Secretly Dating!

Secret 12

"I HAVE to avoid you, because Aryen, you're not the woman I have prayed to God for so long."

You're not that woman, Aryen. And you know it from the start. He talks about it—a lot. Many times in front of you. And you have supported him. You always have until you realized that you have fallen for him. And then you wished it was you. That was the start—wasn't it? The start you've been feeling hurt when it wasn't supposed to be there.

Didn't the Lord tell you so?

Song of Solomon 8:4 "I adjure you, O daughters of Jerusalem, that you not stir up or awaken love until it pleases." (ESV)

Pero anong nangyari? Ang tigas pala ng ulo ko. Pati ang puso ko tinotolerate ko nang hindi ko man lang namamalayan. Siguro alam ko pero I just ignored it. At ito ang resulta. Ang mainlab nang wala sa lugar, ang mainlab na wala naman sa tamang oras.

Guard your heart. Guard your heart. Nasan na ang mga tinuro sayo sa Bible study? Nasan, Aryen? Nang dahil lang sa emotions, nakalimutan mo na yon?

"Ha..." Mahina kong sabi habang nakayuko, hanggang sa bumuwelo na ako, "Hahaha!" Palakas nang palakas ang tawa ko. Grabe ganito pala yon. Ang masaktan nang lubusan dahil sa sarili mong kagagawan. Umupo na lang ulit ako dahil sumasakit na yong tiyan ko. Hindi ko na nga pinansin ang confused look ni David. Natatawa kasi ako sa sarili ko. At sa sinabi ni David sa akin.

"Aryen?" Narinig kong sabi ni David. "Okay ka lang?"

Gulay. Okay daw?

Natawa ako ulit. Maloloka na ata ako. Pinilit ko ang sarili na tumawa ng malakas para naman hindi tumulo yong mga bolang crystal sa mga mata ko. Kahiya kaya. Not in his front. Kung iiyak man ako, sa bahay na lang. I don't cry in public places.

"Grabe ka naman, sineryoso mo agad." Natatawa ko pang sabi. Pero this time tiningnan ko na sya sa mga mata. Buti naman at kaya ko pang tumingin sa kanya. Hindi naman ako bitterala much. Kunti lang. Huehue.

Narinig ko ang mabigat niyang buntong-hininga na para bang natanggalan siya ng tinik sa lalamunan. Hawak-hawak pa niya ang dibdib niya nang magsabi, "Whoa, I thought that was real. Next time pag mag joke ka, hindi sa mga ganitong bagay. Kinabahan ako dun, ah."

"Talaga lang ha? Ang seryoso kaya ng mukha mo kanina. Meron ka pang 'I have to avoid you' na pick up line. San mo nakuha ang linyang yan?" Tanong ko, breaking the awkwardness between us.

Hindi naman ako martyr. Siguro kung wala akong faith, nag walk out na ako at umiyak. Siguro katulad ng nasa drama, bitter rin ako sa world at sinumpa ang araw na to, pati na rin ang pagkakaibigan namin ni David. Pero hindi naman ako ganong tao. Buti na lang at Chrisitan ako. Buti na lang.

Hindi naman ako holy, holy, holy na person. At hindi rin ako perpekto. Oo, nasaktan ako sobra, kulang nalang malaglag ang puso ko sa sahig, pero ang maganda dito sa sitwasyon ko is because I have faith in the Lord. Even if my faith isn't as strong as I thought, still, this serves as my point not to give up.

Oo. Tama.

This is just a test of faith.

Magiging okay rin ako...pag maovercome ko na to completely. Oo. Tama.

Tama si Lord.

Mali ako.

"Excuse me, ma'am." Sabi ng waitress, dumating na pala ang food na inorder ni David. Wow. Medyo natagalan din sila sa pagserve, ah. Ang taas na kasi ng flow sa conversation namin ni David. Madami na ang nangyari. Huehue.

"Thank you." Sabi ni David. Nang matapos maserve ang food ay umalis na din ang waitress. Binaling ulit ni David ang atensyon sa akin, at nagsabing, "Pray for the food, Aryen."

"Huh? Ako talaga?"

"Why not?"

"Ako nga sabi."

And so I prayed for the food. I blessed our hands, the Lord, and for the provision. Also David's finances. And then, with a silent prayer, I said, "Have mercy on me, oh God."

Save me from this pain.

Forgive me for I have rushed my feelings, I created false hope, forgive me. Please help me understand of Your plans for me. For I cannot trust my judgment. I cannot trust my heart.

My heart...is deceitful.

ISANG buwan na ang makalipas since David and I went out. The dinner date at Tadakuma was the last one. And hindi na ito nasundan pa. That night, David made clear to me that we're still bestfriends. Just because he's courting Shey doesn't mean we're not bestfriends anymore. Naintindihan ko naman. Meron lang talaga boundaries. Simula palang dapat ganun na.

We're close friends. But this time it's different. Hindi na kami lalabas para kumain and all. Hindi na dapat.

I also told him na hindi na ako magtetext sa kanya. Kahit na ispam niya ng messages ang phone ko. Kahit tawag niya di ko na rin sinasagot. As usual, kinulet niya ako kung bakit. Ang batang yun, may pagka selfish din talaga. Hindi ko alam kung selfish maitatawag, o siguro manhid lang talaga siya. May pagka insensitive din. Super.

Yun nga, dahil insensitive siya sa feelings ko, I ended up explaining to him kung bakit. Pero syempre hindi ko sinabi ang reason sa personal, as if naman kaya ko! I just left him a message via email. Ang haba kaya ng message ko.

The message went like this:

David,

I like you. I really do. Not as a friend, but as a potential husband. It wasn't a joke before, at hindi rin ako nag lie. I just never thought seseryosohin mo rin agad. I said hindi na tayo pwedeng maging bestfriend. I have a valid reason. Because I finally know what my heart feels for you. I'm starting to see you as a potential partner, and I'm afraid I couldn't think of anyone else but you to fill in that position. I like you to a point that it seemed like a sin to me. And every time I see you so kind to me, I feel guilty. It's not your fault. I don't blame you.

But then, your kindness to me and your treatment, might kill me spiritually. So I'm cutting it off before it leads me to that. So please, let's stop being close to each other. Give me some space. Have mercy on me and let me move on.

I fully understand that you love Shey. You want to marry her—we both know that. And if it's the Lord's will, let it be done. I'm giving you my full support. Of course I'm rooting for her. Just please...let me go. Don't hold on to me as your bestfriend. I cannot endure it forever. Naiintindihan mo naman ako di ba?

Also, please don't worry about me. I can handle it. The Lord is with me, too. Hindi naman ako pababayaan ni Lord. Like you said, I also deserve someone else. Let's just say it's still not the right time for me. Mauna ka muna, David. Huehue. There is always a time for everything. Mas naintindihan ko ang bagay na yan dahil sa pangyayaring to. So I don't really feel so bad at all. Instead, I'm taking this as an opportunity to let go and LET GOD.

Siguro after three years, or years after that, pagtatawanan lang natin ang bagay na to. Hypocrite ako if sasabihin kong hindi ako affected sa pagmamahal mo kay Shey, kasi affected talaga ako. Pero wag kang mag-alala, hindi naman talaga ako bitter. Moving on lang talaga. Everyone has that stage in life, di ba?

Hindi naman tayo perpekto.

Salamat sa friendship David. Thanks for everything. Even if we don't talk much anymore, just know that I'm supporting you and Shey. I pray to the Lord that He will bless you both.

Don't worry for me okay? I take this as an opportunity to become more intimate with God. I have to lean more on Him. Masaya nga ako kasi maka-focus na talaga ako sa ministry. Mabi-busy na rin ako sa school—graduating na ako you know. Invited ka pa rin sa graduation ko ha? Kahit yon lang huehue. Sorry, ang haba talaga ng message ko. Sasabihin ko sana to kanina. Kaso...mahiya ako. Kaya i-email ko na lang. Magtetake-advantage na lang ako sa technology. Huehue.

Blessed to be your bestfriend,

Aryen.

"TEACH!" Tawag ni Miko sa akin. Sunday na at nasa likuran ako. Saan pa nga ba? Sa Sunday school. Huehue. Papasok pa lang ako non sa children's room, kadadating ko lang din. Kasisimula lang ng service pero sa children's room na muna ako dumeretso. Minsan kasi dito ko na lang iniiwan ang gamit ko.

"Bakit?" Tanong ko habang nilagay ang shoulder bag sa ibabaw ng lamesa. May mga bata na sa loob ng room, maingay na nga sila eh. Huehue. Pero yung ilan ay hindi pa dumating. Nagsisimula pala ang proper class after ng worship sa loob.

"Sabi ni teacher Jane ikaw na muna daw mag-handle sa klase ngayon."

"Huh?" Medyo nagulat kong tanong. "Hindi naman niya ako ininform ahead tungkol dito. Teka, itetext ko muna siya." Kinuha ko ang phone mula sa shoulder bag.

"Maaga kasi siya kanina, Teach. Ang sabi niya emergency daw. Wag na muna daw tayong mag-lesson, activity lang daw." Pag-iexplain ni Miko sa akin. Napatingin ako sa makukulet na bata. Well, may magagawa pa ba ako? Isa pa, I think it's showtime. Huehue.

"Sige, sige."

I ended up giving them an activity. Coloring activity lang naman para silent sila. Isa pa, isa to sa mga activities na like ng mga bata. Buti na lang at meron kaming reserved coloring books. At marami din kaming crayons. In fact, mayaman sa supplies ang mga bata dito. Huehue. Mas marami pa nga silang crayons kaysa sa mga kapatid ko sa GenSan.

Dalawang oras din kami sa loob ng children's room. Pagkatapos nilang mag activity, hinayaan ko na lang sila na maglaro sa loob. Basta controlled lang ang mga boses. Natutuwa nga ako sa kanila. Minsan nagpapa-games ako. Minsan din feeling ko bata rin ako at isa ako sa kanila.

Narinig ko na lang na tapos na ang preaching. Naririnig namin ang mga pangyayari sa loob ng service, meron kasi kaming sound system sa loob at labas. It was intended that way para marinig rin ng mga ushers sa labas ang sermon sa loob. In fact, meron din kaming CCTV. Oh di ba, bongga. Well, the CCTV is not a luxury. Don't get it wrong. Meron kasing incident sa syudad non na nagtulak sa gobyerno na irequire ang mga established buildings na maglagay ng CCTV. Kahit mga churches. Kaya yon, nagpalagay talaga ang church ng CCTV. Required eh.

"Kr! Come here!" Panimula ko nang makyutan sa kapatid ni Miko. Si Kr, yong pinaka close ko sa apat na magkakapatid na lalake. Sinunod naman ng bata ang tawag ko at ginulo ko ang buhok niya. Wala lang. For fun. Huehue. I was busy ruffling Kr's hair when David passed by at me. Tinapik pa nga niya ako sa balikat. Ngumingiti. At dun ko nakita ang mga bulaklak na hawak niya.

A bouquet of flowers.

Bigla akong kinabahan. Ang lakas ng t***k ng puso ko. Nope! Hindi ako assuming na ibibigay niya sa akin yon. It was intended for someone else! At yon nga, tinapik ni David ang balikat ko. Pagkatapos dun siya dumaan sa exit door ng children's room, deretso kasi yun sa loob. Sa katunayan, hindi nag-iisa si David. Meron siyang kasamang a group of men. His friends sa music team. Dug. Dug. Dug.

Binuksan ni David ang exit door at pinilit ko ang sarili ko na huwag lumingon. Wag kang lumingon. Wag kang tumingin. Sabi ko sa sarili ko. Tapos narinig ko na lang ang romantikong musika sa loob ng service. Dug. Dug. Dug.

Hindi ko nakaya at nag-angat ako ng mukha. Sinundan ko ang likod ni David. Wag ka sabing tumingin! Then the door closed. At yun ang huling beses na nakita ko ang likuran ni David sa malapitan. I got a stiff necked. I feel like my bones are melting. My heart is racing. Didn't I move on? What's this? Bakit may hawak na bulaklak si David? Bakit may musika sa loob? Bakit kasama niya ang whole team ng music team? Bakit niya ako tinapik? Bakit siya ngumingiti? Bakit dito siya dumaan?

I'm a hypocrite if I say I don't know the reason. I know. Kahit hindi sinabi ni David sa akin ay alam ko na kung bakit may dala siyang bulaklak. It's so obvious.

"Everyone, please welcome David Gonzales!"

Narinig kong sigaw ni kuya Grey sa mic. Narinig ko ang palakpakan ng mga tao sa loob ng congregation. I can imagine everyone giggling.

Just then, I heard David singing. That beautiful voice of his.

The last thing I remembered, David said, "Will you marry me, Shey?"

And she happily said, "YES."