Episode 6
1495 คำ
อลิชาที่ทำแผลให้กับฌอห์ณเสร็จ เธอก็เดินเข้ามาภายในห้องครัวเพื่อทำอาหารให้กับชายหนุ่มต่อทันที ซึ่งตอนนี้ป้าบัวและฟ้าก็ยืนรอหญิงสาวอยู่อย่างใจจดใจจ่อ
“เป็นยังไงบ้างคะ? คุณอลิซ” ฟ้าที่เห็นว่าอลิชาเดินเข้ามาภายในห้องครัว จึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เหมือนจะโดนยิงแบบถาก ๆ มาค่ะ แต่ทำแผลแล้ว” อลิชาเดินเข้ามายืนตรงหน้าของฟ้าและป้าบัวก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงนิ่งเรียบ
“ไม่ไปหาหมอเหรอคะ?” คิ้วเรียวสวยของหญิงสูงวัยขมวดเข้าหากันพร้อมเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมถึงโดนยิงขนาดนี้แล้วแต่ฌอห์ณกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่ค่ะ”
“พี่ยอมรับคุณอลิซเลย ขนาดนายท่านเขาหงุดหงิดขนาดนั้นยังกล้าเข้าไปหา” ฟ้าแค่คิดก็ขนลุก แค่ได้ยินเสียงของฌอห์ณที่ดังออกมาเล็กน้อย เธอก็เสียวสันหลังวาบไปทั้งตัวทำอะไรไม่ถูก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะเข้าใกล้ ฟ้าไม่แม้แต่จะกล้าคิด
“ตอนแรกก็ตกใจเหมือนกันค่ะ แต่อยู่ๆ ก็เรียกให้เข้าไปทำแผลให้…เดี๋ยวอลิซขอทำอาหารให้กับคุณฌอห์ณก่อนนะคะ” อลิชาเอ่ยพูดขึ้นก่อนเดินตรงไปเลือกหยิบวัตถุดิบขึ้นมาทำอาหารอย่างที่พูด
“สงสารคุณอลิซเหมือนกันนะป้าบัว ไม่รู้ว่าทำไมคุณฌอห์ณถึงไม่ชอบเธอ?”
“นั่นสิ ถ้าไม่เพราะต้องช่วยคุณฌอห์ณเอาไว้ตอนนั้น คุณอลิซเธอคงไม่กำพร้าแบบนี้” ป้าบัวเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ เธอมองดูอลิชาด้วยความเอ็นดูปนความสงสาร จนลืมตัวพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา
“ป้าหมายความว่ายังไง?” ฟ้าเอ่ยถามออกมาอย่างตกใจ ทำให้ป้าบัวเหมือนได้สติต้องรีบปิดปากของฟ้าเอาไว้ กลัวคนอื่นจะได้ยินในสิ่งที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่
“มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?” อลิชาหันมามองฟ้าอย่างงงงวยเมื่ออยู่ ๆ อีกฝ่ายก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ดัง
“เปล่าค่ะ คุณอลิซทำอาหารไปก่อนนะ ป้าขอพายัยฟ้าไปช่วยยกของหน่อย” ป้าบัวเอ่ยโกหกคำโตออกมา ก่อนจะลากฟ้าออกมาจากห้องครัว ท่าทีของทั้งสองทำให้อลิชาสงสัยไม่น้อยเพียงแค่เธอไม่ได้สนใจเท่านั้น
ทางด้านของป้าบัวได้ลากฟ้าออกมายังสวนด้านหลังของบ้าน เธอชะเง้อมองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตรงนั้นไม่มีใครแล้วจริง ๆ
“ป้าเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำอย่างกับเรื่องที่จะพูดมันจะทำให้ใครตาย” ฟ้ามองหัวหน้าแม่บ้านคนเก่าคนแก่อย่างสงสัย
“ก็ใช่นะสิ! ตอนที่คุณท่านอยู่ คุณท่านกำชับหนักกำชับหนาว่าอย่าพูดเรื่องนี้ และห้ามให้คุณอลิซเธอรู้เด็ดขาด” ป้าบัวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่กลับเป็นเสียงที่ไม่ดังมาก เธอกลัวคนอื่นจะได้ยินเข้าและจะกลายเป็นเรื่องใหญ่
“เรื่องอะไรเหรอคะ?” ฟ้าเริ่มอยากรู้เสียแล้วว่าเรื่องที่อีกฝ่ายกำลังพูดถึงเนี่ยมันเรื่องอะไรกันแน่
“พ่อของคุณอลิซ ตายตอนที่คุณอลิซอายุได้เพียงแค่ 4 ขวบ” ป้าบัวพูดออกมาด้วยเสียงที่เบาลง เธอรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี เพราะวันที่ชาร์คอุ้มเด็กน้อยในวัย 4 ขวบเศษเข้ามาภายในบ้าน ทั้ง ๆ ที่บนตัวของเขายังคงมีแผลเต็มไปหมด อีกทั้งตอนนั้นตามเนื้อตัวของฌอห์ณก็มีเลือดเต็มไปหมด
ป้าบัวทั้งตกใจทั้งลนลานแต่ก็ดูแลเด็กผู้หญิงแสนน่ารักคนนั้นมาจนโตถึงวันนี้ แต่เธอไม่เคยพูดเรื่องเหล่านี้ให้ใครฟังเช่นเดียวกับชาร์ค
“ตายเพราะนายท่านเหรอ?”
“ใช่ ตอนนั้นพ่อของคุณอลิซเอาตัวเองบังกระสุนให้กับนายท่าน”
“แล้วแม่ละป้า” ฟ้าเอ่ยด้วยเสียงเศร้าอย่างน้อยคุณหนูของเธอก็ต้องมีแม่
“เสียตั้งแต่ลืมตาดูโลก คุณท่านเลยทะนุถนอมเป็นอย่างดีไงละ”
“นายท่านเขาไม่รู้เรื่องนี้ทำไมเราไม่บอกไปเลย เพื่อนายท่านจะใจดีกับเธอบ้าง” ฟ้าเอ่ยขึ้นราวกับต้องการช่วยอลิชา โดยไม่รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
“ใครบอกว่าไม่รู้ นายท่านรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นคุณอลิซคงได้ตายคามือนายท่านไปนานแล้ว” ป้าบัวยังคงเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับอลิชา
“แล้วอย่างนี้ทำไมถึงใจร้ายกับเธอจัง”
“ไม่มีใครรู้ แกไปถามสิ”
“นั่นสิเนาะป้า ถามให้มันจบ ๆ ไป จะบ้าเหรอป้า” ฟ้าที่เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาโวยวายออกมาทันที ซึ่งทำให้ป้าบัวอดขำท่าทีของเธอไม่ได้
“แต่เรื่องนี้ห้ามพูดให้คุณอลิซรู้” ป้าบัวที่เกือบลืมไปแล้วว่าห้ามพูดถึงเรื่องของอลิชา เอ่ยกำชับฟ้าอีกครั้ง
“เธอไม่รู้เรื่องเหรอคะ?”
“ไม่รู้ รู้เพียงแค่พ่อของเธอตายเพราะทำงานให้กับคุณท่าน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร”
“ทำไมถึงห้ามพูดล่ะ?” ฟ้าเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะเรื่องนี้คนที่ควรรู้มากที่สุดคืออลิชาแต่ทุกคนกลับคิดที่จะปิดบังเธอ
“แกนี่ถามมากจริง ๆ ไม่ให้พูดก็คือไม่ให้พูด อย่าให้หลุดปากเชียว” ป้าบัวพูดก่อนจะเดินกลับเข้าไปภายในบ้านอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าทั้งหมดที่ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นั้นมีคนที่สามได้ยิน
“จ่ะป้า” ฟ้าเอ่ยไล่หลังของป้าบัวด้วยท่าทีกวน ๆ คนแก่
หลังจากอลิชาทำอาหารให้กับฌอห์ณเสร็จเธอก็ได้ให้ฟ้าเป็นคนยกเข้าไปจัดที่ห้องอาหารและให้ป้าบัวเป็นคนไปตาม เพราะขืนเธอทำเองอีกฝ่ายก็อาจจะหาเรื่องเธออีก
“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณอลิซ” ฟ้าเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม ทำให้คนตัวเล็กถึงกับยิ้มตาม
“ไม่รู้ว่าจะมาทานเลยไหม” อลิชาเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เศร้าลง เมื่อนึกถึงคนใจร้าย
“เอาจริง ๆ ถ้าพี่ไม่รู้จักคุณอลิซพี่คงคิดว่าคุณอลิซน่าจะชอบนายท่านนะคะ” ฟ้าเอ่ยแซวอย่างแกล้ง ๆ อลิชา ซึ่งคำพูดของเธอทำเอาอลิชาถึงกับนิ่งลง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พูดตรง ๆ เธอก็ชอบอีกฝ่ายอย่างที่ฟ้าบอก แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อฌอห์ณแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเกลียดเธอ
“จะบ้าเหรอคะ คุณฌอห์ณเขาเป็นพี่ชายอลิซนะคะ”
“ใครนับญาติกับเธอ?” คำพูดของฌอห์ณทำเอาอลิชาและฟ้าก้มหน้ามุ่ยลงทันที
“เดี๋ยวฟ้าตักข้าวให้นะคะ” ฌอห์ณพยักหน้าให้กับฟ้าเล็กน้อย โดยไม่เอ่ยอะไรออกมา ซึ่งในขณะนั้นคนตัวเล็กก็เตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปจากห้องอาหาร
“จะไปไหนกลับมานั่งเดี๋ยวนี้” ฌอห์ณเอ่ยเรียกคนที่เตรียมจะเดินออกไปจากห้องอาหารเอาไว้ก่อน ทำให้คนตัวเล็กต้องหันกลับมามองชายหนุ่มอีกครั้ง
“คุณฌอห์ณทานเถอะค่ะ”
“เธออยากให้พ่อแช่งฉันมากเลยหรือไง?” ฌอห์ณอ้างพ่อของเขาขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเริ่มคลุมอลิชาไม่อยู่
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” อลิชาเอ่ยปฏิเสธออกมาทันที เธอไม่อยากให้ฌอห์ณเข้าใจผิด
“งั้นก็นั่งลง หรือจะให้จับเธอมัดกับเก้าอี้”
“ไม่ต้องค่ะ” อลิชาจำใจนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ ฌอห์ณที่นั่งอยู่ตรงหัวมุมของโต๊ะอาหาร
“เธอใส่อะไรลงไปในอาหาร” ป้าบัวกับฟ้ามองใบหน้ากันอย่างเป็นคำถาม ห้องอาหารในตอนนี้มันน่าอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว
“เปล่านะคะ”
“แล้วทำไมไม่กิน ฉันไม่ป้อนหรอกนะ แต่ถ้าอยากให้กรอกปากก็พูดตรงๆ” ทุกคำที่อีกฝ่ายออกมาตอนนี้ มันทำให้คนที่ได้ยินหน้าชาไปตาม ๆ กัน
“…” ไร้ซึ่งเสียงตอบโต้ของอลิชา มีเพียงการนั่งทานอาหารอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น ซึ่งไม่ต่างจากฌอห์ณที่นั่งทานอาหารโดยไม่คิดจะพูดอะไร
“คอยมาล้างแผลให้ฉันจนกว่าจะหาย” ฌอห์ณที่นั่งเงียบมาได้สักพักใหญ่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ทันที่อลิชาจะได้ยินอะไรจึงมองอีกฝ่ายอย่างเป็นคำถาม
“คะ”
“ฉันบอกให้เธอมาล้างแผลจนกว่ามันจะหาย เข้าใจอะไรยาก”
“ได้ค่ะ”
ทั้งสองทานอาหารด้วยกันอยู่ครู่ใหญ่ก่อนความอึดอัดจะจบลงเมื่อชายหนุ่มลุกเดินเลี่ยงออกไป
- ผู้เขียน
