ซวยแล้ว ฉันดันเผลอมีลูกกับตัวร้าย

“นี่แมดดี้ ครั้งแรกก็จะต้องเกิดขึ้นด้วยความไร้เดียงสา มันไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไรทั้งนั้น ก็แค่ทำทุกอย่างไปตามที่หัวใจต้องการ คนเราก็ควรจะมีช่วงเวลาที่ปล่อยให้หัวใจนำทางบ้างไม่ใช่รึไง?” ฉันยกแก้วเหล้ารัมขึ้นมาดื่มพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของเพื่อนรักอย่างดาเนีย ฉันอยากจะมีครั้งแรกที่สุดแสนจะประทับใจ เหล่าเลดี้ชนชั้นสูงต่างก็ทำเช่นนี้ด้วยกันทั้งนั้น การแต่งงานทางการเมืองมันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะแบบนั้นในชีวิตของสตรีผู้หนึ่ง ครั้งแรกของเราก็ควรจะส่งมอบให้กับบุรุษที่เห็นแค่ครั้งเดียวก็สามารถบอกได้เต็มปากว่านี่แหละ บุรุษที่พร้อมจะทำให้เรารู้สึกลุ่มหลงทั้งตัวและหัวใจ นี่คือร้านสุราที่มีผู้คนมากมายเดินผ่านเข้าออก กฎของที่นี่ค่อนข้างชัดเจนว่าจะต้องสวมใส่สร้อยคอที่ทำจากหินเวทมนตร์ ความสามารถของสร้อยคอเส้นนี้คือจะให้เช้าวันรุ่งขึ้นความทรงจำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้จะถูกลบออกไป เพราะแบบนั้นไม่ว่าวันนี้ฉันจะทำตัวแบบไหนที่นี่ วันพรุ่งนี้จะไม่มีใครจดจำฉันได้ทั้งนั้น “ครั้งแรกก็จะต้องเกิดขึ้นกับบุรุษที่หล่อเหลาหน่อยไม่ใช่รึไง” ดาเนียพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น “ขอให้คืนนี้เจ้าร่ายคำสาปร้ายให้สำเร็จนะแมดดี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตามอย่าลืมว่าในวันพรุ่งนี้เจ้าและเขาจะลืมเลือนทุกอย่างเพราะอย่างนั้นอย่าจดจ่อกับเขามากเกินไป” คนที่เข้ามาที่นี่ต่างก็ต้องการแค่ความสนุกสนานทางกายเท่านั้น ฉันพยักหน้ากับคำกล่าวของดาเนียสหายรัก “ไม่ต้องเป็นห่วงทุกอย่างจะเรียบร้อยดาเนีย เจอกันวันพรุ่งนี้” นี่คือเรื่องราวในนิยายล่ะ ฉันเข้ามาสวมร่างของแมเดอลีน เรเซเดน บุตรีของบารอนผู้หนึ่ง บทบาทในเรื่องของแมเดอลีนไม่ใช่นางเอกหรือว่านางร้าย แต่ทว่าแมเดอลีนคือตัวประกอบที่แทบไม่มีบทบาทใดๆ เลยในเรื่อง ซึ่งนั่นมันวิเศษสุดๆ ไปเลย ฉันอ่านนิยายเรื่องนี้แบบผ่านๆ เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้ไม่ได้ปักเมนของตัวเองในเรื่องนี้ ฉันไม่ได้ชื่นชอบตัวละครตัวไหนเป็นพิเศษ เพราะงั้นฉันก็ไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวหรือว่าไปวุ่นวายกับการเปลี่ยนสตอรี่เพื่อช่วยเหลือตัวละครใดๆ ทั้งสิ้น ฉันน่ะ มีความสุขสุดๆ กับการได้เป็นตัวประกอบที่มีชื่อว่าแมเดอลีน แต่เพราะฉันคือบุตรีเพียงคนเดียวของท่านบารอน ทำให้ท่านพ่อหวงแหนฉันมากกว่าสิ่งใด ฉันอายุ20แล้ว แต่ท่านพ่อก็ยังไม่ยินยอมให้ฉันได้เข้าร่วมงานเลี้ยงหรือว่าเข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะเลยด้วย นั่นทำให้วันนี้ฉันจึงตัดสินใจหลบหนีออกมาเพื่อใช้ชีวิตในแบบฉบับของเด็กสาวที่กำลังมีช่วงวัยที่สวยงามมากที่สุด ฉันอยากจะโอบกอดใครสักคนเอาไว้ในค่ำคืนที่มืดมิด และถ้าจะให้ดีฉันอยากให้เขาเป็นคนที่แค่มองครั้งเดียวก็ทำให้ฉันละสายตาจากเขาไปไม่ได้เลย.. "..." ผมสีเงินนั่นมันคืออะไรกัน มีบุรุษที่สามารถเปล่งประกายได้ขนาดนี้ในยามราตรีด้วยอย่างนั้นหรือ? “เจ้าจ้องมองข้าไม่กะพริบตามาสักระยะแล้ว..” ใบหน้าของแมเดอลีนแดงระเรื่อ “เพราะว่าข้าละสายตาไปจากความงดงามจากใบหน้าของท่านไม่ได้เลยค่ะ” เพราะเหล้ารัมที่ดื่มเข้าไปหรือเพราะว่าอากาศยามค่ำคืนในฤดูร้อนแห่งนี้อบอ้าวมากเกินไปกันนะ ฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้ฉันไม่เป็นตัวของตัวเองเลย “เช่นนั้น..สนใจจะไปมองใบหน้านี้ทั้งคืนไหม แค่สองคนเจ้ากับข้า บนเตียงนอนแคบๆ สักห้องในโรงแรมนี้” . . . แน่นอนว่าเธอตอบตกลงในทันที ไม่ตกลงก็บ้าแล้ว!! “แล้วก็จบลงแบบนั้นน่ะนะ? นี่เจ้าบ้ารึเปล่าแมดดี้ บอกข้าทีว่าการหลบหนีออกจากเรเซเดนเมื่อคืนมันเป็นไปด้วยดี และเจ้ามีคืนแรกที่แสนงดงามแบบที่เจ้าใฝ่ฝัน” บอกตามตรงว่าในช่วงเช้าของวันถัดมาเธอลุกขึ้นจากเตียงนอนไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ สภาพของเธอเหมือนกับคนที่พลัดตกตึกสิบชั้นเห็นจะได้ เธอกลับบ้านไปก่อนที่ท่านพ่อและท่านแม่จะออกไปร่วมการประชุมสภาขุนนาง และแมเดอลีนรีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่ปิดบังจนถึงช่วงคอเพื่อมาส่งท่านพ่อและท่านแม่ไปขึ้นรถม้า การยืนนานๆ เป็นอะไรที่ทำได้ยากเย็นกว่าปกติ ไหนในนิยายบอกกล่าวเอาไว้ว่าครั้งแรกมันแสนวิเศษ แล้วทำไมครั้งแรกของเธอมันรู้สึกเหมือนถูกสิบล้อเหยียบขนาดนั้นกันนะ “แมดดี้ลูกรัก ทางพระราชวังประกาศออกมาเรื่องพิธีบรรลุนิติภาวะของลูกในปีนี้ และเราเลื่อนมันออกไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะแบบนั้นแม่หวังว่าลูกจะทำตัวน่ารักๆ ในระหว่างที่เราส่งตัวของลูกไปที่วิหารเพื่อทำพิธี..” “ค่ะท่านแม่..” ดาเนียยกมือขึ้นมาปิดปาก “แบบนั้นก็แสดงว่าเจ้าพบเจอกับคืนแรกที่ห่วยสุดๆ พร้อมกับต้องเตรียมตัวไปอยู่ในวิหารเป็นระยะเวลาสองสัปดาห์เพื่อเข้าร่วมพิธีบรรลุนิติภาวะงั้นสิ” ห่วยงั้นเหรอ? มันก็..ไม่ถึงกับห่วยหรอกมั้ง.. “ไม่ต้องอายหรอก..” “แต่ว่านี่เป็นครั้งแรกของข้านะคะ” “เช่นนั้นข้าอ่อนโยนต่อเจ้าสักหน่อยดีหรือไม่” “ระ..รบกวนด้วยค่ะ” เธอจำได้ว่าเขาหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยท่าทางเอ็นดูเธอ “นี่ไม่ได้รบกวนอะไรเลยล่ะที่รัก ไหนเจ้าลองอ้าปากของเจ้าให้กว้างมากกว่านี้แล้วครอบครองเจ้าสิ่งนี้เข้าไปหน่อยสิ” พอมาคิดมาคิดไปส่วนนั้นของเขา เอาเข้าปากเธอแทบจะไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่แปลกหรอกที่ร่างกายของเธอจะเจ็บปวดเช่นนี้ “แมดดี้ เจ้าเงียบอีกแล้วนะ?” “มันไม่ได้..แย่หรอกดาเนีย” ดาเนียหรี่ตามองหน้าของเพื่อนรัก “เช่นนั้นมันดีมากใช่หรือไม่แมดดี้ สร้อยคอที่ทำจากหินเวทมนตร์พวกนั้นมันลบความทรงจำของเราไปก็จริงอยู่ แต่ทว่ากับความรู้สึกบางอย่าง มันถูกจารึกเอาไว้ในร่างกายและหัวใจ เพราะแบบนั้นต่อให้จะจดจำหน้าของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ทว่าเราสามารถจดจำสัมผัสของเขาได้อย่างชัดเจนเลยใช่ไหมล่ะ” อ่า..คงจะจริงอย่างที่ดาเนียบอกอย่างนั้นสินะ แค่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนเธอก็เผลอบีบขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ร่างกายร้อนราวกับจะเป็นไข้ “เช่นนั้นในช่วงเวลาที่เจ้าอยู่ที่วิหาร ข้าไปแอบพาเจ้าไปที่ร้านเหล้านั่นอีกครั้งดีหรือไม่” แมเดอลีนส่ายหน้าเบาๆ “แค่ครั้งเดียวก็เกินพอดาเนีย ข้าไม่อยากจะทำมันกับคนอื่น ข้าอยากจะจดจำครั้งแรกของข้าเอาไว้ให้ขึ้นใจ ว่ามันทั้งสวยงามและเจ็บปวดมากแค่ไหน” ดาเนียส่งยิ้มให้กับแมเดอลีน “เช่นนั้นก็ขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับพิธีบรรลุนิติภาวะนะแมดดี้ คราวนี้เจ้าจะได้ก้าวเท้าเข้าสู้สังคมของชนชั้นสูงอย่างแท้จริงแล้ว รับรองได้เลยว่าการหาคู่ในปีนี้จะต้องสนุกมากแน่ๆ เหล่าตระกูลดยุควีไซร์และท่านเคาน์แบล็คได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการแล้วว่าพวกเขาต้องการสตรีจากหนึ่งในห้าตระกูลไปตั้งครรภ์ทายาทของพวกเขา”