อัลฟ่าหมาบ้า | OMEGAVERSE

บทนำ ถึงแม้ว่าประเทศแห่งนี้จะมีผู้คนออกมาปฏิวัตรในเรื่องของความเท่าเทียมระหว่าง อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้ามาหลายยุคหลายสมัย แต่ปัญหาเหล่านี้กลับไม่ได้รับการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรม อัลฟ่ายังคงเป็นผู้นำ เป็นบุคคลที่ถูกให้ความเคารพนับถือและเชิดชูเกียรติในหลาย ๆ ด้าน ซึ่งแตกต่างกับโอเมก้าที่ยังคงถูกมองว่าเป็นชนชั้นล่าง ถูกกดขี่ข่มเหงและเป็นเพียงที่รองรับอารมณ์ของเหล่าอัลฟ่าชนชั้นสูง และผมคนนี้เองก็เกือบถูกกระทำไม่ต่างจากที่กล่าวมาข้างต้น เพียงเพราะมีสายเลือดโอเมก้าไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย โชคดีที่ผมไหวตัวทันและเลือกที่จะเดินออกมาเพียงลำพัง กับคำพูดสุดท้ายของพวกมันผมยังคงจำได้ไม่มีวันลืม 'รอบฮีทต่อไป นำตัวเอรีสไปมอบให้กับท่านลินคอล์น' ลินคอล์นที่พวกมันกล่าวถึงคือ ชายแก่วัยห้าสิบปีที่ชื่นชอบสะสมโอเมก้าเป็นพิเศษ เป็นอัลฟ่าที่น่ารังเกียจที่ผมไม่คิดจะยุ่งเกี่ยว แม้ว่าเขาคนนั้นจะเกิดมาจากตระกูลสูงส่งก็ตามที แน่นอนว่าคำสั่งนี้จากตระกูลหลักส่งมาถึงผม ทำให้ผมเลือกที่จะหนี หนีออกจากชีวิตบัดซบนี่ 'ถ้าไม่อยากไปอยู่กับท่านลินคอล์นขนาดนั้น ก็รีบท้องและหาคู่เสียสิ แต่ก็อย่างว่าเกิดมาเป็นเพียงโอเมก้าต่ำต้อย ก็สมควรได้รับคู่ครองเป็นคนต่ำต้อยเช่นกัน' และนี่ยังเป็นคำพูดของคนที่เป็นโอเมก้าเช่นเดียวกันกับผม อัลวี่พี่ชายคนโตแต่เพราะเขาโชคดีกว่าผมที่เกิดมาในตระกูลใหญ่ จึงมีสิทธิ์ที่จะได้เลือกคู่ครองที่ดีให้สมกับฐานะตน ต่างจากผมที่เกิดมาจากตระกูลรองที่แทบจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงในการเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตของตัวเอง 'เอรีส ลูกตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม' 'ผมจะทำ ผมจะไม่ยอมให้พวกมันมาบงการชีวิตของผม' สีหน้าของคนเป็นพ่อแม่มองมายังผมอย่างเห็นใจและเสียใจ ที่ไม่สามารถปกป้องลูกตัวเองได้ในวันนั้น ผมไม่เคยคิดโทษพวกเขา แต่พร่ำโทษกับโชคชะตาที่ทำให้ผมเกิดมามากกว่า จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเป็นผมในวันนี้ และไม่คิดเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป +++ "มาอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย คุณเอรีสสบายดีนะคะ" "ฉันไม่ได้เป็นอะไร" ผมยืนเหม่อมองออกไปยังน้ำทะเลเบื้องหน้า จ้องมองท้องฟ้าที่กำลังมืดครึ้มลงเพราะแสงของพระอาทิตย์กำลังหมดลงไป อีกทั้งสายลมที่พัดผ่านเข้ามากระทบกับร่างกายก็ทำให้ผมเผลอตัวคิดหวนคืนถึงแผลเก่าในอดีต ได้สติอีกครั้งก็ตอนที่ถูกเรียกชื่อ และพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเป็นห่วง "อดีตที่มันผ่านไปแล้ว อย่าคิดมากเลยนะคะ ฉันเชื่อว่ามันจะต้องดีขึ้น" "ฉันก็เชื่อแบบนั้นเหมือนกัน เพราะตอนนี้เองก็มีความสุขดี" ผมยิ้มตอบรอยยิ้มของมีนา คนดูแลที่พ่อกับแม่ของผมได้ฝากฝังให้ช่วยตามมาดูแลผมถึงที่นี่ มีนามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมในวัยยี่สิบสองปี เธอเป็นเพียงเบต้าหญิงธรรมดาคนหนึ่ง เราสองคนจึงเสมือนเป็นเพื่อนที่คอยปรึกษากันเสียมากกว่าฐานะลูกน้องกับเจ้านาย และในปัจจุบันนี้ผมเองก็มีความสุขดีอย่างที่พูดออกไป ความสุขจากสิ่งที่ได้ตัดสินใจเลือกเมื่อหลายปีก่อน "ค่ะ ได้เห็นคุณกลับมายิ้มได้อีกครั้ง ฉันยินดีด้วยมากจริง ๆ " "จะว่าไปแล้ว จีนัส" ผมว่าเปลี่ยนเรื่อง เมื่อวันนี้ทั้งวันผมยังไม่เห็นหน้าเจ้าตัวเลยเพราะมัวแต่ไปติดต่องานด้านนอก จากนั้นคนที่ผมถามถึงก็ถูกพี่เลี้ยงอีกคนอุ้มมาทางนี้พอดี เด็กชายในวัยสี่ขวบ เส้นผมสีอัลมอนด์ นัยน์ตาสีอำพัน บุคคลที่ทำให้โลกเกือบมืดบอดของผมกลับมาสดใสอีกครั้ง "มัม หามัม" เมื่อเจ้าตัวเห็นผมก็ชูมือขึ้นสูงให้ผมอุ้ม ผมจึงยื่นแขนไปรับจากคนเป็นพี่เลี้ยงแล้วอุ้มลูกชายแนบอก ลูกชายที่ผมรักสุดหัวใจ "คุณหนูโตเร็วจริง ๆ นะคะ ยิ่งโตก็มีส่วนที่ดูคล้ายคุณ" "ไม่หรอก จีนัสเหมือนกับคนคนนั้นมากกว่า" ผมลูบแผ่นหลังของลูกอยู่ก็หยุดมือลง ผมรู้ว่ามีนาพยายามปลอบใจผม แต่อย่างไรเด็กคนนี้ก็ไม่มีส่วนคล้ายผม เขาเหมือนกับชายคนนั้นที่เป็นอัลฟ่า เหมือนขนาดที่ผมยังรู้สึกกังวล "คุณจะไม่กลับไปแล้วใช่ไหมคะ" "เปล่า อย่างไรฉันก็ต้องกลับไป ฉันอยู่ที่นี่มานานมากพอแล้ว" ผมหนีจากความวุ่นวายมานานมากพอแล้ว และมันก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับไปพิสูจน์ตัวเองว่าถึงผมจะเป็นโอเมก้า ผมก็สามารถเลือกในสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตของตัวเองได้ โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเหล่าอัลฟ่าพวกนั้น ที่มักคิดว่าตนเองอยู่เหนือกว่าคนอื่นเสมอ เพราะตั้งแต่ผมจากมาที่นี่เมื่อห้าปีก่อน ผมพูดได้เต็มปากว่าผมนั้นก็มีชื่อเสียงพอตัวเลยทีเดียว ไม่มีใครที่ไม่รู้จักแบรนด์เสื้อผ้าเอรีสที่ผมสร้างมันมาด้วยสองมือคู่นี้ "ฉันเคารพการตัดสินใจของคุณ" ผมยิ้มให้กับมีนาอีกครั้งที่เธอเข้าใจและคอยอยู่เคียงข้างผมมาตลอด หลังจากนั้นพวกเราก็ยังคงยืนกันเงียบ ๆ มองพระอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้า และเมื่อเห็นว่าอากาศข้างนอกเริ่มเย็นลงมากแล้ว ความหนาวเย็นที่มาพร้อมกับความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่แห่งนี้ ก่อนจะพากันเดินกลับไปที่พัก ที่พักที่ผมเลือกอาศัยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เป็นโรงแรมระดับห้าดาวอยู่ชั้นบนสุดของตึกที่มีความปลอดภัยระดับสูงสุด นี่อาจจะเป็นความโชคดีของผม ที่ประเทศแห่งนี้ไม่มีการแบ่งแยกชนชั้น พวกเขาเคารพซึ่งกันและกัน และเลือกมองที่ความสามารถมากกว่าจะมาแบ่งแยกอะไรที่มันดูซับซ้อนเหมือนอย่างประเทศที่ผมเลือกจากมา "มัม หิว นัส หิว" "ครับ เดี๋ยวมัมป้อนนะ" และเสียงเล็ก ๆ ของลูกยามเราเดินมาถึงห้องอาหาร ก็ทำให้ผมหยุดตัวลงและเลือกที่นั่งติดกับหน้าต่างมองออกไปยังน้ำทะเลเบื้องหน้า มีนาได้แยกตัวไปตักอาหาร ส่วนผมก็จับลูกนั่งลงที่นั่งสำหรับเด็ก เมื่ออาหารมาเสิร์ฟพร้อมบนโต๊ะ ผมก็จัดการป้อนข้าวให้กับลูกพร้อมกับทานของตัวเองไปพร้อม ๆ กัน "ให้ฉันป้อนคุณหนูให้ไหมคะ คุณเอรีสจะได้ทานสะดวก" "ไม่เป็นไร ฉันอยากมีเวลาให้กับลูกบ้าง" ผมปฏิเสธคำช่วยเหลือจากมีนา เพราะงานที่ผมต้องจัดการช่วงนี้มันรัดตัวพอสมควร ผมจึงไม่มีเวลาให้กับลูกมากนัก ได้เจอกันก็ช่วงเช้าก่อนออกไปทำงานและก่อนเข้านอน อะไรที่ผมทำให้กับลูกได้ ผมก็อยากทำด้วยตัวเอง และวันนี้เหมือนเจ้าตัวจะทานได้มากทีเดียว ทานจนพุงกลม ๆ ป่อง และผมก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งลูกหลังจากที่เรากลับขึ้นมาบนห้อง "คิก มัม จี้ จี้" เจ้าตัวเอาแต่ดิ้นไปมาบนเตียงนอน เมื่อถูกผมแกล้งขย้ำพุงกลม ๆ เล่นกับลูกอยู่สักพัก ผมก็จับลูกอาบน้ำพร้อมกัน หลังอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว จีนัสก็ถูกผมจับใส่ชุดนอนสีขาว ส่วนผมเลือกใส่ชุดคลุมสีดำ ชุดสบาย ๆ ที่ผมมักชอบใส่นอนเป็นประจำ เมื่อกล่อมลูกจนหลับ ผมก็ย้ายตัวเองไปด้านนอกเพื่อจัดการงานที่ยังคงค้างอยู่ มีนาก็เข้ามาช่วยผมจัดการกับเอกสารบางอย่างด้วยเช่นกัน นอกจากมีนาที่ห้องแห่งนี้ก็มีพี่เลี้ยงอีกคนที่ผมพูดถึงก่อนหน้านี้ เธอเป็นพี่เลี้ยงและครูสอนให้กับจีนัสช่วงที่ลูกยังไม่ได้ไปโรงเรียน ผมตั้งใจจะให้เขากลับไปเรียนยังสถานที่ที่ผมจากมาเมื่ออายุย่างเข้าห้าขวบปี ซึ่งเวลานั้นก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ไม่เพียงแค่เรื่องของลูกที่ผมต้องคิดไตร่ตรองให้มาก เพราะมันยังรวมถึงเรื่องที่ผมจะต้องได้เจอหลังจากนี้ ผมต้องพร้อมให้มากที่สุด เพื่อกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่ผมไม่อยากจะเจอมากที่สุดแต่ก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เนื่องจากสายเลือดอีกครึ่งที่ไหลเวียนภายในกายเล็ก ๆ นี้ ไม่รู้ว่าตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมา จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง "คุณเอรีส เรื่องฮีท" "อ่า ขอบใจมาก" ผมยิ้มขอบคุณมีนาที่เตือนเรื่องนี้กับผม จะว่าไปแล้วอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ก็จะถึงรอบฮีทของผมแล้ว ถึงผมจะกินยาระงับตลอด แต่ผลของมันก็เพียงแค่ลดความต้องการลงไม่ได้หายไปไหน ช่วงระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผมต้องทนทรมานในทุก ๆ เดือน และยังเป็นระยะเวลาที่ผมรู้สึกเกลียดมันมากที่สุด ที่ร่างกายเอาแต่เรียกร้องให้พวกอัลฟ่ามาร่วมรัก และยิ่งเกลียดไปมากกว่านั้น ในยามที่ผมฮีท ผมมักจะนึกถึงภาพแสนเลือนรางในคืนนั้น วันคืนที่เร่าร้อน ที่เขาคนนั้นได้ฝากฝังบางสิ่งบางอย่างบนร่างกายของผม ตราบาปของโอเมก้า... +++++++++++++++++++