บทที่1 มู่เฉินมาเฟียที่รัก
“มู่เฉิน” เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่กำพร้าทั้งพ่อและแม่ อาศัยอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็ก กำพร้า มู่เฉินถูกนำมาวางทิ้งไว้ที่หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตั้งแต่อายุได้เพียงแค่ 2 เดือน
5 ปีก่อน เวลากลางดึกมีเสียงเด็กร้องไห้อยู่หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจึงทำให้แม่เมตตา ผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิเด็กกำพร้านี้ขึ้นมา โดยแม่เมตตาและผู้ช่วยคนสนิทได้เดินลงมาจากบ้าน ชั้น 2 แล้วรีบเดินออกมาดูที่หน้าบ้านทันที ก็พบกับเด็กคนหนึ่งอยู่ในห่อผ้าสีน้ำตาล และข้างๆ ห่อผ้าก็ยังมีกระเป๋าวางอยู่ 1 ใบ แม่เมตตากับพี่หน่อยรีบอุ้มเด็กขึ้นมา พร้อมกับหิ้วกระเป๋าใบนั้นมาด้วย แล้วก็รีบเข้าบ้านมาก่อนเพราะข้างนอกทั้งมืดและน่ากลัวเพราะเป็นช่วงเวลาค่อนข้างดึกมากแล้ว พอเข้ามาในบ้านแล้วก็รีบแกะห่อผ้าออกเพื่อดูเด็ก แม่เมตตาก็พบกับเด็กผู้ชายน่าจะอายุได้ประมาณ 2 เดือน หน่อยหรือพี่หน่อยคนสนิท ก็อยากรู้ว่าในกระเป๋าใบนี้มีอะไร จึงรีบเปิดกระเป๋าออกมาดู ก็พบกับเงินจำนวนหนึ่ง ซึ่งมากพอที่จะสามารถดูแลเด็กคนนี้ได้หลายปีและยังพอแบ่งมาดูแลมูลนิธิเด็กกำพร้าได้อีกด้วย เพราะตอนนี้มูลนิธิเด็กกำพร้ากำลังลำบาก เพราะไม่มีผู้มาบริจาคเงินสักเท่าไหร่
เมื่อพี่หน่อยเปิดกระเป๋าออกมา ก็เจอกับเงินสดจำนวนหนึ่ง และก็ยังมีจดหมายอยู่ 1 ฉบับ พี่หน่อยจึงรีบหยิบจดหมายออกมาเพื่อเปิดอ่าน ซึ่งมีข้อความว่า
ฝากดูแลลูกชายของฉันด้วย เขามีชื่อว่า “มู่เฉิน” และเงินที่อยู่ในกระเป๋าใบนี้ ให้ไว้ใช้จ่ายและดูแลมูลนิธิเด็กกำพร้าแห่งนี้ รวมถึงดูแลลูกชายของฉันให้ด้วย เมื่อถึงเวลาแล้วฉันจะกลับมารับเขาเอง