My Engineer แพ้ทางนายวิศวะ

“ยินดีต้อนรับน้อง ๆ ทุกคนที่มาถึงมหาวิทยาลัยของเรา น้อง ๆ สามารถสอบถามหรือเข้าไปเยี่ยมชมคณะและสาขาที่ตัวเองสนใจได้เลยนะคะ หากมีข้อสงสัยก็สอบถามพี่ ๆ ได้เลยน๊า” เสียงประกาศจากรุ่นพี่ที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของงานในวันนี้ดังขึ้นในตอนที่เดินถึงภายในงาน วันนี้ฉันและเพื่อนร่วมชั้นมางานเปิดโลกกิจกรรมหรือเรียกอีกอย่างก็คืองานที่เปิดโอกาสให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกอย่างพวกฉันได้เข้ามาเยี่ยมชมคณะและมหาลัยเผื่อจะเป็นตัวช่วยในการตัดสินใจ “พายุมึงก็ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม กูไม่ได้จะเอามึงไปฆ่าสักหน่อย” “มึงก็ดูชุด กระต่าย! คิดได้ยังไงให้กูใส่ชุดแบบนี้ คนอื่นเห็นเข้ากูก็เสียลุคหมดไอ้ห่า” ด้านหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่กำลังครึกครื้นทำให้ฉันตื่นเต้นและหมดพลังได้ในเวลาเดียวกัน ฉันปลีกตัวออกมาที่ข้างลานกิจกรรมเพื่อนั่งพัก แต่เมื่อมาถึงก็พบเข้ากับผู้ชายสองคนที่กำลังสนทนากัน จะบอกว่าคุยกันก็คงไม่ใช่ให้เรียกว่ากำลังเถียงกันน่าจะเหมาะกว่า ดูจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้วทั้งสองคงเป็นเพื่อนกัน ต้องยอมรับว่าทั้งคู่หน้าตาดีจนฉันเผลอตื่นเต้นและแอบใจเต้นแรง แต่อาการพวกนั้นก็เกิดขึ้นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ผู้ชายที่สวมชุดมาสคอตกระต่ายสีชมพูดูจะไม่ค่อยพอใจที่ต้องใส่ชุดแบบนี้ สีหน้าบูดบึ้งพร้อมกับก่นด่าเพื่อนไม่หยุดบวกกับสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของเขาพอมาอยู่ในชุดกระต่ายแบบนี้ มันทำให้เขาดูตลกมากขึ้น มาสคอตสุดน่ารักกับคนหน้าดุแบบเขามันช่างไม่เข้ากันเหลือเกิน ฉันยิ้มและหัวเราะกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่สักพักจนเขาคนนั้นหันมามอง และทันทีที่สายตาของเราสบกันมันก็เหมือนทำให้สิ่งรอบข้างของฉันหยุดนิ่งและหายไป มีเพียงแค่เราสองคนที่อยู่ตรงนี้ในเวลานี้ อกข้างซ้ายกำลังเร่งอัตราการเต้นของหัวใจจนฉันนึกแปลกใจ อาการแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน.... “อันดาไปกันเถอะ เราอยากไปดูคณะอื่นแล้ว” “…….” “อันดา!” เสียงเรียกจากเพื่อนทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ระหว่างฉันและเขา อาจจะเพราะเสียงที่เพื่อนเรียกดังมากเกินไปจนทำให้เพื่อนที่อยู่ข้างกายของผู้ชายคนนั้นหันมามองที่พวกเรา และก่อนที่ฉันกับเพื่อนจะเดินจากไปก็ต้องเผลอยิ้มออกมาอีกรอบเพราะผู้ชายคนนั้นโดนเพื่อนของตัวเองเอาหัวกระต่ายสวมที่ศีรษะ เท่านั้นแหละทั้งสองก็วิ่งไล่กันไปจนทั่วบริเวณลานกิจกรรม ในอีกมุม...ผู้ชายหน้าดุแบบเขากับชุดกระต่ายก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ อันดาและเพื่อนเดินออกไปจากด้านหลังตึก และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินออกไปพายุและเพื่อนก็หยุดนิ่งราวกับก่อนหน้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไว้เจอกันใหม่นะ...น้องอันดา”