คลั่งไคล้เด็กดื้อ

“เฮียรัณขา~” เสียงหวานใสเอ่ยเรียกพี่ชายฝาแฝดของตัวเองหลังจากที่เพิ่งกลับมาจากการเรียนพิเศษ เมื่อได้ยินเสียงเรียกอารัณ เด็กหนุ่มวัยสิบสองขวบจึงเดินไปหาน้องสาวที่ห้องนั่งเล่นทันที “ว่าไง วันนี้น้องไอไปเรียนเปียโนมาใช่ไหม” “ใช่ค่ะ วันนี้น้องไอเล่นเพลงใหม่ได้ด้วย เฮียรัณอยากลองฟังไหมคะ” ไอริณยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้กับพี่ชาย แม้จะอายุเท่ากันแต่ทั้งคู่ก็ถูกเลี้ยงมาให้ดูแลกันแบบพี่น้องมากกว่าเพื่อน เด็กทั้งสองมักจะตัวติดกันตลอดเวลา พ่อแม่ส่งให้เรียนโรงเรียนเดียวกัน คุณครูก็จัดให้อยู่ห้องเดียวกัน แต่หลังเลิกเรียนบางวันเด็กทั้งสองจะแยกกันไปเรียนพิเศษตามความสนใจ “อยากฟัง เฮียชอบเวลาน้องไอเล่นเปียโน” อารัณพยักหน้าหงึกหงักพลางมองใบหน้าจิ้มลิ้มของไอริณ ที่ใครเห็นก็ต่างไม่เชื่อว่าทั้งคู่จะเป็นฝาแฝดกัน เพราะสีผมและใบหน้าแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด “น้องไอก็ชอบเวลาที่เฮียรัณเล่นกีตาร์กับร้องเพลงไปด้วยค่ะ เท่มากเลย” ไอริณตอบขณะกวาดสายตามองหาอะไรบางอย่างรอบห้องนั่งเล่น จนอารัณนึกขึ้นมาได้ “หาเครปเย็นอยู่เหรอ” อารัณเอ่ยถามเพราะไอริณมักจะฝากเขาให้ซื้อเครปเย็นมาให้หลังเลิกเรียนพิเศษ “ใช่ค่ะ เครปเย็นน้องไออยู่ไหนเหรอคะ” ไอริณแบมือไปตรงหน้า “เฮียไม่ได้ซื้อมาให้ครับ วันนี้ครูปล่อยช้า แล้วร้านเครปก็คนเยอะมาก” พอไอริณได้ยินอย่างนั้นก็หน้าหงอยลงทันทีที่วันนี้ไม่ได้กินของโปรด ทำเอาคนมองยกยิ้มขึ้นมาอย่างนึกเอ็นดู “จริงเหรอคะ โกหกน้องไอหรือเปล่า เฮียรัณจะแกล้งน้องไอใช่ไหม” ไอริณยังไม่ยอมแพ้จึงถามย้ำเพื่อยืนยันว่าไม่ได้โดนหลอก “ไว้วันหน้าเฮียจะซื้อมาให้น้องไอสองกล่องเลย โอเคไหม” “ก็ได้ค่ะ” ไอริณพยักหน้าเบา ๆ ด้วยจิตใจห่อเหี่ยวก่อนจะเดินหนีไปหาของกินในครัว อารัณที่เห็นอย่างนั้นก็เดินตามไปด้วยเพราะกลัวจะโดนน้องสาวงอน “งอนเฮียเหรอ” “ไม่ได้งอนค่ะ” ไอริณส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วเดินไปเปิดตู้เย็นก่อนจะหยิบเค้กช็อกโกแลตที่คุณแม่ซื้อไว้ให้เมื่อวานออกมา “แน่ใจนะ” “ค่ะ แต่ถ้าครั้งหน้าเฮียรัณไม่ซื้อมาให้น้องไออีก น้องไองอนแน่นอน” “ครับ เฮียสัญญาว่าจะไม่ลืมแล้ว” อารัณรีบสัญญาทันทีแล้วเดินตามไปนั่งเฝ้าเด็กหญิงกินเค้กพร้อมกับนั่งดูการ์ตูนเจ้าหญิงเป็นเพื่อนเธอ ก่อนจะถูกแม่เรียกให้ไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวมากินข้าวเย็นกัน เช้าวันต่อมา “วันนี้น้าเชิดอาจจะไปรับลูกสองคนช้าหน่อย ตอนเย็นไม่มีเรียนพิเศษกันด้วย อารัณดูแลน้องหน่อยนะ” แม่ของทั้งสองคนเอ่ยบอกกับลูกชายและลูกสาว “ครับ เดี๋ยวผมจะดูแลน้องให้เอง คุณแม่ไม่ต้องห่วง” อารัณรับปาก ถึงคุณแม่ไม่สั่งเขาก็คอยดูแลไอริณอยู่แล้ว “นี่เงิน เอาไปซื้ออะไรกินกันตอนรอรถนะ อย่าชวนกันเล่นซนล่ะ” คุณพ่อของทั้งสองคนพูดพลางยื่นเงินให้ ทั้งอารัณและไอริณก็ยกมือไหว้แล้วรับเงินมาเก็บใส่กระเป๋าสตางค์ “คุณพ่อคุณแม่ก็ตั้งใจทำงานนะคะ อย่าลืมของฝากน้องไอด้วยนะคะ” ไอริณยิ้มให้พ่อกับแม่ที่มักจะต้องออกไปทำงานนอกสถานที่เสมอ บางทีก็บินไปต่างจังหวัดหรือต่างประเทศนานหลายสัปดาห์ ทำให้ไอริณและอารัณสนิทกันมาก ระหว่างเดินทางไปโรงเรียนอารัณก็หันไปหาน้องสาวที่กำลังนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่บนรถ “น้องไอทำการบ้านวิทยาศาสตร์เสร็จแล้วใช่ไหม” “ทำเสร็จแล้วค่ะ แต่น้องไอไม่เข้าใจเลย” ไอริณถอนหายใจออกมาเมื่อพูดถึงเรื่องการบ้าน พี่ชายของเธอเรียนเก่งมาก แตกต่างจากเธอที่ไม่ว่าคุณครู เพื่อน หรือแม้แต่อารัณจะอธิบายกี่รอบเธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี “ทำไม่ได้ก็ลอกเฮีย เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์เฮียติวให้” “โอเคค่ะ น้องไอดีใจที่เฮียรัณทั้งหล่อทั้งเก่ง ในอนาคตน้องไออยากมีแฟนแบบเฮียรัณจังเลย” ไอริณยิ้มกว้างและพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสา “ตัวแค่นี้คิดจะมีแฟนแล้วเหรอ คุณพ่อบอกว่าอนุญาตให้น้องไอมีแฟนได้ตอนอายุสามสิบ” “ไม่เอาหรอก น้องไอจะมีแฟนตอนขึ้นมอหนึ่ง เอาหล่อ ๆ เท่ ๆ ไปเลย” “ผ่านด่านเฮียกับคุณพ่อไปก่อนเถอะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นไอริณจึงเบะปากให้กับความหวงของคุณพ่อและพี่ชาย “ถ้าเฮียรัณไม่ให้น้องไอมีแฟน น้องไอก็จะห้ามไม่ให้เฮียรัณมีเหมือนกัน” “เฮียก็ยังไม่อยากมีแฟนสักหน่อย ต่อให้น้องไอไม่ห้าม เฮียก็ไม่มีอยู่ดี” อารัณยักคิ้วใส่อย่างกวนประสาท “ให้จริงเถอะ น้องไอไม่เชื่อหรอก” จากนั้นทั้งสองคนก็โต้ตอบกันไปมาจนมาถึงหน้าโรงเรียน อารัณสะพายกระเป๋านักเรียนของตัวเองไว้บนบ่า และถือกระเป๋านักเรียนของไอริณให้ด้วย ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินขึ้นห้องเรียน “เฮียรัณไม่ต้องถือกระเป๋าให้น้องไอแล้วก็ได้นะคะ น้องไอสะพายไหว” “เฮียก็ถือไหว น้องไอเดินตัวเปล่าถือแค่กระบอกน้ำกับกล่องข้าวนั่นแหละ” คาบเรียนในช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยที่อารัณนั้นเรียนเข้าใจทุกวิชา ส่วนไอริณงงทุกวิชา เวลาที่อาจารย์สุ่มเรียกก็มักจะโดนไอริณเสมอ แต่คนที่นั่งข้าง ๆ ของเธอคืออารัณที่แอบกระซิบบอกคำตอบ ทำให้เธอสามารถตอบถูกได้ทุกข้อจนพอจะมีคะแนนเก็บอยู่บ้าง “วันนี้ไปเล่นเตะบอลด้วยกันเปล่ารัณ” เพื่อนชายในห้องเดินเข้ามาชวนอารัณ “ไม่เอาอะ พวกนายไปกันเถอะ” อารัณส่ายหน้าปฏิเสธทำให้เพื่อนกลุ่มนั้นเดินจากไป ก่อนที่เขาจะก้มหน้ากินข้าวต่อ “ทำไมเฮียรัณไม่ไปเตะบอลกับเพื่อน ๆ ล่ะคะ” “อยากอยู่กับน้องไอมากกว่า” “น้องไอโตแล้ว อยู่คนเดียวได้ ที่สำคัญน้องไอก็มีเพื่อนด้วยนะ” เธอตอบกลับด้วยความไม่ชอบใจกับเหตุผลของเขา “เฮียไม่อยากไปเอง ไม่ใช่ว่าเพราะอยากอยู่กับน้องไออย่างเดียว” “งั้นก็แล้วแต่เฮียรัณค่ะ” ทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันจนอิ่มจากนั้นก็ลุกไปเดินเล่นสวนดอกไม้ข้างตึกเรียน “ดอกไม้สวยจังเลยค่ะเฮียรัณ” พูดจบเด็กหญิงก็วิ่งไปดูดอกไม้ในแปลงที่กำลังผลิดอกออกมาอย่างสวยงาม “อย่าวิ่งน้องไอ เดี๋ยวล้ม” ไอริณไม่สนใจฟังแถมยังวิ่งเล่นไปรอบ ๆ จนครบทุกแปลงโดยไม่ระมัดระวัง ตุ๊บ! “โอ๊ยย” เมื่อได้เสียงร้องอารัณก็รีบวิ่งเข้าไปหาไอริณที่ล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น “เฮียบอกแล้วไงว่าอย่าวิ่ง ทำไมน้องไอไม่ฟังเฮียเลย” อารัณย่อตัวลงถามน้องสาว ไอริณที่โดนดุก็เงียบและเบะปากเตรียมจะร้องไห้เมื่อเริ่มเจ็บที่แผล “อย่าร้องนะน้องไอ” ไอริณรีบกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมาแล้วช้อนดวงตาที่มีน้ำคลอเบ้ามองไปยังพี่ชาย อารัณดูแผลที่หัวเข่าก็เห็นว่าถลอกนิดหน่อยจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปัดฝุ่นบนแผลให้ แล้วก้มลงไปเป่าให้เธอเบา ๆ “แค่เข่าถลอกนิดหน่อย ไม่เจ็บหรอก” “ฮึก! แต่มันแสบ เหมือนเลือดจะออกด้วยค่ะ” ไอริณบอกด้วยน้ำเสียงสะอื้นเบา ๆ ทั้งที่พยายามกลั้นน้ำตาเต็มที่แล้ว แต่บางหยดก็ไหลลงมาอาบแก้มอยู่ดี “เดี๋ยวเฮียพาไปทำแผลที่ห้องพยาบาล” เด็กชายพยุงตัวของน้องสาวขึ้นขี่หลัง เขาอยากจะดุก็ดุไม่ลงเมื่อเห็นน้ำตาของเธอเพราะเมื่อไหร่ที่ไอริณร้อง เขาก็มักจะคิดว่าตัวเองดูแลเธอได้ไม่ดีพอ เมื่อมาถึงห้องพยาบาลอารัณจึงพาไอริณไปนั่งที่เตียง โดยมีมือเล็กจับเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย “เฮียรัณห้ามทิ้งน้องไอนะคะ อยู่กับน้องไอก่อน” “เฮียไม่ไปไหนอยู่แล้ว เฮียจะอยู่ให้กำลังใจน้องไอตรงนี้แหละ” เขาบีบมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน ความอบอุ่นนี้ทำให้ไอริณที่กลัวห้องพยาบาลเริ่มหายกลัวเพราะมีพี่ชายอยู่เป็นเพื่อน ไม่นานครูประจำห้องพยาบาลที่เตรียมอุปกรณ์ทำแผลเสร็จก็เดินมานั่งเก้าอี้ตรงหน้าเด็กหญิง “ฮึก! ฮืออ แสบ” ไอริณที่ถูกแอลกอฮอล์เช็ดแผลร้องออกมาทันที อารัณคอยลูบหัวปลอบไอริณเอาไว้จนคุณครูปิดปลาสเตอร์ลายแมวสีชมพูเสร็จเรียบร้อย “ขอบคุณครับคุณครู” “ทีหลังก็อย่าซนอีกนะ เดี๋ยวเจ็บตัวแบบนี้อีก” “ค่ะ” ไอริณตอบเสียงอ่อย “ยังแสบแผลอยู่ไหม” เมื่อครูสาวเดินออกไปแล้วอารัณจึงเอ่ยถามพร้อมกับใช้นิ้วเกลี่ยซับน้ำตาให้น้องสาว “นิดหน่อยค่ะ” “ทีหลังก็อย่าดื้ออีกเข้าใจไหม” “น้องไอขอโทษที่ดื้อค่ะ” ไอริณพยักหน้าหงึกหงักด้วยความสำนึกผิด “เฮียไม่ได้จะว่าอะไร ขอแค่น้องไอสัญญาว่าจะไม่ทำให้ตัวเองเจ็บตัวอีก เพราะเฮียไม่ชอบ” “น้องไอสัญญาค่ะเฮียรัณ แต่เฮียรัณต้องสัญญากับน้องไอนะคะว่าจะไม่บอกพ่อแม่” “เฮ้อ ก็ได้” “ขอบคุณมากค่ะ” ดวงหน้าเล็กยิ้มกริ่มแล้วอ้าแขนไปกอดพี่ชายแน่น