LEYLA
Yağmur’un her adımı takip ederdim. Hayatı bazen çok sıkıcı olduğundan rehavet uykusuna dalardım ancak sıranın bana gelmesini beklerken hep gizli bir takipte olurdum ve zaman zaman bundan büyük zevk duyardım.
İlk cinayetimin üzerinden yedi yıl geçmişti. Yağmur o kadar tek düze bir hayat yaşıyordu ki sıkıntıdan uzun süreler uykuda kalıyordum. Onun ayakta durma çabaları, onun işinde bir yere gelme çabaları, onun dost edinme çabaları falan filan. Hepsi benim içimi bayıyordu. Hepsini gereksiz buluyordum ama yine de müdahalede bulunmuyordum. Sadece bazen kulağına bazı cinlikler fısıldıyordum. Hayatının çok yoğun dönemlerindeyken beni asla duymuyordu. Ancak kendini yalnız ve yorgun hissettiğinde beni duyuyor olmasına bozulsam da bu anları asla kaçırmazdım. Ona ulaşabildiği
