THE GAMBLING เดิมพันหัวใจนายซาตาน

INTRO @KT CONDO ร่างสูงของชายคนหนึ่งยืนล้วงกระเป๋ามองไปยังร่างบางที่นั่งกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวซึ่งแตกต่างกับเขาอย่างสิ้นเชิง เขากลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจราวกับว่าเธอเป็นเพียงสิ่งของที่เขาได้เอาชนะได้สำเร็จ “กลัวเหรอโยเกิร์ต” ร่างสูงย่อตัวลงยื่นมือไปเกลี่ยที่แก้มใสที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เมื่อมือเย็นเฉียบของเขาสัมผัสที่แก้มของเธอทำให้เธอสะบัดใบหน้าหนีอย่างนึกรังเกียจ “วินนายทำแบบนี้ทำไม” เสียงเล็กเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาทำ ชายตรงหน้าเธอชื่อ ‘วิน’ เขาเป็นแฟนของเธอที่คบหากันมาได้เกือบปี แต่เธอกลับถูกหลอกและทำร้ายร่างกายจนอ่อนแอแบบนี้! “ฉันทำอะไรเหรอ ก็แค่พาแฟนมาที่ห้องของตัวเองมันผิดตรงไหนล่ะ” ชายตรงหน้าเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวตอบหน้าตายกลับมา “ตะ...แต่นายจะ...” “คนเป็นแฟนกันมีอะไรกันมันผิดตรงไหนหืมโยเกิร์ต” “ฉัน...ฉันยังไม่พร้อม....” “ใครถามความเห็นเธอ ถึงเธอไม่ยอมฉันก็บังคับเธออยู่ดี!” “มะ...ไม่นะ ฮึก...วินกรี๊ดดด” โยเกิร์ตกรีดร้องขึ้นเมื่อชายหนุ่มหันไปหยิบเชือกไนลอนสีขาวที่วางอยู่บนเตียงขึ้นมาและเดินตรงไปหาเธอ หมับ! “มานี่!” เขาจับเธอได้สำเร็จ มือหน้าจับล็อกข้อมือเล็กก่อนจะมัดเชือกอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้หลบหนีไปได้อีก “ยะ...อย่านะวิน อย่าทำแบบนี้” โยเกิร์ตพยายามแกะเชือกออกแต่ไม่เป็นผลสักนิด เขามัดมันแน่นมากจนเธอเจ็บไปหมด ตุ้บ! ร่างบางของเธอถูกผลักลงบนที่เตียงกว้างภายในห้องมืดสีเทาโดยมีร่างสูงตามขึ้นคร่อมร่างของเธอเอาไว้ “ซ่อนรูปดีนี่” มือหนาลูบที่บั้นท้ายงอนของเธอด้วยความหื่นกระหาย “กรี๊ดดด ช่วยด้วย ฮึก...ช่วยด้วย!!” “เงียบดิวะ!” “ช่วยด้วย! ช่วย...อ๊ะ!” เพียะ! ใบหน้าหวานหันไปตามแรงตบของเขาอย่างแรงจนเลือดซิบที่มุมปาก “เธอทำให้ฉันต้องรุนแรงกับเธอเองนะ” “ฮึกฮืออ วินอย่าทำอะไรฉันเลยนะ...ฮึก.” “หุบปากไปเถอะว่ะ” “อื้อออ ฮึกอย่านะฮึก” ใบหน้าคมก้มลงสูดดมความหอมจากซอกคอของเธอ แต่ทว่า... Rrrrr Rrrrr “แม่ง...! ใครวะ!” ร่างสูงผละออกจากร่างบางด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์เจ้ากรรมที่ขัดจังหวะขึ้นมารับสาย [มึงอยู่ไหน] “คอนโด!” [มาที่สนามด่วน ไอ้มาร์ทมันทวงเงิน] “ทวงเชี่ยไรวะยังไม่ถึงกำหนดเลย” [ไอ้สัส! มึงรีบมาก่อนที่มันจะไปหามึงถึงห้อง] “เออ!” SHIT!! หมับ! ร่างสูงกระชากร่างบางเข้าหาตัว ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่วางอยู่ลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมา “มะ...ไม่นะ อื้อ!” ร่างบางสติดับวูบลงเมื่อร่างสูงนำผ้าขนหนูใส่ยาสลบมาปิดจมูกของเธอ จนกระทั่ง... วูบ! ร่างสูงจัดการอุ้มร่างบางที่สลบไม่ได้สติขึ้นพาดบ่าและเดินออกจากห้องตรงไปยังจุดหมายทันที @สนามแข่งรถ K ร่างบางหลังจากที่สลบไม่ได้สติอยู่สักพักเริ่มรู้สึกตัวขึ้น ดวงตาหวานค่อย ๆ ลืมขึ้นและขยับตัวเล็กน้อยก็พบว่าเธออยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยและดูเหมือนว่าจะไม่ปลอดภัยสำหรับเธอสักเท่าไหร่นัก เมื่อร่างบางพยายามฝืนตัวให้ลุกขึ้นกลับพบว่าข้อมือของตัวเองถูกมัดไว้และข้อเท้าถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ ภายในห้องสว่างห้องหนึ่งซึ่งมีเธออยู่ในห้องเพียงคนเดียว “ตื่นแล้วเหรอ” เสียงเข้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นหลังจากเดินเข้ามาในห้องโดยที่เธอไม่ทันสังเกต ทำเอาร่างบางสั่นผวารีบขยับตัวหดหนี “ทะ...ที่นี่ที่ไหน” เสียงเล็กเอ่ยถามด้วยความสั่นพร่าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กับคนตรงหน้า “สนามแข่งรถ” เธอทำหน้าสงสัยในหัวก็พยายามนึกคิดตามที่เขาบอก “ของไอ้คิม” คิมหันต์! ทันทีที่เธอนึกขึ้นหัวใจกลับตกวูบลงไป เพราะคิมหันต์เป็นเพื่อนของ 'ลูคัส' ซึ่งเป็นแฟนเก่าของเธอที่เลิกกันไปนานแล้ว! “พาฉันมาที่นี่ทำไม!?” “ในเมื่อเธอไม่ยอมฉัน ฉันก็เลยให้เธอมาใช้หนี้แทนฉันไง” “วะ...วิน ปล่อยเราไปเถอะนะ นะวิน” “โทษทีว่ะฉันตัดสินใจแล้ว” ความหวังอันน้อยนิดของเธอดับวูบลง แม้ว่าเธอจะพยายามใช้เสียงอ่อนขอร้องเขาแต่ไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนให้เธอเลยสักนิด “ไอ้วิน ไอ้มาร์ทมันมาละ” เสียงของชายคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาทำให้เขาหันหน้าไปคุยอะไรกันนิดหน่อยก่อนจะเดินมาที่เธอนั่งอยู่และแกะเชือกที่ข้อเท้าและข้อมือของเธอออก “ถ้าโชคดีเธอเสร็จฉัน ถ้าโชคร้ายเธอก็เสร็จมัน” ดวงตาร้อนผ่าวน้ำใสคลอด้วยความเสียใจ ความหวังสุดท้ายของเธอมันไม่มีเหลืออีกแล้ว ไม่ว่าจะหนทางไหนมันก็เลวร้ายสำหรับเธออยู่ดี... “ไอ้วิน นี่มึงตบยัยนี่เหรอวะ!” “เออ” “เดี๋ยวไอ้มาร์ทก็หาเรื่องต่อราคามึงหรอก” “กูไม่ยอมมันง่ายๆ หรอก ไปได้แล้ว” ร่างสูงบีบแขนของเธอแน่นจนเกิดรอยแดงและบังคับให้เธอเดินนำออกไปยังสนามแข่งรถด้านนอก ร่างสูงพาโยเกิร์ตเดินออกมายังขอบสนามแข่ง โดยรอบ ๆ จะเป็นสเตจสำหรับผู้ชม และด้านล่างที่เธอยืนอยู่มีรถยนต์คันหรูทั้งสองคันจอดเทียบข้างกันอยู่ ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นรถของวินแฟนของเธอ “ฮึ...มึงตกอับถึงขั้นเอาเมียมาเป็นของเดิมพันเลยเหรอวะ” เสียงของคู่แข่งเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาที่มองมาอย่างเหยียดหยาม “คนนี้กูเบื่อละ แต่กูบอกเลยว่าเด็ดไม่แพ้คนก่อนๆ” ไม่ว่าเปล่าพร้อมกับผลักร่างบางส่งไปยังคู่แข่งขัน “ขอเช็กของหน่อยแล้วกัน” มือหนาจับหมับที่แขนเล็กของเธอทำให้โยเกิร์ตตัวสั่นและพยายามเบี่ยงตัวหนี “ยะ...อย่านะ อ๊ะ” โยเกิร์ตร้องขึ้นด้วยความเจ็บเมื่อวินบีบที่แขนของเธอเป็นเชิงคำสั่ง ทำให้อีกฝ่ายวางมือลงที่สะโพกของเธอและเคลื่อนสูงขึ้นไปเพื่อประเมินราคากับร่างกายของเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ก็ใช้ได้” มาร์ชยักไหล่เชิงตกลงก่อนจะถอยหลังไปยืนข้างรถยนต์ของเขา “จะเริ่มได้ยัง” ฝ่ายตรงข้ามพยักหน้าแทนคำตอบและยกมือส่งสัญญาณจากทางด้านบนเพื่อเริ่มการแข่งขันก่อนจะเดินไปขึ้นรถเพื่อประจำที่ 3! 2! 1! GO!!!