
หมั่บ!!
ไคล์ก้าวเท้าออกจากลิฟต์ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังหมุนตัวกลับ
‘คิดจะปฏิเสธฉันอย่างนั้นเหรอ มาถึงขั้นนี้แล้วคิดว่าฉันจะปล่อยไปง่าย ๆ หรือไง’
“มานี่เลย” เขาจับแขนน้ำตาลไว้แล้วดึงเข้ามาในลิฟต์
“ปล่อยนะ คุณจะทำอะไรเนี่ย”
“ฉันจะจ่ายให้เธอสิบเท่า” เขาโพล่งออกมา
“สิบเท่า?” น้ำตาลตาลุกวาว “หนึ่งล้านเลยเหรอ”
‘นี่มันเกินกว่าที่ฉันคิดไว้อีก’ น้ำตาลชำเลืองมองคนที่กำลังรั้งเธออยู่ ‘แปลกคน ตอนที่ฉันเสนอตัวให้ฟรี ๆ ไม่เอา มาตอนนี้เป็นอะไรของเขานะถึงได้บอกว่าจะจ่ายให้เยอะขนาดนั้น’
“ที่ทำเป็นเล่นตัวเพราะจะอัพค่าตัวเหรอ ที่ฉันกล้าทุ่มขนาดนี้อย่าคิดว่าฉันจะหลงใหลในตัวเธอนะ”
“ห๊ะ...” น้ำตาลหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มก่อนจะบ่นพึมพำคนเดียว “ฉันคิดแบบนั้นตอนไหน”
“แล้วอย่าคิดว่าเธอมีค่าเท่ากับเงินที่ฉันจะให้”
“...” เธอไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ ยังไม่ทันคิดอะไรด้วยซ้ำ
‘ปากร้ายชะมัดผู้ชายคนนี้’
ถึงจะคิดแบบนั้น แต่สุดท้ายน้ำตาลก็ยอมขึ้นไปบนห้องของไคล์ ทั้งคู่เดินมาหยุดอยู่ตรงโซฟาหลังใหญ่โดยไม่มีใครเอ่ยประโยคใด ๆ ออกมา ความเงียบกำลังครอบคลุมพื้นที่

