ของขวัญวันจากลา

สาวน้อยในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มมาพร้อมกับถุงกระดาษสีสวยในมือ มีของขวัญวันเกิดสำหรับเจ้าของบ้าน ผู้มีพระคุณกับชีวิตที่แสนอาภัพของเธอ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของ “อชิรวัฒน์” ผู้เป็นเหมือนพี่ชายอีกคนที่ “รุ่งทิวา” รักและเคารพเขามากที่สุด ภายในบริเวณบ้านมีคนมาจัดเตรียมงานและสถานที่สำหรับงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ เท้าเรียวเล็กก้าวเดินเข้าไปภายในบ้านพบเข้ากับเจ้าของงานวันเกิด คนที่หัวใจแอบรู้สึกกับเขาเกินเลยจนไม่อาจหักห้ามความรู้สึกที่มีได้ “สวัสดีค่ะพี่ชิน” หญิงสาวทักทายพร้อมกับพนมมือยกขึ้นไหว้เหมือนเช่นทุกวันที่ได้พบเจอกัน “กลับมาแล้วงั้นเหรอ รีบเข้าบ้านไปทำอาหารช่วยป้า ๆ เขาสิ วันนี้เธอก็รู้ว่าฉันจะจัดงานวันเกิดอยู่ที่บ้าน ทำไมยังมาช้าอีกนะ” เสียงทุ้มถามขึ้นเหมือนกับไม่พอใจคนตรงหน้า สีหน้าของเขาไม่ได้ยิ้มทักทายเหมือนที่อีกคนกำลังยิ้มส่งให้ เป็นคำพูดปกติที่อชิรวัฒน์พูดกับรุ่งทิวาตั้งแต่ไหนแต่ไรมา หญิงสาวหยิบเอาของขวัญในถุงกระดาษออกมา ส่งให้กับคนตรงหน้า ใบหน้าสวยยิ้มกว้างยินดีกับวันพิเศษนี้ของเขา “สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ชิน ขอให้พี่ชินมีความสุขมาก ๆ” มือเรียวเล็กยกกล่องของขวัญยื่นให้ตรงหน้า แต่ทว่าสายตาคมดุจ้องมองมาเหมือนรู้สึกไม่ชอบพอใจ “ที่กลับมาช้าเพราะไปหาของขวัญมาให้ฉันงั้นสินะ เงินเหลือกินเหลือใช้มากหรือไง ทำไมถึงไม่รู้จักเก็บประหยัดอดออมช่วยคนอื่นเขาบ้าง” “แต่รุ้งใช้เงินที่ทำงานพิเศษได้ซื้อของให้พี่ชินนะคะ อุตส่าห์ตั้งใจเลือกซื้อมาฝากเลย” “ทำงานได้ก็ต้องรู้จักเก็บออม ไม่ใช่เอามาซื้อของไร้สาระเช่นนี้ เธอก็เห็นว่าฉันมีพร้อมทุกอย่างแล้ว ฉันไม่อยากจะได้อะไรจากเธอทั้งนั้น เก็บเงินเอาไว้เถอะเพราะฉันคงไม่ได้ส่งเสียเลี้ยงดูเธอไปตลอดชีวิต” นอกจากจะไม่สนใจของในมือที่อีกคนอุตส่าห์มีน้ำใจซื้อมาเป็นของขวัญ เขายังพูดจาถากถางชวนให้รู้สึกใจเสียอยู่ไม่น้อยหรือว่าทุกวันนี้อชิรวัฒน์ไม่อยากที่จะเห็นเธออยู่ร่วมบ้านด้วยกันแบบนี้อีกต่อไปแล้ว เขาคงจะไม่อยากส่งเสียเลี้ยงดูเธอหรือรับผิดชอบเธออีกต่อไปแล้วสินะ 10 ปีที่ผ่านมาคงจะเป็นความอึดอัดของชีวิตอชิรวัฒน์แต่เขาไม่กล้าพูด ร่างสูงเดินออกไปยังสวนหน้าบ้าน เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ไม่สนใจคนตัวเล็กที่ถือของขวัญยืนนิ่งอึ้งอยู่ข้างหลัง รุ่งทิวาเดินหน้าเศร้าเข้าไปภายในตัวบ้าน ไม่อยากเก็บเอาคำพูดของอิชิรวัฒน์มาใส่ใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยใจกับความเมินเฉยที่อีกคนแสดงออกให้ได้เห็น “คุณรุ้ง เข้ามาในครัวทำไมกันคะ ทำไมไม่ไปแต่งตัวสวย ๆ รอต้อนรับแขกกับคุณชินล่ะ” หัวหน้าแม่บ้านถามไถ่ขึ้น เมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินเข้าครัวมาด้วยชุดลำลองแสนธรรมดา “รุ้งจะเข้ามาช่วยป้า ๆ ทำงานค่ะ มีอะไรให้รุ้งทำบ้างคะป้าอารี” “ไม่ต้องหรอกค่ะคุณรุ้ง งานในครัวใกล้เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ไม่มีอะไรให้คุณรุ้งทำหรอกค่ะ พวกป้าทำกันมาตั้งแต่เช้าแล้วตอนนี้ก็เสร็จหมดทุกอย่าง รอแค่ยกออกไปข้างนอกเท่านั้นเอง” ป้าอารีจ้องมองเด็กสาวที่นางรู้จักมักคุ้นมาสิบปีแล้ว รุ่งทิวาเป็นคนที่อ่อนน้อมและน่ารักเป็นความสดใสของบ้าน ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต้องยิ้มและหัวเราะได้ตลอดเวลา สีหน้าที่ดูเศร้าทำให้ป้าแม่บ้านต้องถามขึ้นด้วยความสงสัย “คุณรุ้งเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าเศร้าจังเลยคะ?” “เปล่าค่ะป้า วันนี้รุ้งแค่เรียนหนัก แถมยังมีงานมากมายที่ต้องรีบทำส่งอาจารย์อีก แล้วนี่พี่ชินเขาเชิญแขกมาเยอะหรือเปล่าคะ ทำไมอาหารการกินถึงต้องทำมากมายขนาดนี้ด้วย” “เพราะว่าคุณท่านจะเดินทางมาร่วมงานด้วยค่ะ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่งานวันเกิดธรรมดาเหมือนที่จัดขึ้นทุกปี หรือว่าอาจจะมีข่าวดีเกิดขึ้นกับชินก็ไม่รู้สิคะ” ข่าวดีอย่างนั้นเหรอ ข่าวดีอะไรกันนะ เธออยู่ที่นี่มาสิบปียังไม่เห็นว่าอชิรวัฒน์จะจัดงานใหญ่เท่าครั้งนี้มาก่อนเลย หรือว่าเป็นเพราะพ่อและแม่ของเขามาร่วมงานด้วย เลยต้องทำให้มันยิ่งใหญ่และพิเศษกว่าทุกครั้ง “ป้าว่าคุณรุ้งไปแต่งตัวสวย ๆ ออกไปต้อนรับแขกช่วยคุณชินจะดีกว่านะคะ จะได้ไปรู้จักกับเพื่อน ๆ ของคุณชินด้วย วันเกิดปีไหนป้าก็ไม่เห็นคุณรุ้งจะออกไปอยู่ร่วมงานเลยสักครั้ง คุณรุ้งก็เป็นเหมือนน้องสาวของคุณชินนะคะ” เหมือนน้องสาวอย่างนั้นเหรอ เธอไม่ได้มีสถานะกับชีวิตของเขาสักอย่างเลย ไม่มีใครรับรู้ว่าระหว่างเธอและเขาเกินเลยมากกว่าคำว่าผู้มีพระคุณที่อุปการะเลี้ยงดู ความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่เผลอบังเอิญเกิดขึ้นมานานนับหนึ่งปี เป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่อาจจะหักห้ามความรู้สึกหรือหักห้ามใจไม่ให้รักเขาได้เลย ก่อนหน้านั้นอชิรวัฒน์ไม่ได้มีทีท่าเมินเฉยเหมือนอย่างทุกวันนี้ที่เป็นอยู่ แต่ 6 เดือนให้หลังมานี้รุ่งทิวารู้สึกว่าชีวิตของเธอไม่เหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรหรือว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เธอทำให้เขาไม่พอใจอย่างไม่รู้ตัว...