Geri dönülmez, karşı konulmaz, müdahale edilemez bir biçimde aşık olmuştu Yağmur ve Toprak birbirlerine. Bunu inkar edecek ya da gizleyecek sınırı da çoktan aşmışlardı. İkisi de aşkın ona çarpma hızından dolayı sersemlemiş ve sarsılmış haldeydiler. Ancak her ikisi de halinden memnun gözüküyordu. Kimsenin bu durumdan şikayeti yok gibiydi.
Gece boyunca uzun uzun sohbet ettiler. İkisi de çok fazla detaya girmeden birbirlerine ailelerinden bahsettiler. Toprak, Yağmur’un çocukluğunun ana hatlarını duyduğunda tahmin ettiği travmaların burada yatabileceğini düşündü.
“Üvey babandan bahsettiğinde gözlerinin ışıldaması inanılmaz. Belki benim bile babamdan bahsettiğimde gözlerim böyle parlamıyordur.” Diye yorumda bulundu.
“Babam öz olmayabilir ancak onu üvey olarak sıfatlandırmak büyük haksızlık o
