EP 21
1063 คำ
“เสร็จแล้วค่ะ วางตรงนี้นะคะ”
วางแล้วก็เตรียมเดินหนีทันที
“ผมจ่ายค่าโอทีให้ทุกบาททุกสตางค์ ไม่ทราบว่าคุณจะรีบไปไหนนักหนา ไม่รู้เหรอว่าเป็นเลขาที่ดีควรจะกลับหลัง หรืออย่างน้อยก็พร้อมเจ้านาย”
คนไม่ได้สนใจกับเอกสารที่สั่งก๊อบปี้เหน็บหนักๆ และรัวเร็วไปหา ยังผลให้คนเดินไปถึงประตูถึงกับหยุดกึก แล้วหันมาด้วยใบหน้าเจื่อนนิดๆ
“ดิฉันทราบดีค่ะ ว่าเป็นเลขาควรจะทำยังไง แต่วันนี้ดิฉันมีธุระสำคัญต้องไปทำจริงๆ นี่คะ”
“เรียกว่าไม่อยากได้ค่าล่วงเวลา ต่อให้ผมจ่ายงามแค่ไหนงั้นเหรอ ปกติเงินสำคัญกับคุณเสมอนี่”
ทั่นลุกขึ้นยืนกอดอกมองเลขาที่อยากกลับบ้านเต็มแก่
“แต่ก็ไม่เสมอไปหรอกค่ะ บางอย่างเงินซื้อไม่ได้ และดิฉันก็อยู่ค่ำกว่านี้ไม่ได้ด้วย ขอตัวจริงๆ ค่ะ”
“จะรีบไปหาแฟนหรือไง”
ภาพเลขายืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างรถ กะหนุงกะหนิงเมื่อเช้าแล่นเข้ามาในหัวคนเป็นเจ้านาย นั่นทำให้หงุดหงิดขึ้นมาอีกได้ไม่ยาก
“ธุระส่วนตัวค่ะ ขออนุญาตไม่บอกนะคะ”
“ถ้าผมไม่ให้กลับล่ะคุณจะว่ายังไงล่ะ”
“ดิฉันก็จะกลับค่ะ เพราะดิฉันทำงานหนักมาตั้งแต่รู้ว่าจะได้เป็นเลขาท่านประธาน กลับค่ำๆ มืดๆ ทุกวัน เช้าก็ต้องรีบมาก่อนท่านประธาน”
“แต่เมื่อเช้าผมมาถึงก่อนนี่”
“ก็คอนโดท่านประธานอยู่ใกล้แค่นี้ แต่บ้านดิฉันอยู่ไกลกว่า ก็ต้องมาถึงช้ากว่าเป็นธรรมดา อีกอย่างเจ็ดโมงนิดๆ ไม่ใช่เวลาเริ่มงานของดิฉันค่ะ นี่ก็จะทุ่มแล้ว เลยเวลาเลิกงานมาสองชั่วโมงแล้ว”
“ผมบอกแล้วไงว่าจ่ายค่าล่วงเวลาให้”
“ดิฉันไม่อยากได้ค่ะ ขอตัวนะคะ”
ว่าแล้วคนละเมิดคำสั่งเจ้านายก็รีบเดินออกจากห้องไปคว้ากระเป๋าสะพายบนโต๊ะแล้วเผ่นไปหาลิฟต์ทันที เพราะเหลืออดแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นก็เอาไว้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้ดีกว่า สำหรับวันนี้ขอกลับไปกินข้าวกับเพื่อนก่อน
เพราะเป็นวันเกิดเพื่อน ซึ่งปกติก็จะหอบกันไปกินตามร้าน แต่เพื่อนก็หยวนให้ด้วยการทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ กินกันไม่กี่คนเท่านั้น เดินยังไม่ถึงรถเพื่อนก็โทรมาจิกแล้ว
“อยู่ไหนแล้วชะนี แขกฉันเต็มบ้านแล้วนะยะ”
“เอ่อๆ กำลังออก เดี๋ยวไปแวะซื้อของที่แกสั่งแล้วก็กลับเลย กินรอไปก่อน ไว้เจอกัน บ๊าย”
ตอน ขาขวิด
แม้จะเหนื่อยและยุ่งกับการบุกกิจการใหม่ ซึ่งมีสินค้ากว่าห้าสิบรายการให้ต้องกระตุ้นยอดขาย และยังมีแผนจะเพิ่มมาอีกห้าสิบรายการ เพื่อก้าวขึ้นเป็นบริษัทผลิตและจำหน่ายผงปรุงรสสำเร็จรูปอันดับต้นๆ ของเมืองไทยให้ได้ในไม่ช้า
จากนั้นก็จะเริ่มจดทะเบียนเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ต่อ แต่ผู้บริหารหนุ่มก็ยังมีเวลาแบ่งช่องเล็กๆ ของหัวใจมาคิดถึงเรื่องส่วนตัวได้ไม่ยากเย็นนัก
สูทราคาเรือนแสนถูกคว้ามาพาดไว้กับแขนแข็งแรง บ่านั้นสะพายกระเป๋าหนัง ด้านในมีแล็ปท็อปประจำตัว มืออีกข้างหิ้วถุงมีโลโก้ร้านอาหารและเบเกอรีชื่อดัง เดินออกจากห้องชุดสุดหรูที่เขาเพิ่งตัดสินใจซื้อมาได้ยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ
และมีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้ต้องควักกระเป๋าหลายล้านคือ ใกล้กับออฟฟิศใหม่ที่ต้องให้เวลามากกว่าออฟฟิศเก่าหลายเท่า จนต้องดึงทีมงานระดับแนวหน้ามาช่วย
แต่เพียงแค่เปิดประตูห้องออกมา ของทุกอย่างก็ถูกสมคิดที่มายืนรออยู่ราวสิบนาทีช่วยถือให้ทันที อดีตนักกีฬามหาวิทยาลัยเจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าพยักหน้าน้อยๆ แทนคำขอบคุณ ก่อนจะรีบตรงไปยังลิฟต์แล้วขึ้นรถที่จอดอยู่ใต้อาคาร
วันนี้เขาตั้งใจไปเช้ากว่าปกติ ถึงบริษัทเลยยังไม่มีใครแม้แต่คนเดียว ยกเว้น รปภ. กับแม่บ้านที่ต้องรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาเปิดออฟฟิศให้ด้วยท่าทีตื่นๆ เมื่อเห็นท่านประธาน
ของทุกอย่างถูกสมคิดวางไว้ให้บนโต๊ะแล้ว แถมยังรู้งานด้วยการเปิดไฟกับเครื่องปรับอากาศให้ เพราะชินกับการที่เจ้านายไปทำงานตั้งแต่ไก่ยังไม่โหมาห้าปีนับตั้งแต่เขาจบปริญญาโทจากอังกฤษแล้ว วันแรกที่เริ่มเข้าไปทำงานในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงช่วยครอบครัวเลย เขาก็ทุ่มแรงใจแรงกายให้ชนิดเป็นบ้าเป็นหลัง
กว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขากับพ่อหวังไว้และลงตัวก็สี่ปีกว่าๆ ได้พักด้วยการทำงานแบบสบายๆ ไม่เท่าไหร่ ก็ต้องมาลุยที่ใหม่อีกแล้ว ไม่แน่ใจว่าเขาจะหยุดอยู่แค่นี้ หรือต่อไปจะมีที่ใหม่ให้ลุยอีก อันนี้ก็แล้วแต่พละกำลังที่เหลือของเขากับเม็ดเงินเหลือใช้ที่ครอบครัวมีเท่านั้น
จตุรภัทรพยักหน้าให้สมคิดเป็นการขอบคุณ แล้วหันไปมองถุงที่อุตส่าห์หอบหิ้วจากร้านมาตั้งแต่เมื่อวานนี้ ตอนไปกินข้าวเย็นกับเพื่อนสนิทก่อนกลับเข้าคอนโด เขาหิ้วมันเดินออกไปวางไว้บนโต๊ะเลขาหน้าสวยใส ที่เมื่อวานแผลงฤทธิ์ด้วยการไม่ยอมอยู่โยงทำงานที่เขาสั่ง
แม้จะเคืองที่แม่คุณรีบหุนหันออกไปคงเพราะนัดกับแฟนเอาไว้สักแค่ไหน แต่เมื่อวานเขาก็แกล้งสั่งนั่นนี่จนแม่คุณหัวหมุนทั้งวัน ความรู้สึกผิดจึงถูกสื่อผ่านของในถุงนี้ แล้วเขาก็เดินกลับเข้าห้องไป
ทั้งที่ตั้งใจจะมาทำงานแท้ๆ แต่หัวสมองก็ยังไม่พร้อม เพราะมีเรื่องอื่นเข้ามาก่อกวนก่อนจนได้ แล้วใบหน้าสวยใสไร้เดียงสาในค่ำคืนนั้นก็ลอยมาอยู่ในความทรงจำอีกครั้ง ค่ำคืนที่ทำเขาหัวใจพองโตคับอกเพราะมีความสุขทั้งกายและใจอย่างล้นเหลือและในแบบที่ไม่คาดคิดอีกต่างหาก ค่ำคืนที่มีเสียงหวานๆ เอื้อนเอ่ยเรียกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
- ผู้เขียน
