ใต้เงารุ่งอรุณ

“จะทำตัวให้น่ารักเหมือนเด็กไม่รู้จักโตไปถึงไหน ทำเหมือนเป็นเมียในซีรีส์เกาหลีอยู่ได้…โตสักทีเถอะ” ประโยคเย็นชาที่หล่นจากปากเขา เสียดแทงลงมาถึงกลางใจ พริมมาไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงยืนนิ่งอยู่หน้าร้านกาแฟของตัวเอง มือยังถือแก้วกาแฟที่ตั้งใจชงให้เขาเหมือนทุกเช้า เขาเคยหอมแก้มเธอพร้อมกาแฟในมือแล้วกระซิบพูดเสียงหวานว่า “เช้าของฉันไม่สมบูรณ์แบบ ถ้าไม่มีเธอ” แต่ตอนนี้ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองหรือสนใจกันสักนิด ทำอย่างกับเธอไร้ตัวตนในสายตาเขาไปแล้ว “กาแฟอยู่บนเคาน์เตอร์นะคะ” เธอพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แม้ข้างในจะเจ็บปวด คีรัณย์เพียงปรายตามอง ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟไปดื่มเงียบ ๆ แล้วหันหลังเดินออกจากร้านไป ช่างเย็นชาเหลือเกิน.. “จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอคะ” หญิงสาวหวังแค่ว่าเขาจะทักทายเธออย่างอบอุ่น เดินมาโอบกอดกันเหมือนอย่างเคย แต่ทว่ามันก็ไร้ความหมายในตอนนี้ คีรัณย์ชะงักขณะที่กำลังเดินออกจากร้านเตรียมตัวไปทำงานแต่เช้า จากสีหน้าเรียบเฉย คิ้วเข้มก็เริ่มขมวดชนกันราวกำลังแสดงความไม่พอใจ “อยากให้ผมพูดอะไรล่ะ ขอบคุณงั้นเหรอ? เธออยากได้คำพูดพวกนั้นเหรอ ฉันยุ่งจะตายอยู่แล้ว” ประโยคแทงใจจากปากคนที่เคยสัญญาว่าจะถนอมน้ำใจเธอมากกว่าสิ่งใดบนโลก ทำให้หัวใจพริมมาแหลกละเอียดลงอีกครั้ง “เปล่านะคะ ฉันแค่…” พริมมาหลุบตาลงต่ำ สองมือคู่สวยประสานกันแน่น น้ำสีใสเริ่มปริ่มออกมา แต่เธอก็พยายามห้ามมันเอาไว้ “ช่างมันเถอะค่ะ” เธอพูดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า ‘ช่างมัน’ อีกแล้ว พูดออกไปมันจะยังมีความหมายกับเขาอยู่หรือเปล่า คงไม่อาจรู้ “อย่าเป็นแบบนี้ขอร้อง แค่เรื่องงานก็ปวดหัวอยู่ทุกวัน ไปนะ!” หลังพูดจบด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ร่างสูงก็เดินออกไปจากร้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันมาเหลียวแล พริมมาได้แต่นั่งนิ่งอยู่หน้าร้านกาแฟที่เธอลงทุนลงแรงก่อร่างสร้างฝันมาเกือบปี น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกลงบนตักอย่างเงียบงัน แม้เธอพยายามกลั้นไว้สุดหัวใจ แต่มันก็ไหลออกมาอยู่ดี ฝันที่เคยวาดไว้ร่วมกัน รอยยิ้มที่เคยมีให้กันทุกเช้า ทั้งหมดมันเหมือนกับฝันที่ไม่เคยเกิดขึ้นซะอย่างนั้น “ฮึก!...” พริมมาเงยหน้าขึ้นมองเพดานไม้เรียบ กลิ่นขนมอบที่เคยหอมกรุ่นกลับเริ่มเจือจางหายไป “เจ็บจัง” หญิงสาวกอดตัวเองแน่น พยายามปลอมตัวเองว่าทุกอย่างมันคงกลับมาเป็นเหมือนเดิมในไม่ช้า “สงสัยเขาแค่จะเหนื่อยกับงานเฉย ๆ อย่าคิดมากไปเลย” แม้จะปลอบใจตัวเองแบบนั้น แต่มันกลับไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลย ในใจลึก ๆ ก็รู้ดีว่าทุกอย่างมันคงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว เธอไม่รู้ว่าความรักของเขาหมดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ชัด ก็คือความรู้สึกของเธอที่กำลังพังลงทีละนิด “ทั้งที่แต่ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน คุณไม่ใช่คนแบบนี้นี่คะ แต่…ทำไมกัน” ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน “ผมสัญญาว่าจะรักและทะนุถนอมพริมตลอดไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่มีวันปล่อยมือคุณ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ใบหน้าหล่อคมเข้มประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาสีเข้มทอดมองเธอราวกับเธอคือโลกทั้งใบ ภายใต้แสงไฟอุ่นสีทองของงานวิวาห์กลางสวน ที่รายล้อมด้วยเสียงปรบมือและกลีบดอกไม้โปรยปราย เขาจับมือเจ้าสาวของเขาไว้อย่างแนบแน่น ก่อนจะโน้มลงจูบแผ่วเบาที่หลังฝ่ามือของเธอ คีรัณย์... คือชื่อของเขา ชายผู้ที่เธอเชื่อว่าจะเป็นความรักครั้งสุดท้ายของชีวิต หัวใจของพริมมาเต้นระรัว รอยยิ้มของคีรัณย์ คนรักที่คบหากันมายาวนานกว่าห้าปีตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยยังคงทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกหลุมรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังเรียนจบ ทั้งคู่มุ่งมั่นทำตามฝันของตนเอง คีรัณย์ก้าวเข้าสู่วงการเทคโนโลยี ทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์ให้กับบริษัทชั้นนำระดับประเทศ ส่วนพริมมา หญิงสาวผู้หลงใหลในกลิ่นกาแฟและความสุขเรียบง่าย เธอทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์อิสระ สะสมเงินและแรงบันดาลใจเพื่อสานฝันในการเปิดคาเฟ่เล็ก ๆ ที่เป็นพื้นที่แห่งความสุขของเธอ หลังจากคบกันมาห้าปี และทำงานจนมั่นคง พวกเขาก็ตัดสินใจแต่งงาน และย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ย่านชานเมืองที่เรียกกันว่า ‘เรือนหอ’ แต่ในวันนี้…ความฝันเหล่านั้นกลายเป็นเศษซาก