะ...น้องลงเรียนวิชานี้ด้วย ตอนเห็นที่คณะก็ดึงดูดสายตาผมอยูาแล้ว แต่ตอนที่เจอกันหน้าห้องน้ำนี่...เธอเหมือนเดิมจริงๆ สวย...หรือบางทีผมว่าเธอสวยขึ้นด้วยซ้ำ ถึงจะปวดใจที่รู้ว่าเธอยังเกลียดผมอยู่ แต่ไม่แน่นะ พระเจ้าอาจให้โอกาสครั้งที่สองกับผม คราวนี้ผมจะทำให้ดีกว่าเดิมให้ได้ วันนี้ที่เจอเธอ...ผมรู้สึกดีที่เอ่ยเรียก นามิ ซ้ำๆ ถึงเจ้าตัวจะทำสีหน้าบอกบุญไม่รับก็เถอะ