เลวนัก รักแม่งให้ตาย! [Yaoi SM 18+]

ณ.โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง "มึงไปทำอะไรให้พี่มึงโกรธห้ะ? มันถึงทำแบบกับมึงน่ะ" ไทเกอร์ยืนข้างเตียง เขาถามลูกชายคนเล็กที่นอนพังพาบบนเตียงขาว "ผมไปปล้ำเบสน่ะพ่อ" คาเมเลี่ยนตอบพลางหลบสายตาดุดัน "มึงนี่หาเรื่อง ไม่ตายนับว่าบุญจริงๆ" คนเป็นพ่อขมวดคิ้วไม่พอใจ แต่ก็เดินไปนั่งที่ที่เขาจัดไว้ "เบสมันยั่วผมเองนะครับพ่อ ผมไม่ผิดนี่" คาเมเลี่ยนค้าน เรียกร้องความเห็นใจ "คิดว่ากูดูไม่ออกหรอเบสเป็นคนยังไง ถึงมันจะเป็นเกย์ แต่นิสัยมันก็ดี น้อมแน้มราวกับกระต่ายตัวน้อยๆ ไม่มีผิด" "พ่อเข้าข้างมันหรอเนี่ย? ไหนตอนแรกไม่พอใจจังที่มันเข้ามา" คนป่วยยันตัวขึ้น ถลึงตามองพ่อตน "แค่มันเป็นผู้ชาย นอกนั้นกูไม่ซีเรียตอะไร ไอ้สเน็คทำตามที่กูสั่งแค่นั้นก็พอ สำหรับเบส...จะอยู่หรือไป กูไม่ได้สนใจ มึงก็รู้จักนิสัยพี่มึงดี กดดันมันมาก เดี๋ยวได้มีใครตาย" ไทเกอร์ระบายลมหายใจหน่ายๆ "แสดงว่าพ่อไม่ได้คิดไล่เบสอยู่แล้ว" "เออ" สิ้นเสียงตอบ คาเมเลี่ยนก็บุ้ยหน้าแล้วนอน เบส...แค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง จนก็จน การศึกษาก็ไม่ได้สูงเด่อะไร แต่ต้องไม่ได้เลยเว้ย!! เซ็ง หน้าตาแม่งน่ารักไง อยากได้ อยากแดก...แต่ก็เสือกมีคนคุ้มกะลาหัวไว้อย่างดีอีก! ด้านนอกประตูห้องพักคนป่วย ไม่ได้หนานัก เสียงที่สนทนาหลุดรอดออกมากระทบยังโสตประสาทของบุคคลหนึ่งเข้าพอดี เขาหยุดฟัง และรู้ว่าน้องเขาโดนทำร้ายด้วยผู้ชายที่คิดจะง้าบตน บีสเผยอยิ้มร้ายๆ แบบที่ไม่มีใครเคยเห็น แล้วแผนการที่จะเอาคืนก็แล่นฉิวอยู่ในหัว งานนี้ยังไงเขาก็จะเอาคืน! คนอย่างบีสสงบนิ่งเสมอ เป็นคนดีคนหนึ่งที่ใครๆ ต่างก็วางใจ แต่จะมีใครรู้...ว่าเขานั้นก็มีมุมที่ร้ายกาจ จนไม่อาจให้ใครเห็นมันได้เช่นกัน ยกเว้นเสียก็แต่มีใครสักคนมาทำให้น้องตนต้องร้องไห้ สัญชาตญาณของคนเป็นพี่ที่รักน้องมากอย่างบีสก็ลุกโชนทันที ไม่มีการออมชอมแน่.... เหนือเมฆยังมีท้องฟ้า เหนือกิ้งก่ายังมีอินทรีย์!