บอสผู้ถูก(รัก)

ก๊อก ก๊อกๆ ร่างสูงเพรียวเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารมากมายบนโต๊ะทำงานกลางห้อง เผยให้เห็นใบหน้าขาวเนียน คิวเรียวเป็นทรงรับกับจมูกโด่ง และปากเล็กอวบอิ่มสีอมชมพูที่กำลังเปิดอ้าตอบรับคนข้างนอก “เข้ามา" "ขออนุญาตครับบอส" หลังจากได้ยินคำอนุญาตจากคนข้างใน ประตูก็เปิดออกพร้อมผู้ชายร่างใหญ่2คนที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดีเดินเข้ามา “มีอะไร” “งานที่บอสสั่งพวกผมมีปัญหานิดหน่อยครับ” เมื่อได้ยินคำรายงานจากลูกน้องคนสนิทแววตาของเขาก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที “หมายความว่ายังไง ฉันสั่งงานพวกนายไปให้จัดการไม่ใช่ให้มันมีปัญหา” “เพราะไอภพเลยครับบอส! มันมัวแต่เอ้อระเหยเลยทำงานพลาด”  เมื่อได้ยินแบบนั้นผมก็เบนสายตาขุ่นเคืองไปหาภพเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า  “นายเป็นคนทำงานพลาดหรอ ภพ" ภพที่โดนกล่าวหาซึ่งๆ หน้าจากคนทรยศข้างกายก็ร้อนรนรีบอธิบายออกเสียงดัง “ไม่ใช่ผมนะบอส! เพราะไอจอมต่างหากที่ไปกะหนุงกะหนิงกับลูกมันอยู่” หนอยไอจอมไอคนทรยศ เป็นเพราะมันต่างหากที่มัวแต่ดูแลลูกรักอย่างแมวจรอยู่ข้างทาง คิดจะป้ายความผิดให้เขาอะเหรอ หึ แล้วใครจะไปยอมโดนบอสดุอยู่คนเดียวละวะ! “มึงนั่นแหละไอภพที่ผิด" จอมก็ไม่ยอมแพ้ที่จะป้ายความผิดให้กับอีกคนเหมือนเดิม ก็เขาไม่อยากโดนบอสดุเหมือนกันนี่! “มึงต่างหากที่ผิดไอจอม" “มึงผิด" “กูไม่ผิด" “มึง ผะ” ยังไม่ทันที่จอมจะกล่าวจบก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา “หยุด ตกลงจะไม่มีใครยอมรับผิดกันใช่มั้ย” จอมและภพมองหน้ากันและกันเมื่อเห็นสีหน้าวาวโรจน์ของบอส ก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมๆ กัน “ ผมผิดเองครับ! “/ “ผมผิดเองครับ! “ “...” ผมมองไปยังลูกน้องคนสนิททั้งสองคน ความจริงผมก็ไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้นหรอกที่จะมีคนทำงานพลาด แต่ผมรำคาญที่พวกมันเอาแต่โดนความผิดกันไป แบบนี้คงต้องลงโทษสักหน่อยแล้ว “พวกนายรู้ตัวใช่มั้ยว่าผิด แล้วยังมาทำให้ฉันอารมณ์เสียอีก แบบนี้มันต้องลงโทษกันหน่อยไหม” เมื่อจอมและภพได้ยินว่า ‘ลงโทษ’ ก็เกิดอาการร้อนรุ่มไปทั่วร่างกายสิ่งที่อยู่กลางลำตัวเริ่มพ่องขึ้นมาจนคับแน่นกางเกงที่ใส่ไปหมด  จะไม่ให้พวกเขาตื่นตัวไปกันได้อย่างไรละ ก็ในเมื่อการลงโทษของบอสออกจะร้อนแรงเกินไปสำหรับพวกเขา! “หึ ตื่นตัวกันดีนะ ชอบโดนลงโทษกันเหรอ” “แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ต้องการใครสักคนมากระแทกฉันแรงๆ" “พวกนายพอจะทำให้ฉันได้ไหม?"