บาร์โฮสต์อันดับหนึ่ง

WISDOM บาร์โฮสต์อันดับหนึ่ง… สถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมสำหรับเหล่านักท่องราตรีทั้งหลายสำหรับชายหนุ่มและหญิงสาวที่ต้องการเพื่อนคลายความเหงาในยามค่ำคืน WISDOM บาร์โฮสต์ สถานที่บาร์โฮสต์อันดับหนึ่งที่ใครๆ ต่างต้องนึกถึงอันดับแรก เหล่าชายหนุ่มสุดหล่อที่มีให้เลือกหลากหลายตาทสรนิยมไม่ว่าคุณจะชื่นชอบแบบใหนเราล้วนมีพร้อมให้นายท่านทั้งหลายหรือจะสาวสวยคัดสรรมาอย่างดีล้วนเลือกได้ตามชอบเสมอ “เมื่อวานแขกเยอะไหม” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มตรงกันข้าม “ก็เยอะอยู่อะเจ้…ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกค้าหน้าใหม่ที่มาตามรีวิวตามเพจ” “อือ…ก็ดี” มือเรียวหมุนแก้วไวน์เล่นในมือ ใบหน้าฉายแววครุ่นคิดเล็กน้อย ธุรกิจที่งอกเหมือนดอกเห็ดแบบนี้หากไม่ไปตามกระแสหรือไม่มีจุดเด่นก็ไปไม่รอดได้เหมือนกัน “เจ้แสน!” เจ้าของชื่อที่ใครๆ ต่างเรียกขานเจ้แสนหรือแสนดี สาวสวยสุดแซ่บเจ้าของWISDOMบาร์โฮสต์ ละความสนใจเหลียวไปมองตามต้นทางของเสียง เห็นเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยวิ่งหอบมาแต่ไกล “ใครเป็นไร” ประโยคที่เอ่ยขึ้นเสมือนมีเรื่องราวเกินขึ้นเป็นปกติ หากไม่ใช่ลูกค้าที่เปรียบเทียบตัวเองดั่งพระเจ้าก็คงเป็นเด็กในร้านที่มีเรื่องชิงดีชิงเด่นกัน “ไอ่สิงหามันมีเรื่องกับดาวเด่นของร้านเรา…อีกแล้ว” ผืนป่าหรือคนสนิทหรือเลขา เขาเป็นทุกอย่างของร้านยกเว้นแค่เจ้าของร้านเท่านั้น ชายหนุ่มหอบหายใจเหนื่อยหลังจากบอกกล่าวหญิงสาวเสร็จสิ้น ผืนป่าหรือไอ้ผืน…ว่ากันตามตรงแล้วชายหนุ่มก็มีสิทธิ์มีเสียงในการตัดสินใจตรวจดูแลความเรียบร้อยร้าน เธอเป็นคนให้สิทธินั้นเองแต่นี่มันไอ่ตัวแสบของร้าน! เขายังไม่อยากให้ใบหน้าหล่อๆ ที่พึ่งโดนเข็มหมอมต้องการเสียโฉม “จิ๊…ไอ่พวกนี้” แสนดีจิ๊ปากด้วยความรำคาญ อีกคนก็อีโก้สูงส่วนอีกคนก็ไม่สนห่าเหวอะไรเลย “ถ้าหน้าหล่อๆ มีรอยแม่จะวีนจนร้านแตกให้คอยดูเถอะ!” เป็นประจำที่เวลาร้านปิดแล้วจะมักจะเกิดการจับกลุ่มช่วงเวลาฟ้าสางล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ ผู้คนมักจะพากัรทยอยออกจากร้านแม้กระทั่งเด็กในร้านเองก็เช่นที่ต่างเตรียมตัวกลับห้องพักผ่อนเพื่อเริ่มงานใหม่ในรอบต่อไป ทว่าส่วนที่เหลือก็ยังมี พากันนั่งรวมตัวเช็คยอดที่ตนเองได้รับในห้องพักพนักงาน “เห๊ยมึง.. สิงหา!” น้ำเสียงทุ้มตะโกนดังก้องทั่วห้อง สองขาแกร่งหยุดชะงัก เจ้าของชื่อกลับมือท่าทีนิ่งเฉยยืนลวงกระเป็าด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดวงตาสีควันบุหรี่หรี่มองบนด้วยความเบื่อหน่าย ชายหนุ่มไม่ได้เหลียวหลังกลับไปมอง “หยิ่งจังวะมึง” โฬมเอ่ยย้ำอีกครั้งแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความยียวนกวนประสาท ก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อนรวมงาน “เอาป่ะเดี๋ยวกูแบ่งดริ้งให้” ความหน้าใหญ่ใจโตยิ่งไม่ต้องพูดถึง เรื่องอวดเบ่งถือเป็นเรื่องปกติในร้าน สิงหายังคงเงียบ ไม่ได้โต้ตอบ“…..” “กูรู้เว้ยสิงหาแต่ศักดิ์ศรีมันกิรไม่ได้” โฬมยังคงพูดต่อไปเรื่อยน้ำเสียงติดตลก “แล้วมึงมีค่ารถกลับบ้านยัง” “ไอ้โฬมมึงหุบปากไปเลย!” น้ำเสียงของหญิงสาวแวดแสบแก้วหูมาแต่ไกล พร้อมกับเรือนร่างอรชรในชุดเดรสรูปเดินด้วยความมั่นใจสวมใส่รองเท้าส้นสูงแหลมปรี๊ด “มึงเหอะมีรถเป็นของตัวเองยัง” ประโยคเจ็บจี๊ดถูกพ่นออกมาจากเจ้าของร้าน “เจ้แสน…” โฬมเรียกชื่ออีกฝ่ายขึ้น “วันนี้ผมได้สองพันดริ้งรู้ยัง คงไม่เกินสิ้นเดือนนี้กำลังมองหารุ่นที่ดังๆ หน่อย” “เกินตัวไอ่เวร” แสนดีตอกกลับ อาชีพนี้มันเอาแน่เอานอนได้เมื่อไหร่กัน วันนี้อาจจะดังสุดในร้านพอถึงพรุ่งนี้ก็อาจจะตกฮวบได้เหมือนกัน “สิงหา…” นัยน์ตาสีควันบุหรี่หลุบต่ำสบตากับหญิงสาวเจ้าของร่าง ที่ยืนจ้องเขาอยู่ตรงหน้า ใบหน้าหน้าญิงสาวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ “เลิกดื่มแล้วกลับห้อง” แสนดียิ้มกว้าง ท่าทางดูฝืนๆ “เรื่องของกู” สิงหาคร้านจะใส่ใจไปมากกว่า ชายหนุ่มจึงพยักหน้าก่อนเดินจากไป “รอก่อน! อย่าพึ่งกลับนะ” แสนดีตะโกนไล่ตามหลัง “ใจดีกับมันเกินไปหน่อยใหม่เจ้แสน เอ๊ะ! หรือว่า…ไหนบอกห้ามเด็กในร้านแอบกินกันเองไง” แสนดียักไหล่ไม่สนใจ “กูเจ้าของร้านค่ะ!”