EP 25
1151 คำ
กว่าประชุมจะจบลงก็สิบเอ็ดโมงครึ่งเข้าไปแล้ว พอออกจากห้องมารภัสรดาก็ต้องรีบทำวาระกับสะสางงานค้างที่ไม่อาจแบ่งให้รสลินช่วยได้
“รสเตรียมมื้อเที่ยงให้ทั่นก็แล้วกัน ขอพี่ทำงานก่อนนะ”
เลยหันไปหาผู้ช่วย แล้วรีบก้มหน้าไปหางาน แต่ยังทำได้ไม่เท่าไหร่ ก็มีคนเดินมาว่าขอพบท่านประธาน ภัทรรีบออกมาบอกว่าเป็นคนจาก NTFG จะมาประชุมย่อย เพราะท่านประธานไม่ว่างไปประชุมที่อ**บริษัท ทุกคนเลยต้องยกกันมาถึงนี่ รวมแล้วก็แปดคนพอดิบพอดี เลยต้องวิ่งไปเปิดห้องให้
“ช่วยจัดมื้อเที่ยงให้ทุกคนด้วยนะ ขอของดีๆ เพราะผมลากพวกนี้มาไกล จะสั่งจากร้านที่เราเคยไปกินครั้งก่อนก็ได้ แต่อย่าให้ช้าเกินเที่ยงครึ่ง ผมจะใช้เวลาประชุมถึงบ่ายโมงหรือบ่ายโมงครึ่งแค่นั้น”
รภัสรดามองแบงก์สีเทาห้าใบที่ท่านควักออกจากกระเป๋ามาวางให้ ก่อนเดินหายเข้าห้องประชุมไป คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าอาหารสำหรับเก้าคนจะมาถึงก่อนเที่ยงครึ่งได้ยังไง มือนั้นก็โทรเข้าร้านเป็นเรื่องแรก ช่วงเที่ยงนี่ไม่ต้องพูดถึง ร้านไหนก็ลูกค้าเต็มพอกัน
“ลูกค้าเยอะเลยครับ สามรายการเก้าที่ ผมไม่แน่ใจว่าจะทันเที่ยงครึ่งหรือเปล่าครับ”
“งั้นเอาแค่ข้าวผัดปูเก้าที่ก็พอค่ะ เที่ยงสิบห้าเอื้อยจะไปรับนะคะผู้จัดการ รบกวนเร่งให้ทีค่ะ ไม่งั้นเอื้อยคอขาดแน่ๆ ค่ะ”
วางสายได้ก็วิ่งไปบอกรสลินให้เฝ้าโต๊ะกับเตรียมจานชามรอ จากนั้นก็รีบลงไปหารถบึ่งไปยังร้านสะดวกซื้อสาขาใหญ่สุดที่ขายอาหารฟิวชั่นหลายอย่าง สั่งยำแซ่บไว้เก้าที่ แล้วไปเลือกซุปกึ่งสำเร็จรูปมาเก้ากล่อง ผลไม้หนึ่งแพ็ค
แถมพายไส้ต่างๆ อีกเก้าชิ้น กว่าจะได้ก็กินเวลาหลายนาที และกว่าจะไปรับอาหารที่ร้านแล้วยังใช้ความน่ารักของตัวเองยืมจานชามช้อนจากผู้จัดการร้านมาด้วย
กลับเข้าบริษัททั้งสมคิดทั้ง รปภ. ถูกเรียกให้มาช่วยขนของในรถขึ้นไปกองไว้ในครัวทันที เคราะห์ดีรสลินรู้งานช่วยจัดจานชามให้แบบไม่ต้องบอก วารีก็ให้ปุ้ยมาช่วยปอกผลไม้ทั้งที่งานก็ยุ่งไม่แพ้กัน กระนั้นอาหารก็ยังถูกยกไปเสิร์ฟในเวลาเที่ยงสี่สิบอยู่ดี
“นาฬิกาไม่ตรงเหรอครับคุณเลขา ผมบอกว่าให้เสิร์ฟตอนเที่ยงครึ่งไงครับ”
ท่านประธานมองมาหน้าตึงเปี๊ยะ
“ต้องขอโทษด้วยค่ะท่านประธาน เรารีบที่สุดได้เท่านี้ล่ะค่ะ”
ผู้บริหารในห้องประชุมต่างมองข้าวผัดกับซุปที่ยังร้อนๆ ยำหน้าตาดูดี แถมมีผลไม้กับพายอีก ทุกคนต่างคิดเหมือนกันคือได้เท่านี้ก็ดีแล้ว
“ผมไม่ชอบให้ใครเถียง ทีหลังบอกตอนไหนก็ตอนนั้น เชิญ! เราจะได้ประชุมต่อกับกินไปด้วย ยี่สิบนาทีคงพอนะครับทุกคน”
รภัสรดาเดินหน้าหงอยออกมา มีสองสาวตามติดๆ และในสภาพคล้ายๆ กัน
“ทั่นของพี่เอื้อยนี่จับทางไม่ถูกจริงๆ เมื่อเช้ายังยิ้มอยู่เลย เที่ยงมาหน้าบูด บ่ายมาจะปั้นหน้าอะไรใส่อีกล่ะ โอ๊ย! เหนื่อย หิว กินข้าวดีมั้ย”
ปุ้ยบ่นเป็นคนแรก รสลินก็อยากบ่นด้วย แต่ไม่กล้า เพราะเกรงลูกพี่จะดุ เลยได้แต่เดินเข้าครัวไปคว้ามื้อเที่ยงมากิน
“เดี๋ยวพี่ยกไปกินที่โต๊ะแล้วกัน เผื่อโทรศัพท์ดังจะได้ไม่ถูกดุอีก”
รภัสรดายกชามโจ๊กมาแม้จะไม่หิว ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เห็นข้าวผัดยังน้ำลายหกอยู่เลย แต่พอถูกดุต่อหน้าคนแล้วความหิวก็หดหาย ครั้นจะไม่กินก็ไม่ได้ บ่ายมาท่านคงเรียกใช้นั่นนี่อีกเป็นแน่ และวันนี้คงได้กลับค่ำอีกตามเคย
และมันก็เป็นจริงตามที่คิดไว้ไม่มีผิด หลังท่านออกจากห้องประชุมไม่เท่าไหร่ งานสารพัดก็ประดังเข้ามา เรียกว่างานเก่ายังไม่เสร็จงานใหม่ไหลมาทับอีก
หกโมงแล้ว และคนในออฟฟิศกลับกันหมดแล้ว วารีกับปุ้ยที่ปกติจะครองแชมป์กลับช้ากว่าใคร แต่พอท่านเข้ามาทำงานเท่านั้น รภัสรดากับรสลินได้แชมป์มาครองแทนทันที
“อันนี้ของรสนะคะพี่เอื้อย ตรวจดูอีกทีก็ได้ค่ะว่าถูกต้องหรือเปล่า”
คนมัวยุ่งหันไปหาเอกสารการเบิกค่าล่วงเวลาของผู้ช่วยที่ยื่นมาให้ตอนหกโมงครึ่ง
“วางไว้เลยจ้ะ เดี๋ยวก่อนส่งพี่ตรวจอีกที รสจะกลับเลยก็ได้ ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำงานต่อ”
เพราะรสลินมีแม่เป็นอัมพฤกษ์อยู่บ้านคนเดียว ระหว่างมาทำงานนี้ก็อาศัยเพื่อนบ้านติดกันคอยเป็นหูเป็นตาให้ เผื่อแม่เป็นอะไรขึ้นมาก็ให้โทรตาม รภัสรดาเลยเห็นใจเลยมักจะให้กลับก่อนถ้าวันไหนไม่มีงานค้างมากๆ
“ขอบคุณค่ะพี่เอื้อย พรุ่งนี้รสซื้อของมาเหมือนเดิมนะคะ”
หน้าที่จัดหาของว่างกับมื้อเที่ยงให้ท่านประธานหรือแม้แต่สำหรับตัวเองกับลูกพี่นั้น รสลินรับมาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานแล้ว
“จ้ะ รีบกลับเถอะ ต้องเข้าตลาดซื้อของไปทำกับข้าวให้แม่อีกไม่ใช่เหรอ เจอกันพรุ่งนี้จ้ะ”
คนงานยุ่งรีบก้มหน้าไปหาเอกสารที่ต้องรีบตรวจ รีบส่งท่านต่อ กว่าจะเสร็จก็เกือบทุ่มแล้ว เลยรีบหอบเข้าไปในห้องท่านทันที ทั้งๆ ที่ท่านบอกว่ามีนัดกินข้าวกับลูกค้าตอนสองทุ่ม ป่านนี้ก็ยังไม่ยอมกลับ แต่เลขาคนนี้คงอยู่ต่อไม่ได้ เพราะวิ่งวุ่นมาตั้งแต่เช้า เรี่ยวแรงจะทำอะไรต่อนั้นไม่มีแล้ว
“ละเอียดดีนี่ ไม่มีผิดเลย กลัวผมจะให้เอากลับไปแก้หรือไง”
แม้ตาจะอ่านรายงาน แต่ปากยังว่างมาเหน็บคนยืนรอได้ไม่ยากเย็นนัก
“ถ้าไม่มีอะไรแก้ไขแล้ว ฝากท่านประธานเซ็นนี่หน่อยนะคะ พรุ่งนี้จะเอาไปส่งฝ่ายบัญชีแต่เช้าค่ะ”
ใบหน้าอันหล่อเหลาของท่านประธานที่เมื่อกี้เหมือนจะยิ้ม เพราะเอกสารของเลขาหาจุดบกพร่องไม่ได้นั้น บัดนี้ตึงขึ้นมาทันทีเมื่อมองดูแบบฟอร์มการเบิกค่าล่วงเวลา อันที่จริงก็ไม่มีอะไรผิดพลาดสักนิด
- ผู้เขียน
