ไฟริษยา

บทที่ 1 เด็กหญิงโฉมฉาย เงยหน้าจากการอ่านหนังสือ หันไปมองต้วมเตี้ยมน้องสาวหรือเด็กหญิงนัดดาที่น่ารักของเธอ ที่กำลังเล่นอยู่เครื่องเล่นอย่างน่าสนุกสนาน เสียงหัวเราะใสๆ ของนัดดา ทำให้โฉมฉายอยากเข้าไปร่วมเล่นด้วย เอะ ว่าแล้ว โฉมฉายก็วางหนังสือลงวิ่งปู้ดดดไปหาน้องสาวทันที นัดดา : พี่โฉม มาเร็ววว มาเล่นชิงช้ากับต้วมเตี้ยม โฉมฉายวิ่งไปหาน้องสาวที่กำลังหัวเราะร่า "พี่เล่นด้วยยัยต้วมเตี้ยม" นัดดา " เอิ้กๆๆ " มามาขึ้นมา เร็วๆ ทั้งสองพี่น้องต่างอยู่บนเครื่องเล่น เล่นกันอย่างสนุก จนเซลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง ต้วมเตี้ยม : พี่โฉม เล่นขายของกับต้วมเตี้ยมไหมคะ โฉมฉาย : ไม่ดีกว่า เค้ากำลังจะสอบเข้าม. 1 ใกล้ถึงกำหนดสอบแล้ว เดี๋ยวเค้าทำข้อสอบไม่ได้ ว่าแล้ว โฉมฉายผู้เป็นพี่ จึงหยุดเล่นกลับเข้าบ้านไปอ่านหนังสือต่อ เมื่อถึงวันสอบ คุณพ่อและคุณแม่ และเด็กหญิงนัดดามาช่วยส่งพี่โฉมฉายเข้าห้องสอบ พ่อ : ไม่ต้องรีบ มีสตินะยัยโฉม พร้อมก้มหอมแก้มลูกสาวเพื่อเป็นกำลังใจ ทุกคนในบ้านช่วยเป็นกำลังใจให้เเด็กหญิงโฉมฉายสอบเข้าม. 1 โรงเรียนดังให้ได้ จะได้เป็นหน้าเป็นตาของวงศ์ตระกูล วันประกาศผลสอบมาถึง เด็กหญิงโฉมฉายไปที่โรงเรียนกับคุณพ่อและคุณแม่ ส่วนเด็กหญิงนัดดาน้องสาวนั้น อยู่กับยายที่บ้าน พ่อช่วยไล่ดูรายชื่อของลูกสาว ตั้งแต่ห้องสุดท้าย ก็ยังไม่มีชื่อลูกสาวของตนเอง เริ่มหน้าเสีย รู้สึกสงสารลูก โฉมฉาย : คุณพ่อไม่มีชื่อโฉมเลย โฉมคงสอบไม่ติด โฉมขอโทษ คุณแม่ช่วยไล่ดูอีกคนเริ่มตั้งแต่ห้องคิง หรือห้องที่มีแต่เด็กหัวดีเรียน รายชื่อแรกของห้องคิงกับเป็นชื่อโฉมฉาย คุณแม่ : นี่ไงชื่อยัยโฉม อยู่อันดับที่ 1 พ่อไปดูอันดับท้ายๆ ก็ไม่เจอหนะสิ คุณพ่อ : ไหนๆๆ พ่อถามด้วยความตื่นเต้น "จริงด้วยแม่ โหววว ยัยโฉมอันดับที่1 ของโรงเรียนเลยนะ พ่อเข้าไปอุ้มลูกสาวตัวเองด้วยความดีใจ ส่วนคุณแม่น้ำตาแห่งความดีใจปลื้มปริ่มเอ่อล้น โฉมฉาย : คุณพ่อ คุณแม่ร้องไห้ ทั้งสามต่างหัวเราะพร้อมกัน " ปะ ไป ฉลองลูกสอบติด " โฉมฉาย " ไปที่ไหนดีคะคุณแม่ โฉมอยากทานเฟรนช์ฟรายค่ะ" ซื้อไปทำกินที่บ้านดีกว่าโฉมฉาย คุณยายกับน้องจะได้ทานด้วย โฉมฉายหน้าหงิกหน้างอขึ้นมาทันที พ่อ : เอาน่าแม่ พายัยโฉมทานเฟรนช์ฟรายก่อนค่อยไปซื้อกับข้าวไปทำกินที่บ้าน ฉลองอีกทีก็ได้ วันนี้พ่อเลี้ยงเอง โฉมฉาย : เย้ๆๆๆ คุณพ่อใจดีที่สุดเลย ขอบคุณค่ะ จะได้กินเฟรนด์ฟรายแล้วววว พ่อ : ปะ ไปกันเถอะ, ลูกสาวพ่อเก่งที่สุดได้ที่หนึ่งของโรงเรียนเล้ยยยะเนีย ฮ่าๆๆ สามคนพ่อแม่ลูก กำลังทานไก่ทอดและเฟรนฟรายอย่างเอร็ดอร่อย แม่ : พ่อ เราอย่าลืมซื้อกลับบ้านไปฝากต้วมเตี้ยมด้วยนะชุดหนึ่ง พ่อ : เฮ้อ พ่อลืมไปเลยแม่ เดี๋ยวทานรอกันตรงนี้นะ พ่อไปสั่งเฟรนฟรายให้น้องก่อน โฉมฉาย : ค่ะ คุณพ่อ แล้วโฉมฉายก็ทานอย่างเอร็ดอร่อย เปิดเทอมวันแรก โฉมฉายตื่นแต่เช้าตรู่ แม่พาลูกสาวทั้งสองใส่บาตรก่อนที่จะไปโรงเรียน เด็กหญิงโฉมฉายใส่ชุดนักเรียนม. 1 ของโรงเรียนดังอย่าภูมิใจในตัวเอง ต้วมเตี้ยม : พี่โฉมของต้วมเตี้ยมน่ารักจังเลย พี่โฉมต้วมเตี้ยมไม่อยากกินผัก กินจานนี้ของต้วมเตี้ยมได้ไหม ถ้าไม่หมดแม่จะว่าเอา โฉมฉาย : มา พี่กินเอง ผักมีประโยชน์ต่อร่างกาย "ก็ต้วมเตี้ยมไม่ชอบอ่ะ" พูดด้ายน้ำเสียงอ่อย โฉมฉายสอบติดห้องคิง ที่ห้องนี้มีแต่นักเรียนหัวกะทิมาเรียน เพราะฉะนั้น เธอต้องอ่านหนังสือทุกวัน เนื่องจากมีการแข่งขันกันอย่างหนักระหว่างพวกหัวกะทิด้วยกัน ส่วนต้วมเตี้ยมเองจะขึ้นป. 6 แล้ว แต่ต้วมเตี้ยมอยากได้ทุนไปเรียนเมืองนอก เธอเห็นประกาศจากคุณครูใหญ่ เธอจึงเขียนจุดหมายหาครูใหญ่ เพื่อพิจารณาในการขอทุนของเธอ ต้วมเตี้ยมจึงส่งผลการเรียน เขียนเรียงความวางเป้าหมายตามที่ตัวเองอยากทำ ให้แนบกับใบขอทุน ต้วมเตี้ยมรอผลอย่างเงียบๆ สองสาวพี่น้องเริ่มค่อยๆ ห่างกัน ที่โต๊ะอาหาร ทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตาทานข้าว วันนี้คุณยายทำอาหารอย่างง่ายๆ ต้วมเตี้ยมมองอาหารบนโต๊ะอาหารแล้วตาโต ไข่เจียว น้ำพริกกะปิ ผักลวก ต้มยำปลานิล ต้วมเตี้ยม : โอ้วว เย็นนี้ของโปรดต้วมเตี้ยมทั้งนั้นเลยค่ะ งื้อออ แซ่บๆๆ พ่อ : ฮ่าๆ แซ่บก็ทานเยอะๆ ลูก แม่ : ทานกันเลยลูก เอ้าโฉมฉาย กลับมาจากโรงเรียนหนื่อยๆ คงหิวละสิ โฉมฉาย : ค่ะ ขอบคุณค่ะแม่ คุณยายทำกับข้าวอร่อยที่สูดในโลก ต้วมเตี้ยม : ใช่ๆๆ แซ่บๆ ฮ่าๆๆ ทุกคนต่างหัวเราะลั่น กับคำพูดที่แสนซื่อของต้วมเตี้ยม ยาย : ต้วมเตี้ยมจะทานอะไรเป็นพิเศษไหมลูก ยายจะทำให้กิน โฉมฉาย : ทำไมต้องต้วมเตี้ยมคนเดียว โฉมก็อยากกินกับยัยต้วมเตี้ยมค่ะ คุณยาย ยาย : ก็โฉมฉายได้รางวัลไปแล้วลูก เฟรนฟราย คุณพ่อกับคุณแม่ฉลองให้โฉมฉายไง พ่อ : หมายความว่าไงครับคุณแม่ แม่ : ใช่ คุณแม่ ลูกงงกับอาหารพิเศษอะไรคะ ? ยาย : ก็ลูกสาวคนเล็กของพวกแก ได้ทุนไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ เอ้อออ ยัยต้วมเตี้ยมประเทศอังกฤษอยู่ตรงไหนลูก ใกล้ประเทศไทยไหม ? ทั้งพ่อ แม่และโฉมฉาย ต่างพากันหันไปที่ต้วมเตี้ยมนั่งอยู่อย่างอัตโนมัติ พ่อ : ต้วมเตี้ยม ลูกไปขอทุนอะไร ไหนเล่าพ่อมาสิ แม่ : ยังไงเล่าให้ฟังหน่อย แล้วทำไมไม่บอกแม่กับพ่อ โฉมฉายเองก็อยากรู้ ทำไมต้วมเตี้ยมถึงได้ทุนการศึกษา แล้วไปถึงประเทศอังกฤษ เป็นประเทศในฝันของเธอด้วย ต้วมเตี้ยม : ต้วมเตี้ยมขอโทษคุณแม่และคุณพ่อด้วยนะคะ ที่ไม่ได้เบอกและขออนุญาตก่อน ก็ต้วมเตี้ยมอยากไปเรียนที่อังกฤษ ต้วมเตี้ยม : ให้ต้วมเตี้ยมไปนะคะ เป็นทุนเรียนถึงปริญญาตรี มีอยู่ทุนเดียวด้วย ต้วมเตี้ยมไม่่อยากสละสิทธิค่ะ ทั้งพ่อและแม่หันมามองหน้ากัน อึ่งจนพูดไม่ออก ดีใจก็ดีใจ แต่ลูกยังเด็กอยู่ โดยเฉพาะผู้เป็นแม่ ยิ่งไม่อยากให้ต้วมเตี้ยมไป โฉมฉาย : ทำไมถึงเงียบกันละคะ ต้วมเตี้ยม พี่โฉมดีใจด้วย เก่งที่สุดเลยน้องสาวพี่ ต้วมเตี้ยม : ขอบคุณค่ะพี่โฉม แต่คุณพ่อกับคุณแม่จะอนุญาตไหม ว่าแล้วก็หันไปมองหน้าพ่อที มองหน้าแม่ที มองไปหน้าคุณยาย แล้วต้วมเตี้ยมก็ร้องไห้ ต้วมเตี้ยมลุกจากโต๊ะอาหาร แล้วเดินขึ้นบ้านไปอย่างน่าสงสาร ยาย : นึกถึงอนาคตของลูก และเคารพกับสิ่งที่ต้วมเตี้ยมอยากเป็น ลูกของแกมีความคิด มีความทะเยอทะยานตั้งแต่เด็ก หายากนะแม่ว่า เราเป็นพ่อแม่ควรสนับสนุนชีวิตของเขานะ แม่ว่า เก็บเอาไปคิดดู เราไม่ได้อยู่กับเขาได้ตลอดไป ให้เขาได้เป็นตัวของเขาเอง เหมือนที่แม่ให้อิสระแกเต็มที่ โฉมฉาย : คุณยาย... พ่อและแม่ : คุณแม่... ทุกคนต่างก็ทานข้าวเย็นอย่างเงียบๆ คุณยายทานอิ่มก่อนคนอื่น เมื่อทานเสร็จยายก็เดินไปนั่งดูทีวีเพื่อดูละครเรื่องโปรดเหมือนทุกๆ เย็น โฉมฉาย : โฉมขึ้นข้างบนก่อนนะคะ โฉมจะไปหาน้อง คงเหลือแต่พ่อกับแม่เท่านั้นที่ยังทานข้าวอยู่ พ่อ : แม่เอาไง สำหรับพ่อตามใจลูกนะ แม่ : แม่ยังรับไม่ได้ ลูกเรายังเด็กอยู่เลยพ่อ กิน นอน อาบน้ำและเวลาไม่สบาย ใครจะดูแล เด็กตัวแค่นี้