Toprak, sabahın erken saatlerinde Yağmur’un anne ve babasının evine vardığında güçlükle ayakta duruyordu. Hava Toprak’ın ruh halini yansıtırcasına fırtınalar estiriyordu. Bardaktan boşanırcasına akan yağmur kaderin onunla işinin bitmediğini gösteriyordu adeta.
Yumrukları ile çaldığı kapı açıldığında onu iki uykusuz ebeveyn karşıladı. Toprak eskiden tanıdığı komiserin gözlerini gördüğü anda onun her şeyi bildiğini anladı. Lafı dolandırmanın bir alemi yoktu. Bu iyiydi.
“O nerede?” çatallaşmış sesi için elinden gelebilecek bir şey yoktu. Şuan ayakta durabilmek için bile kalan bütün enerjisini kullanıyordu zaten. Komiser ihanetin ve aldatılmanın acısını yüreğinin derinliklerinde hissederken bundan sonra nasıl devam edebileceğini bilmiyordu. Hayatı
