รักเลวมาเฟีย

ตุบ! เพล้ง! เสียงข้าวของร่วงกระจัดกระจายดังสนั่น ทั้งสองฝ่ายยกพวกตีรันฟันแทงกันอย่างไม่มีใครยอมใครร่วมร้อยกว่าคน ชาวบ้านได้แต่ทนหลบเลี่ยงอย่างหวาดผวา เพราะเหตุการณ์นองเลือดเหล่านี้ตำรวจไม่กล้าปราบปราม เนื่องจากทั้งคู่เป็นเเก๊งใหญ่ที่มีอิทธิพลคับฟ้าจนไม่มีใครกล้าแตะต้อง ผัวะ! ชายหนุ่มเหวี่ยงหมัดซัดชายวัยกลางคนตรงหน้าเต็มกำลังจนอีกฝ่ายหน้าหัน "อัก อึก อย่า ทะ...ทำอะไรผมเลย ฮือ" ชายวัยกลางคนรีบพนมมือก้มกราบขณะที่เลือดเริ่มไหลนองหยดย้อยเต็มใบหน้า "ไม่จ่ายค่าคุ้มครองพ่อกูแต่กลับตั้งพรรคพวกมารงมารบกัน แต่ก็อย่างว่า กระจอกฉิบ!" ชายหนุ่มในวัย 20 เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “อ๊าย ฮือ!?” สาวน้อยวัยเพียง 18 ปีร้องไห้โฮเพราะถูกกระชากผมจากทางด้านหลัง เธอถูกลากเข้ามาหาทั้งคู่ บนใบหน้ามีรอยตบจนเลือดกลบปาก "อย่าทำลูกสาวผมเลย ฮือออ ผมขอล่ะ ฆ่าผมแทนเถอะ" ชายวัยกลางคนขอร้องอ้อนวอนขณะคลานเข่าเข้าไปก้มกราบเท้าของชายหนุ่มอย่างน่าเวทนา "ฉันไม่ใช่คนที่ตัดสินใจเรื่องนี้ อืม..พ่อฉันสั่งว่าไงนะ" ชายหนุ่มหันไปมองกลุ่มคนที่ยืนรออยู่ด้านหลัง ฆ่าทิ้งให้หมด!? เสียงตะโกนดังตอบกลับมา ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างโหดร้าย "ก็ตามนั้นแหละ" เขาทิ้งบุหรี่ที่คาบเอาไว้ลงพื้น ก่อนจะสะบัดขาที่ถูกมืออีกฝ่ายเกาะกุมเอาไว้อยู่ออกแล้วส่งสัญญาณมือ ปัง! ปัง! กระสุนปืนยิงเจาะกลางกระโหลกพ่อลูกตรงหน้าจนเลือดกระเซ็นเลอะเต็มรองเท้าหนังเงาของผู้ออกคำสั่ง "เต็มตีนเลยนะ...รายที่ 10 ในเดือนนี้เเล้วสิ รอบนี้ตาย 2 พ่อลูก ดีที่ภรรยาตายไปก่อนหน้านี้เเล้ว" ชายหนุ่มเปิดสมุดแล้วจดโน้ตที่เขาพกติดตัวเอาไว้อยู่เสมออย่างเฉยเมย ราวกับความตายของคนตรงหน้าเป็นแค่เรื่องธรรมดา หลังจากจดเสร็จก็บิดขี้เกียจก่อนจะหันกลับไปขึ้นรถหรูที่จอดรออยู่ใกล้ๆ ทันที บนรถ "อีกไม่กี่วันจะเปิดเทอมเเล้ว แกเตรียมตัวหรือยังเบส" เสียงเพื่อนคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น “ก็เหมือนเดิมไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้นสักนิด” ชายหนุ่มก้มดูรองเท้าเงาที่เปื้อนเลือดอยู่จางๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ “น่าตื่นเต้นสิจะได้รุมซ้อมพวกนอกคอก ไม่ต้องมาเหนื่อยสู้รบกับพวกไม่จ่ายค่าคุ้มครองอย่างงี้” “ฉันเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้นี่ มันหลีกหนีไม่ได้” “เคร่งเครียดมากไประวังจะเเก่เร็วนะ ถึงปกติจะเเก่กว่าวัยอยู่แล้วก็เหอะ” เพื่อนอีกคนเอ่ยท้วงก่อนที่เพื่อนทั้งกลุ่มจะพากันหัวเราะชอบใจ “ระวังปากหน่อย! พวกบ้านี่” เบสสบถด่าอย่างไม่จริงจังนัก ความเย็นชาโหดร้ายของเขามีมากเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิติดลบที่ขั้วโลกเหนือ เพราะบรรยากาศที่เบสคุ้นเคยตั้งแต่เกิดมา มีเพียงกลิ่นคาวเลือดและดินปืนที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศเท่านั้น บ้านพ่อของมาเฟีย "แกจะกลับเกาะไปเรียนเเล้วใช่ไหม เปิดเทอมเเล้วนิ" เสียงคมเข้มของผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งบนเก้าอี้สูงเอ่ยถามเสียงเรียบ “ครับ ผมกำลังจะกลับไปเรียนขึ้นปี 2 พอดี” เบสพยักหน้าพร้อมกับตอบกลับ “ตั้งใจเรียนแล้วกัน พยายามอย่าฆ่าใครถ้าไม่จำเป็น” พ่อพูดก่อนจะยกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถามสีหน้าเรียบนิ่ง “มีคำว่าจำเป็นหรือไม่จำเป็นด้วยเหรอครับ...” หลังจากได้ยินแบบนั้น ชายวัยกลางคนก็แสยะยิ้มออกมาอย่างชอบใจ “ฮ่าๆ ฉันภูมิใจในตัวเเกที่สุด! ความเเข็งแกร่งของแกมันมากกว่าพี่ชายแกหลายสิบเท่า” “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ต้องไปแล้ว” ชายหนุ่มโค้งคำนับก่อนจะเดินถอยออกไป เวลา 19.00น บนรถหรู หลังจากขับออกมาไม่นาน รถหรูที่เบสนั่งอยู่ก็หยุดชะงักอย่างแรง "เกิดอะไรขึ้น" เบสย่นคิ้วขณะเอ่ยถามคนขับรถ “พอดีมีหมาตัดหน้ารถครับนายน้อย” ปี๊บ! คนขับพยายามบีบเเตรไล่สุนัขตรงหน้ารัวๆ ทันใดนั้นเองก็มีสาวน้อยแปลกหน้าพุ่งพรวดเข้ามาใกล้ๆ รถที่เบสนั่งอยู่ "มานี่เร็วๆ เดี๋ยวรถก็ชนเอาหรอกเจ้าหมาหลง" เสียงใสๆ ดังอยู่หน้ารถ ขณะที่เจ้าตัวถือไก่เต็มมือพยายามล่อหมาจากอีกฝั่งให้วิ่งมากิน หลังจากหลบเลี่ยงหมาตรงหน้าได้ คนขับก็รีบออกรถขับผ่านไปทันที "โง่หรือเปล่าถือไก่ล่อหมาอีกฝั่งถนน เดี๋ยวหมาก็โดนรถชนตายพอดี" เบสพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้ ขณะหันหลังกลับไปมองอีกฝ่ายผ่านกระจกมืดสีดำเลือนราง บ้านวาดฝัน 20.00น. "ทำไมกลับมาเอาป่านนี้ มันดึกเกินไปเเล้วนะ" แม่เอ่ยถามปนดุด้วยความเป็นห่วง “ไปเอาไก่ให้หมามาเเม่ มันน่าสงสารมากเลย ต้องนอนกลางดินกินกลางทราย หนูเลยซื้อไก่มาแล้วเเบ่งๆ กันไป” วาดฝันตอบเสียงใส “ระวังตัวหน่อยก็ดี ได้ยินว่าที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยเพราะมีพวกมาเฟียอยู่ด้วย” แม่ถอนหายใจก่อนจะพูดย้ำเตือน “มาเฟียก็คนเราก็คน จะไปกลัวทำไม!” วาดฝันพูดอย่างไม่เข้าใจ “ก็ถูกแต่พวกเขาทั้งรวยและมีอำนาจ ถ้าเลี่ยงได้ให้เลี่ยงนะเข้าใจไหม” แม่ส่ายหน้า พยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ “ตกลงค่ะแม่” วาดฝันรับคำอย่างไม่ได้คิดอะไรมากนัก เธอส่งยิ้มหวานให้ผู้เป็นแม่ก่อนจะนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกันสองคน ส่วนพ่อของเธอเป็นคนขับรถส่งของ นานๆ จะกลับบ้านมาทีเพราะต้องเดินทางออกต่างจังหวัดไปทั่ว ห้องนอนวาดฝัน ล๊า ลั๊น ล๊า~ "อ้วนไปหรือเปล่าเนี่ยใส่กางเกงติดพุงซะงั้น ฮ่าๆ" วาดฝันหมุนตัวหน้ากระจกไปมา เห็นว่าใกล้จะเปิดเทอมแล้วเธอเลยมาลองใส่ชุดใหม่เสียหน่อย “ตั้งแต่เด็กๆ ไม่ค่อยมีคนเล่นด้วยเลย มาที่นี่จะมีเพื่อนไหมนะ...” วาดฝันครุ่นคิดด้วยความคาดหวัง ก่อนจะล้มตัวลงนอนจนเตียงเด้งเบาๆ "หืม อือ ล๊า~" เธอปิดเปลือกตาลงขณะคลอเพลงเบาๆ เพียงไม่นานก็คล้อยหลับไป บ้านเบส บ้านของเขาเป็นบ้านสองชั้นมีสระว่ายน้ำราคาแพง เขาชอบความเรียบง่ายเลยสร้างแบบที่ไม่ใหญ่โตมากนัก แต่ของทุกอย่างนั้นทันสมัยและมีคุณภาพ ราคาจึงค่อนข้างแพงพอสมควร ห้องนอนเบส ติก ติก เสียงไลน์กลุ่มดัง ทู : พรุ่งนี้สมุนฝั่ง A บอกว่าจะเคลียร์กับผู้รุกล้ำที่อยู่ เจ : ไอ้ห่านั่นเอาเรื่องนะ ฮ่าๆ พี : ใจถึงก็จริงแต่ใจร้อนไปหน่อย แต่มันก็คุมได้ดีเราไม่ต้องเหนื่อย เบส : คอยดูมันไปละกัน สมุนคือพรรคพวกที่ถูกคัดกรองว่าใจถึงเเละซื่อสัตย์เปรียบเสมือนหมารับใช้   มหาวิทยาลัยที่นี่จะเเบ่งออกเป็นสามโซน มีโซน A-B-C ทั้งสามโซนจะมีผู้คุมอยู่ อีกทั้งยังมีห้องดำเอาไว้ลงโทษโดยเฉพาะ สมุนของพวกเขามีกันอยู่ 3 คนเป็นหลัก เป็นพวกเด็กปี 1 ที่ถูกคัดกรองเอาไว้อย่างดีแล้ว แน่นอนว่ามีกลุ่มผู้หญิงเอาไว้คุมเหล่าสตรีในมหาวิทยาลัยเช่นกัน โดยที่มีชื่อเเก๊งว่า เชอรี่ และอย่างสุดท้ายที่ควรรู้ก็คือทุกอย่างของที่นี่มีเบสเป็นผู้คุมหลัก