ทวงสถานะแฟนเก่า

INTRO เธอรักหมดทั้งใจที่มี.. ..เขา ทิ้งเธอไม่ไยดี จากสถานะแฟน กลายเป็นแฟนเก่า จากแฟนเก่า กลายเป็นชู้เป็นคู่นอน ไร้ค่า ไร้ความหมาย ยอมให้ย่ำยีครั้งแล้วครั้งเล่าจน'แตกหัก' สองปีผ่านไปเขากลับมาขอดูแล ทั้งที่วันวานทิ้งขว้างไม่แยแส พังโลกทั้งใบ พังความฝันที่วาดไว้ด้วยกันจนหมดสิ้น.. ..วันนี้เขายัดเยียดเงินที่เธอไม่มี เพื่อผูกมัด อีกทั้งยังย้ำ "อย่าเพิ่งท้องก่อนคืนเงินครบแล้วกัน" "ไม่มีวัน" ไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์วันนั้นจะทำให้ทั้งชีวิต เปลี่ยนไปอีกครั้ง ใครที่ยังไม่มูฟออนจากแฟนเก่า ต้องมาอ่านเรื่องนี้แล้วนะ > •••••• ตอนที่ 1 เจ้าของปรางแรง Cafe'Maprang "วันพรุ่งนี้ร้านปิดนะพี่ปราง ไม่ต้องซื้อของเข้าร้านนะ อย่าหลงวันนะพี่" "อือ อืม" พยักหน้าตอบรับ พยายามไม่ยิ้มไม่หัวเราะ แต่เมื่อช้อนตาขึ้นมองหน้าเจ้าของคำพูด เสียงหัวเราะสองเราก็ดังขึ้นพร้อม ๆ กัน แสตมป์ เป็นรุ่นน้องที่มหา'ลัย อายุห่างจากเธอสองปี เราเป็นพี่รหัส น้องรหัสกัน เลยได้มีโอกาสทำความรู้จัก สนิทสนม แต่ไม่รู้สนิทอีท่าไหนตอนนี้น้องกลายมาเป็นผู้จัดการร้านคาเฟ่มะปรางให้เธอเสียแล้ว อาจจะเป็นตอนที่ป่วยหนัก ทรุดจนหมอสั่งพักงานละมั้ง เลยเป็นที่ไปที่มาของคำว่าพี่น้อง ที่มากกว่าพี่รหัสน้องรหัส เพราะเธอรักแสตมป์เหมือนน้องสาวแท้ ๆ แม้ความจริงจะเป็นลูกคนเดียวก็ตาม "พรุ่งนี้พักผ่อนนะคะ ไม่ต้องแวะมาที่ร้าน" "รู้ได้ยังไง" ถามน้องที่รู้ทันตลอด "แตมเห็นพี่วางเอกสารแยกกันไว้ คิดว่าต้องมาอีกแน่ ๆ แตมเลยเก็บใส่กระเป๋ามาหมดแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ" แสตมป์พูดแล้วตบกระเป๋าผ้าที่สะพายอยู่ข้างลำตัว ยืนยิ้มหวานมองพี่สาว ก่อนจะวิ่งแจ้นไปทางประตูพร้อมกับตะโกน "บัญชีเดือนนี้ แตมทำเอง ~" "ด เดี๋ยว เดี๋ยว เดี๋ยวแตม!" เรียกไม่ทันขาดคำ รุ่นน้องก็เข้าไปนั่งในรถเก๋งคันโปรดของตัวเองซะแล้ว ทิ้งให้เธอยืนเคว้งมองซ้ายหันขวาตามลำพัง "ทำงานเกินเงินเดือนไม่เกินจริงเลยเด็กคนนี้" พึมพำส่ายหน้าเล็กน้อย มองรถที่เคลื่อนออกจากลานจอดไป มะปราง หญิงสาววัย 25 ปี มีธุรกิจส่วนตัวเป็นของตัวเอง คือ Cafe'Maprang เธอไม่รู้ว่าร้านกาแฟของเธอสามารถเรียกธุรกิจได้หรือไม่ แต่ก็อยากจะเรียก แม้จะเป็นเพียงคาเฟ่เล็ก ๆ ที่มีโต๊ะให้นั่งเพียงห้าหกโต๊ะก็ตาม เป็นความภาคภูมิใจเล็ก ๆ กับเงินเก็บก้อนหนึ่งที่สานฝันเด็กไร้จุดหมายปลายทางอย่างเธอให้เป็นจริง ก่อนลงมือลงแรงหมั่นศึกษาคิดค้น ร้องไห้ไม่รู้กี่ครา ท้อก็ไม่มีใครให้กอด เพราะคนที่อยากกอด ตอนนี้ไปกอดคนอื่นแล้ว ทุกครั้งที่คิดถึง..มีบ้างที่น้ำตาซึม แต่ทุกครั้งเธอก็ผ่านไปได้ เพราะสุดท้ายเป็นแค่..ความคิดถึง กริ๊ง กระดิ่งหน้าร้านส่งเสียงดัง ตามมาด้วยชายหนุ่มหน้าตาดี "ปิดร้านแล้วเหรอ ไปกินข้าวกันไหม ร้านข้าวต้มโต้รุ่งเปิดแล้วนะ" "อีกแล้วเหรอคะ" มะปรางกะพริบตาถี่ถามชายหนุ่มตรงหน้าที่ขายที่ดินแปลงเล็ก ๆ นี้ให้เธอ อีกทั้งยังลดราคา ไม่คิดดอกเบี้ย ยอมให้ผ่อนจ่ายได้เป็นงวด ๆ โดยมีสัญญาเป็นการค้ำประกัน "ก็ปรางชอบกินผัดผักบุ้งไฟแดงกับคะน้าหมูกรอบไม่ใช่เหรอ ร้านโต้รุ่งอร่อยนะ" ร่างสูงพยักหน้ายิ้มไม่สะทกสะท้าน เดินไปปิดไฟหลังร้านให้ด้วยความเคยชิน กระทั่งมาหยุดยืนด้านข้าง "ไปกัน พี่เลี้ยง" ว่าแล้วลูบศีรษะ ดันท้ายทอยให้เดินนำ เธอที่ไม่อยากปฏิเสธความหวังดีเลยคลี่ยิ้มหัวเราะเบา ๆ เดินนำหน้าเขาออกไป จนมาหยุดอยู่ที่รถสองคัน.. "ไปรถพี่ไหมครับน้องปราง น้ำมันเต็มถังนะ" ยักคิ้วกวน ๆ ถามเธอ "นอกจากจะเป็นเจ้าของที่ดินหลายแปลงแล้วบ้านยังเปิดปั๊มน้ำมันกับร้านขายขนมจีบอีกเหรอคะ" "ก็จีบมานานแล้วไม่ใจอ่อนสักที" จริงอย่างเขาว่า จีบมานานแล้วไม่ใจอ่อนสักที ไม่ใช่ไม่ชอบไม่หวั่นไหวแต่เพราะคนเก่าทำไว้เจ็บมาก เธอเลยกลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวไปถึง..จุดจบของความสัมพันธ์ เป็นไปได้อยากเป็นแค่พี่น้องที่คุยกันบ้างบางครั้งคราว หยอดกันบ้างในบางครั้ง เธอว่า..แบบนี้มีความสุขกว่าการครอบครองกันและกันเสียอีก พี่ไม้เป็นผู้ชายที่ดี ฐานะทางบ้านเพียบพร้อม หน้าตาก็ดี คงหาผู้หญิงที่เหมาะสมได้มากกว่าเธอ เธอที่เป็นแค่เจ้าของคาเฟ่เล็ก ๆ แถมยังต้องคอยทยอยจ่ายค่าที่ดินแปลงนี้ให้เขาอยู่ทุกเดือน เมื่อมาถึงร้านข้าวต้มโต้รุ่งมะปรางแทบไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะพี่ไม้ทำให้แทบทุกอย่าง ตั้งแต่สั่งอาหาร เช็ดช้อน เดินไปตักน้ำแข็ง เทน้ำให้ อีกนิดก็จะป้อนข้าว เคี้ยวกลืนให้แล้ว ทำเธอเกร็งอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่คราวก็ไม่ชินสักที "สม่ำเสมอมาตลอดหนึ่งปี พอจะแทนที่คนเก่าปรางได้ไหม" ไม้เท้าศอกบนโต๊ะถามมะปรางที่นั่งตรงข้าม "พูดอีกแล้ว" "เขาทำปรางเจ็บพี่รู้ แต่ปรางให้พี่ดูแลได้ไหม" "ถ้าดูแลมากกว่านี้ปรางจะเป็นง่อยแล้วนะ" "หมายถึงดูแลเรา เลื่อนขั้นสถานะ" "จริงจังไหม" "จริงจังครับ พี่อายุสามสิบแล้วนะ" "แก่จัง.." พึมพำเสียงเบา ทำก้านนิ้วเรียวดีดเข้าที่หน้าผาก "ยิ่งแก่ยิ่งอร่อยไม่รู้เหรอ?" "โฆษณาเกินจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้" แกล้งหยอกกลับ ให้รู้เสียบ้างใครเป็นใคร "พี่อร่อยมากนะ ไม่เชื่อคืนนี้ห้องพี่เลย" "ปรางหมายถึงอาหารนะ พี่ไม้หมายถึงอะไร" "ก็..อาหารไง โปรตีนแคลเซียม" "เกินไป ~" ส่ายหน้าพูด หันมองพนักงานในร้านที่เริ่มทยอยเสิร์ฟอาหาร สองเรานั่งมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างกินเงียบ ๆ มีบ้างที่พี่เขาตักให้ เธอเลยต้องตักคืน กลัวจะเสียมารยาท กระทั่งพี่ไม้เรียกเก็บเงิน เสียงผู้ชายโต๊ะด้านหลังก็ดังขึ้น "รีบไปหาพ่อมึงเหรอ" คำพูดชายคนนั้นทำสายตาหลายคู่ในร้านจับจ้องไปทางเดียวกัน จนเมื่อเจ้าของคำพูดเงยหน้าพูดขึ้น สายตาแทบทุกคู่ก็มาหยุดอยู่ที่เธอ "อ้าว ปราง ไม่เจอกันนานเลยสบายดีนะ" "..." มองตาค้าง อยากรีบจ่ายเงินรีบไป ไม่น่าหันไปมองตามเสียงที่ได้ยินเลย "ไง จำพี่ไม่ได้เหรอ พี่ทิวไง เพื่อนไอ้เหนืออะ นี่เห็นมันถามหาปรางอยู่นะ ทะเลาะกันเหรอ?" "อ๋อ ค่ะ" ตอบแล้วหันหลังกลับมาสบตาพี่ไม้ พยักหน้าส่งสัญญาณให้รีบกลับกันเถอะ พรึบ! มือวางลงบนศีรษะ ลูบผมดกดำจนถึงท้ายทอย "มันบอกพี่ว่าเธอหายไป นี่แฟนใหม่เหรอ?" ทิวลูบหัวเมียเพื่อนสนิทมองคนตรงหน้าพลางกระตุกยิ้มแค่นหัวเราะ "ของแรงนะ ไหวเหรอ?" ของที่ว่าหมายถึงเจ้าของมะปรางน่ะ แรงนะ สู้ไหวเหรอ? สองคำถามที่ถามไป ไม่มีใครตอบกลับเลยสักคน จนต้องเอ่ย.. "เจ้าของปรางแรงนะ ระวังไว้"