บทที่ 25
ก๊อก ๆ ๆ
การสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูของเจ้าหน้าที่โรงพยาบาล ที่เปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดที่บรรจุน้ำผลไม้หนึ่งแก้ว ขนมปังหนึ่งชิ้นและผลไม้อีกหนึ่งจานเล็ก ๆ
“อาหารว่างค่ะ”
“ขอบคุณครับ รบกวนบอกคุณหมอให้หน่อยได้ไหม ว่าผมจะขอกลับตอนนี้เลย”
“ไม่ได้ ๆ ๆ” ประมาณรีบปฏิเสธคำพูดของลูกชาย แล้วบอกให้เจ้าหน้าที่ไม่ต้องทำตาม “แกต้องตรวจร่างกายอย่างละเอียดก่อน ฉันถึงจะยอมให้ออกจากโรงพยาบาล”
“ผมไม่ได้เป็นอะไร ผมสบายดี”
“ฉันไม่เชื่อแกเพราะแกไม่ใช่หมอ นอนพักไปซะ”
“แต่ผมมีประชุมเย็นนี้”
“ถ้าแกยังฝืนอาการแกอาจจะแย่กว่าเดิมนะพี พักรักษาตัวสักสองสามวันเถอะพ่อขอร้อง”
“คุณพ่อกังวลเกินไปแล้ว”
“มีลูกชายคนเดียวก็ต้องกังวลสิวะ นอนได้แล้ว คืนนี้พ่อจะอยู่เป็นเพื่อนแกเอง”
“แอลอยู่เฝ้าให้ก็ได้นะคะคุณพ่อ” ลูกสาวรีบรับอาสา
“พ่อจะเฝ้ามันเอง พ่อกลัวแกปล่อยให้มันหนีไปทำงาน”
“ค่ะ” ปฐมาวดียักไหล่
