Fate love เปลี่ยนสถานะหัวใจให้รักแค่คุณ (Cherbet&Clayton)

CT University "มึงอาจารย์คนใหม่หล่อมากกกกกกก”เอวาพูดพลางเปิดรูปถ่ายของอาจารย์คนดังกล่าวให้ดู ก็หล่อ ก็คุ้น แต่หน้าตาพวกลูกครึ่งก็ทรงนี้ทั้งนั้นแหละ ใช่ไหมหล่ะ “กับอาจารย์มึงก็ไม่เว้นเหรอ”ผักกาดหันไปถามเอวาหน้าซื่อตาใส จนฉันอดไม่ได้ที่จะขำขึ้นมาในใจ “หล่อ อิมพอร์ตมาจากนอก นี่แหละเนื้อคู่กู”ยัยเอวายังไม่หยุดเพ้อเจ้อสักที “มึงมาเรียนป.โทเพื่อ?”ฉันเลยถามมันออกไปแบบกวนตีน “หาผัวรวยค่าาา กูไปฟังกูรูเขาบอกมา คลาสป.โทจะทำให้เราได้ผัวรวย หล่อ และมีระดับ”ยัยเอวาก็เชิดหน้าพูดในทันที “แต่ก่อนจะได้ผัว มาเครียดวิจัยก่อนดีกว่าค่าาา ได้ผัวแต่ไม่ได้วิจัย ไม่จบนะค้าาา”ยัยผักกาดก็พูดขึ้นมาทำเอาฉันหัวเราะอย่างถูกใจ กลุ่มฉันมีกันสามคน คือ ฉัน เอวา และผักกาด เราเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากๆตั้งแต่ม.ปลาย ด้วยนิสัย และอะไรต่างๆทำให้เราอยู่ด้วยกันมาได้จนถึงระดับปริญาโท แปลกแต่จริง ที่พวกเราไม่เคยทะเลาะกันแรงๆเลยสักครั้งเดียว ในระหว่างที่พวกฉันเดินไปเข้าคลาสเรียนก็จะมาแนะนำตัวคร่าวๆให้พอได้รู้จักกันนะคะ หลายคนอาจจะรู้จักฉันผ่านๆมาบ้างแล้ว ก็ไม่เป็นไรค่ะ ถือซะว่ามาทำความรู้จักกันอีกรอบ ฉันชื่อ เฌอเบท ปีนี้อายุ 24 ปี กำลังเรียนปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจ เพื่อเอาไปสานต่อธุรกิจของพ่อแม่ที่สร้างมาอย่างดี และด้วยความสูง 170 เซนซิเมตร น้ำหนัก 50 กิโลกรัม แต่ฉันออกกำลังกายเป็นอย่างดี เลยมีคนมาทบทามฉันไปเป็นนางแบบ เป็นดาราอยู่บ่อยๆ แต่นั่นก็ไม่ใช่เส้นทางขอบฉัน เพราะฉันเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะไม่มีความเป็นผู้หญิง ฉันชอบแข่งรถ ชอบความเร็ว ชอบความท้าทาย แต่งตัวก็ค่อนข้างจะแมนๆ ไม่ชอบใส่กระโปรง จะให้มาแต่งตัวหวานๆ นั่งพับเพียบเรียบร้อยหล่ะก็ บอกเลยว่าฉันคือผ้ายับที่พับไม่ได้เลยแหละค่ะ ส่วนเอวา เป็นเพื่อนสาวคนแรกที่เข้ามาคุยกับฉันตอนที่ฉันย้ายโรงเรียนในระดับมัธยมปลาย ยัยนี่หน้าเหวี่ยง ลุคดูแรง แต่ว่าใจถึง พึ่งได้ น่าไม่เป็นมิตร แต่นิสัยเป็นมิตร แรดแต่ปาก แบบที่เขาเรียกว่า ใจกากแต่ปากเก่ง นั่นแหละค่ะยัยเอวา ส่วนเรื่องเรีบนยัยนี่พึ่งพาได้สุด นั่งหลับแต่ตอบได้ทุกข้อ เหมือนนั่งทางในหยั่งรู้คำตอบมาก่อนก็ไม่ผิด และคนสุดท้ายผักกาด แม่สาวใสซื่อบริสุทธิ์ของกลุ่ม ฉันกับยัยเอวาทนไม่ไหวที่เห็นยัยนี่โดนเพื่อนทั้งห้องรุมแกล้ง เลยไปดึงยัยนี่เข้ากลุ่มซะเลย แรกๆก็ปากหนัก พูดน้อย ไม่ค่อยจะทันคนอะไรกับใครเขาแต่สมัยนี้ดีขึ้นมากละ เริ่มรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมมนุษย์โลกมากขึ้น และใช่ค่ะ ยัยนี่ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนคุย ไม่คิดจะสนใจผู้ชายคนไหนสักคนด้วย ผิดกับฉันที่เลิกกับแฟนมาแล้วสามคน เพราะเคยลองคบแล้วรำคาญ ไม่ได้รู้สึกถึงความรักเลยสักนิด ยัยเอวาก็เลิกคุยกับคนคุยมาแล้วยี่สิบคนได้ แต่ยัยผักกาด ไม่แม้แต่จะลองคุยหรือลองคบกับใครเลยสักครั้ง เอาเป็นว่าเราสามคนตอนนี้โสดทุกคน และคิดว่าจะเกาะคานทองอยู่ด้วยกันแบบนี้ให้ผู้ชายมันเสียดายเล่นแหละค่ะ “กรี๊ดดดดดดด”ยัยเอวากรีดร้องแบบกลั้นเสียงสุดๆ แล้วเอามือมาบีบแขนฉันกับยัยผักกาดเอาไว้แน่น “ผีเข้า?//ผีสิง”ฉันกับยัยผักกาดถามคนตรงกลางแล้วหัวเราะออกมาโดยพร้อมเพรียงกันอย่างไม่ได้นัดหมาย “อาจารย์ อาจารย์ใหม่มึง”ยัยเอวาพยายามรวบรวมสติแล้วพูดอย่างติดขัด ฉันก็เลยเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าห้อง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ ไหล่กว้าง ตัวสูง หุ่นสมส่วนกำลังดี ทำไมฉันคุ้นตาผู้ชายคนนี้จัง พรึ่บ ในจังหวะที่เขาหันมาและสายตาของเราประสานกัน ฉันก็กระพริบตาถี่ๆไล่ความทรงจำที่ไม่น่าจำออกไปจากสมองทันที “ไม่จริง”ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้ “สวัสดีครับ ผมเคลย์ตัน เฟอร์ดินานด์ รอย หรือเรียกว่าอาจารย์เคลย์ตันก็ได้ครับ”เสียงแนะนำตัวของคนตรงหน้า เหมือนโลกของฉันหยุดหมุนในทันที ชื่อ น้ำเสียง และท่าทาง บ่งบอกชัดเจนแล้วว่า เป็นเขาจริงๆ เขาคนนั้น คนที่เคยเข้ามาในชีวิตฉัน แต่แล้วไง ก็แค่เคย ใช่ ก็แค่เคย “คนนี้แหละมึง ที่กูบอกว่าหล่อ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะสอนเราด้วย”ยัยเอวาก็พูดอย่างเคลิบเคลิ้มกับภาพตรงหน้า ฉันสะบัดหัวไล่ความคิด แล้วตั้งสติจดเนื้อหาที่สำคัญ จุดประสงค์ในการเรียนของฉัน คือการสร้างคอนเนกชั่นที่หาได้ในคลาสเรียส และเอาความรู้ต่างๆไปพัฒนาธุรกิจของครอบครัว แต่ระยะเวลาสองชั่วโมงที่ฉันนั่งทำเหมือนตั้งใจเรียน มันยากสำหรับฉันมาก เพราะใบหน้าของเขา มันดึงดูดให้ฉันเผลอคิดนอกเรื่องที่เรียนอยู่ตลอดเวลา กว่าจะจบคาบ เรียกว่าฉันเหนื่อยกับการตั้งสติอยู่ไม่น้อย โชคยังดีที่จบคาบปุ๊บ เขาก็เดินออกไปปั๊บ ก็ไม่น่าแปลกใจ เขามันคนแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้วนี่ “บีสามคิดเหมือนบีสองไหมคะ”ยัยเอวาก็หันไปถามยัยผักกาดทันทีที่เขาก้าวพ้นประตู “บีสามคิดเหมือนบีสองทุกอย่างเลย บีหนึ่งว่ายังไงคะ”ยัยผักกาดตอบยัยเอวาแล้วหันมาหาฉัน “คิดอะไร ไร้สาระ”ฉันตัดบทแล้วลงมือเขียนงานที่เขาสั่งในทันที “เรื่องนี้มันมีอะไรใช่ไหมบีหนึ่ง”ยัยเอวาก็ก้มหน้าลงมาให้ตัวเองสามารถประสานสายตากับฉันได้ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ไม่มี”ฉันตอบเสียงเรียบแล้วทำงานต่ออย่างไม่สนใจ เชื่อสิว่ามันสองคนจะต้องกระซิบกันเม้าท์เรื่องฉันอยู่แน่นอน ฉันทำงานของเขาจนเรียบร้อยก็กดส่งอีเมลล์ไปให้เขาในทันที ฉันไม่อยากมีการบ้าน หรืองานให้รับผิดชอบเพิ่ม ลำพังงานที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็หนักหนาพอแรงแล้ว โชคดีที่มีน้องชายช่วยด้วยอีกแรง ไม่งั้นฉันคงสลบคากองเอกสารและการประชุมต่างๆไปเรียบร้อยแล้ว “ไปไหนกันต่ออ่ะ”ยัยเอวาถามด้วยสีหน้าวิงวอน “โทษที วันนี้ต้องเข้าร้าน ไอพัฒน์ไม่อยู่อ่ะ”ฉันบอกเพื่อนไปอย่างรู้ทันในสิ่งที่มันจะขอ “จริงเหรอ งั้นไปด้วยสิ”ยัยบ้านี่ตาเป็นประกายขึ้นมาเชียวนะ “ผักกาดไปด้วยกันนะ ถือซะว่าต้อนรับเปิดเทอมป.โทปีสุดท้ายอย่างเป็นทางการ”ยัยเอวาก็พูดออกมาแบบคนพูดไปเรื่อย “ได้ๆ เจอกันที่ร้านเบทตอนสองทุ่มนะ”ยัยนี่ก็ว่าง่ายเกิน ไม่คิดจะปฏิเสธสักหน่อยเลย “โอเค”ยัยเอวาก็ตอบเสร็จสรรพ “ฉันต้องทำงาน”ฉันบอกเพื่อนไปอย่างปลงๆ “แกไม่ทำทั้งคืนหรอก ทำเสร็จก็ลงมาไง”ยัยเอวาก็พูดแล้วกอดแขนฉันอย่างอ้อนๆ “มันก็ต้องงั้นแหละ แกเล่นนัดกันขนาดนี้แล้ว”ฉันพูดแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เราทุกคนจะเก็บของและแยกย้ายกันไปใช้ชีวิต เราสามคนมีธุรกิจกันคนละอย่าง นั่นหมายความว่า เราไม่ได้ว่าง เรามีงานต้องทำ แค่ยัยเอวานางชอบทำตัวเหมือนว่างบ่อยๆก็แค่นั้น บ้านฉันมีธุรกิจร้านอาหาร และผับของคุณพ่อ แล้วก็กิจการน้ำพริกของคุณแม่ ที่ตอนนี้ฉันกับพัฒน์คุยกันแล้ว ว่าจะควบรวมกิจการน้ำพริกและร้านอาหารให้ไปด้วยกัน โดยมีฉันเป็นหลักในการบริหาร ส่วนพัฒน์จะดูแลในส่วนของผับเป็นหลัก เพราะมันชอบเที่ยว ไปร้านทุกวันอยู่แล้ว ก็ถือโอกาสแวะทำงานสักหน่อย ชิวจัดเลยไหมหล่ะน้องชายฉัน แต่เราสองคนโอเคกันนะคะ ไม่ได้อิจฉาอะไรกันแต่อย่างใด สบายใจได้ค่ะ ไม่ตีกันอย่างแน่นอน เพราะเราสองคนพี่น้อง ให้สิทธิ์กันและกันในการบริหาร หากใครไม่ว่าง มีธุระ อีกคนก็พร้อมทำแทนได้ทันที เช่นฉันในคืนนี้ ที่จะต้องไปดูร้านแทนน้องชาย ที่ตอนนี้ไปอยู่ไหนของประเทศหรือของโลกก็ไม่รู้ หมับ “ไม่เจอกันนานเลยนะเฌอเบท”