Özcan odaya girdiğinde aynanın karşısında duranın kim olduğunu anlamıştı. Bu Leyla’ydı. Emekli Komiser Leyla’yı görmeyeli tam tamına on sene oluyordu. O kadar sene ortaya çıkmadığını düşündüğü için onunla bir daha asla karşılaşmayacağını sanmıştı. Oysa şuan karşısında duranın Yağmur olmadığı çok açıktı.
Komiser kendisine çok kızıyordu. Yağmur’a ihanet etmiş gibi hissetmekten kendini alamıyordu. Çünkü biricik kızının iyileştiğini düşünerek onu hayatta kendi ayakları üzerinde durabilmesi için yalnız bırakmıştı. Ama Leyla’nın geri geleceğini tahmin etmeliydi. Onun tedavisini yarım bırakmasına asla izin vermemeliydi.
Yağmur’u ilk tanıdığı günü dün gibi hatırlıyordu Özcan. Onun nasıl sevgiye ve şefkate muhtaç korkak bir kız çocuğu olduğunu ilk tanıştıkları anda anlamıştı. Ve kanı ona daha o
