EP 20
1130 คำ
“คุณเอื้อยดูแลท่านรองดีจังเลยครับ มีทั้งกาแฟ ขนม น้ำผลไม้ น้ำเปล่าอีกต่างหาก คิดถึงคุณดวงขึ้นมาเลยครับ ขอบคุณนะครับที่เผื่อแผ่มาถึงพวกเราด้วย”
สุวัชเองก็หยิบยื่นความเป็นมิตรให้ไม่ต่างกัน แน่นอนว่าเลขานั้นก็มอบความเป็นมิตรให้ด้วยการยิ้มพร้อมกับเอ่ยเสียงใส
“ด้วยความยินดีค่ะ” แต่ท่านประธานดูเหมือนจะยังไม่อยากยิ้ม
“ท่านรองจะให้ผมโทรถามทีมอาร์ดีเลยมั้ยครับ”
ภัทรเริ่มเข้าเรื่องงานเมื่อครัวซองค์กับกาแฟไปอยู่ในท้องแล้ว
“เอ่อ! ท่านรอง เอ๊ย! ท่านประธานคะ บอสฝากบอกว่าบ่ายสองเข้าประชุมด้วยนะคะ เพราะเคลียร์คิวได้แล้วค่ะ”
รภัสรดาเพิ่งนึกขึ้นได้เลยรีบบอกกันลืม ในหัวก็งงไปด้วยจนเกือบลดตำแหน่งท่านเข้าให้แล้ว สามทหารเสือก็พลอยขำและงงไปด้วย
“เอาเป็นว่าอยู่นี่พวกคุณเรียกผมตามคนที่นี่ก็แล้วกัน จะได้ไม่งง ส่วนคุณก็รีบออกไปหาอะไรกินก่อนเริ่มงานแล้วกัน เดี๋ยวจะหาว่าผมใจดำใช้งานก่อนเวลาอีก”
แม้ทีแรกท่านประธานตั้งใจจะให้เลขาอยู่ฟังด้วย แต่เห็นท่าทีของสามทหารเสือกับสรรพนามที่เรียกกันแบบคุ้นเคยนั้นเลยเกิดอาการหมั่นไส้ เพราะทีกับเขาเรียกตัวเองว่าดิฉันอย่างนั้นดิฉันอย่างนี้ ทีกับคนอื่นทำตัวสนิทสนมด้วยการเรียกชื่อเล่น เห็นแล้วรำคาญลูกตา
“ค่ะ”
และใช่ว่าท่านประธานจะรำคาญลูกตาเป็นฝ่ายเดียวเสียเมื่อไหร่ เลขาหน้าใสก็เกิดอาการหมั่นไส้และรำคาญเช่นกัน ไม่รู้อะไรนักหนาถึงได้อารมณ์เสียแต่เช้าขนาดนี้ เลยได้แต่ปิดประตูห้องแล้วตรงเข้าห้องครัว ก็เห็นวารีกับปุ้ยกำลังจัดของไปเสิร์ฟให้บอสอยู่
“เฮ้อ!” รภัสรดาถอนหายใจหนักๆ
“ทั่นทำอะไรให้เหรอคะพี่เอื้อย ถึงได้ถอนหายใจแต่เช้าอย่างนี้” ปุ้ยแซวน้อยๆ วารีพลอยหัวเราะไปด้วย
“ก็ไม่รู้ว่าวันนี้ทั่นเป็นอะไรล่ะปุ้ย ลมบ่จอยแต่เช้าเชียว พี่เลยพลอยถูกจิกกัดแต่เช้าไปด้วย เบื่อจุง! กินดีกว่า”
จากที่ตั้งใจว่าจะรอผู้ช่วย พอเห็นวารีกินก็หิว เลยคว้าครัวซองค์มาหมายจะส่งเข้าปาก
“พี่เอื้อยคะ ท่านประธานโทรมาค่ะ ไม่ยอมบอกรสว่าจะเอาอะไร บอกแค่ให้ตามพี่เอื้อยไปคุยค่ะ”
ของในมือยังไม่ถึงปาก รสลินก็รีบวิ่งมาตาม ทำให้ต้องวางไว้แล้ววิ่งออกไปรับสายทันที
“ค่ะท่านประธาน”
“ผมเคยบอกไปหรือยังว่าไม่ชอบน้ำส้มกล่อง ช่วยคั้นจากลูกสดๆ ให้ที สี่โมงเย็นจะมีทีมอาร์ดีเข้ามาคุยกับผม ช่วยเตรียมของว่างให้ด้วยและนัดทีมอาร์ดีของเราให้มาคุยด้วย ใช้ห้องประชุมใหญ่นะ นัดบอสของคุณให้เข้าด้วย นัดคุณเปิ้ลให้ขึ้นมาหาผมตอนบ่ายโมงครึ่ง ช่วยเตรียมรายละเอียดสินค้าพร้อมตัวอย่างมาให้ผมภายในครึ่งชั่วโมง แล้วคุณก็เข้ามาฟังผมบรี๊ฟงานด้วย”
คำสั่งรัวเร็วและไม่มีการบอกซ้ำ ทำเอาคนจดรีบจนมือแทบหงิก วางสายได้ก็ต้องตั้งสติให้ดีว่าจะเรียงลำดับงานอันไหนก่อนหลัง แต่ก็มีสติพอที่จะสั่งให้รสลินรีบออกไปหาซื้อส้มมาคั้นให้ท่านก่อนเป็นเรื่องแรก แล้วตัวเองก็ค่อยๆ ทำตามคำสั่งท่านทีละอย่างๆ ไป
“เฮ้อ!”
“สงสัยวัยทองเปล่าคะพี่เอื้อย ทั่นของเราถึงได้อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ อย่างนี้”
รสลินอดแซวไม่ได้ขณะยืนรอรับเงินไปซื้อส้ม และยังไม่รู้ว่าจะไปซื้อที่ไหน สงสัยคงต้องเข้าตลาดสดอย่างเดียวเท่านั้น
“นั่นน่ะสิ ซื้อมาไว้สักสิบโลเลยนะรส เผื่อพี่รีจะคั้นให้บอสด้วย รีบไปรีบมานะ ถ้าเป็นไปได้ยืมมอเตอร์ไซค์ รปภ. จะเร็วกว่า เข้าตลาดเลยไม่ต้องไปหาที่อื่น”
“ค่ะพี่”
“ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้วล่ะกาแฟ มาเป็นชุดใหญ่ไฟกะพริบขนาดนี้”
เพราะมองไปหานาฬิกาก็ถึงเวลาทำงานพอดี ขืนเดินไปชงกาแฟ เกิดท่านโทรมาไม่ได้อยู่รับก็คงจะได้เรื่องอีก นับตั้งแต่จะได้เป็นเลขาก็วุ่นกับการโอนงาน วุ่นกับการมาเรียนรู้งาน แล้วพอท่านมาก็ยังวุ่นวายไม่เลิก และไม่รู้วันนี้จะมีอะไรให้เซอร์ไพรสอีก
จากนั้นก็วิ่งวุ่นทำตามคำสั่งท่านไปทั่วตึกและแทบจะทั้งวันอีกต่างหาก เรียกได้ว่าข้าวเที่ยงที่รสลินซื้อมาไว้ตอนไปตลาด ก็ต้องผลัดกันไปยืนกินในครัวและแบบเร่งรีบ เมื่อท่านนั่งทำงานในห้องไม่ยอมออกไปไหนตั้งแต่เช้าจรดเย็น
เดซี่: เลิกงานยังชะนี ห้ามเบี้ยวนะ มีคนรอกินตำข้าวโพดไข่เค็มอยู่ย่ะ ให้ว่องๆ
ใกล้หกโมงเพื่อนสาวไลน์มาเร่งยิกๆ เลยต้องเร่งทำงานให้ท่านยิกๆ จนไม่มีเวลาตอบ พอเสร็จก็รีบเอาเข้าไปให้ แต่ก่อนไปก็พยักหน้าให้รสลินกลับบ้านได้ เพราะบอกไว้ตั้งแต่วันก่อนว่าจะรีบกลับไปจัดงานวันเกิดให้แม่ คนเป็นหัวหน้าก็ไม่รู้จะทำยังไง เลยได้แต่เอางานไปส่งและหวังว่าจะไม่ได้ชุดใหม่เพิ่มมาอีก
“วาระการประชุมตอนบ่ายสามเสร็จแล้วค่ะ”
“ขอบคุณ วางไว้ตรงนั้นล่ะเดี๋ยวผมดูเอง”
คนเร่งอยากได้งานไม่เงยหน้าจากแฟ้มด้วยซ้ำ คนเป็นเลขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่งานด่วนอะไรจะต้องเร่งให้เสร็จก่อนเลิกงาน ก็ในเมื่อท่านเป็นคนเรียกประชุมเอง ก็ต้องรู้อยู่แล้วว่าคุยเรื่องอะไรบ้าง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวกลับนะคะ มีธุระสำคัญค่ะ”
คนอยากกลับไม่คิดจะรอคำสั่งด้วยซ้ำ รีบหมุนตัวหมายจะเดินออกจากห้อง
“ช่วยเอานี่ไปก๊อบปี้ให้ผมที สามชุด ด่วน! ขอตอนนี้”
เอกสารหนึ่งปึกถูกยื่นให้ คนเป็นเลขาได้แต่เดินกลับมารับหน้าหงอย แล้วรีบออกไปจัดการทันที เคราะห์ดีปุ้ยกับวารียังไม่กลับ เลยมาช่วยเย็บเข้าชุดกัน เสร็จภายในยี่สิบนาที คราวนี้ตั้งมั่นเอาไว้แล้วว่าจะไม่ทำอะไรอีก แต่จะกลับบ้าน แถมยังปิดคอมพิวเตอร์ไว้เรียบร้อย ถึงได้หอบเอกสารเข้าไปให้ท่าน
- ผู้เขียน
