โอบกอดล้อมรัก

◍•----------•♡•----------•◍ "รินทร์..." น้ำเสียงแหบพร่าของใครบางคนที่กระซิบเรียกเจ้าของชื่อเป็นเหมือนดั่งคำเชิญชวนที่ทำให้สติแสนพร่าเลือนอยู่แล้วยิ่งพร่าเลือนมากกว่าเดิมคล้ายกับคนหลงใหลคลั่งไคล้ในอะไรบางอย่างที่ไม่อาจหักห้ามความรู้สึกในใจได้เลย ยิ่งเจ้าของชื่อถูกเรียกด้วยน้ำเสียงครางกระเส่าแบบนั้นความรู้สึกที่พยายามกดเอาไว้กลับถูกปลดล็อกได้อย่างง่ายดาย...ไม่แน่ใจว่ามันคือฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือเพราะความต้องการส่วนลึกของจิตใจกันแน่... แต่ที่รู้ๆ คือเขาหลอกล่อเธอเก่งเหลือเกิน... ความรู้สึกต้องการอะไรบางอย่างเพื่อให้เข้ามาเติมเต็มในสิ่งที่ขาดทำให้ 'วารินทร์' เลือกที่จะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสวาบหวามแต่ดุดันของคนบนร่างที่โหมกระหน่ำฟัดเธออย่างไร้ความปรานีแต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับรู้สึกพึงพอใจกับการปรนเปรอที่แสนหนักหน่วงและดุดันจากเขา "ยังเจ็บอยู่ไหม? " น้ำเสียงที่กระซิบถามราวกับเป็นห่วงเป็นใยนั้นช่างสวนทางกับการกระทำของเขาเสียเหลือเกิน ทั้งๆ ที่นี่มันคือครั้งแรกของเธอแต่เขากลับไม่ออมแรงให้กันสักนิด... อยากถามเขาเหลือเกินว่าเขาจะฆ่าเธอให้ตายคาเตียงเลยใช่ไหม? แต่สิ่งที่เปล่งออกไปนั้นกลับเป็นเสียงครางน่าอายของเธอแทนทำให้เธอรีบเม้มปากเอาไว้แต่มันก็ไม่ได้ผลเมื่อเสียงน่าอายนั้นยังหลุดลอดออกจากลำคอระหงที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำที่เกิดจากการขบเม้มของคนที่อยู่บนตัวของเธอ "อยากฟังเสียงครางหวานๆ พี่ขอฟังเสียงน้องรินทร์ได้ไหมครับ? " คำพูดแสนสุภาพที่เหมือนเป็นคำถามและขอร้องในเวลาเดียวกันนั้นแต่ทว่าแววตาของเขาที่จ้องลึกลงสบตาเธอนั้นมันไม่ต่างจากคำสั่งสักนิด... เขากำลังสั่งให้เธอครางโดยที่เขาไม่ต้องพูดบังคับแต่อย่างใดและเมื่อเห็นว่าเธอยังเอาแต่เม้มปากแน่น ริมฝีปากของเขาที่เคยคลอเคลียตรงลำคอจึงเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าอกขนาดพอดีของเขา.. "อ๊ะ!" วารินทร์ผวาตกใจเมื่อถูกริมฝีปากร้อนๆ ครอบครองหน้าอกของเธอและดูดดึงมันเบาๆ แต่การกระทำตรงนั้นช่างสวนทางกับช่วงล่างที่คล้ายกับกำลังลงโทษเธอที่กล้าขัดคำสั่งของเขา สัมผัสหนักหน่วงแต่ไม่ได้หยาบโลนหรือรุนแรงที่เขามอบให้กลับส่งผลให้วารินทร์เผลอเผยอริมฝีปากออกส่งเสียงครางหวานๆ ออกมาและนั่นทำให้คนบนร่างของเธอสบโอกาสไม่ให้เธอได้ปิดปากอีกด้วยการส่งนิ้วเรียวยาวสองนิ้วเข้าไปในโพรงปากนุ่มของวารินทร์ "อื้อ~" เสียงครางน่าอายที่พยายามกลั้นเอาไว้เผลอหลุดออกมาอย่างลืมตัว เธอลืมแม้กระทั่งตวัดเรียวลิ้นเลียและดูดดึงมันเป็นบางครั้งเหมือนกับว่ามันคือของอร่อยสำหรับเธอ ห้วงอารมณ์ลึกล้ำสุดแสนจะต้านทานทำให้เธอสูญเสียความเป็นตัวเองไม่สามารถประคองสติอันน้อยนิดได้อีกต่อไป วารินทร์ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับใครอีกคนที่ชักนำและจับจูงเธอไม่ยอมปล่อยมือทั้งคืน... ทั้งห้องไม่ได้ตกอยู่ในความเงียบจนน่าอึดอัดเพราะมีเสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงครางหวานๆ สลับกับเสียงครางต่ำๆ เป็นตัวช่วยไม่ให้ห้องนี้เงียบเกินไป... ร่างกายเปลือยเปล่าสองร่างที่มีขนาดต่างกันแต่กลับไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพวกเขาทั้งคู่ ความรู้สึกปรารถนาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ร้อนแรงและความต้องการของทั้งสองคนในตอนนี้มันยากเกินจะต้านทานและคงไม่จบลงง่ายๆ ... ถ้าเธอไม่สลบกลางอากาศไปเสียก่อน... รู้ตัวอีกทีก็ตอนเช้าของอีกวันและไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือซวยกันแน่ซึ่งวารินทร์เองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเพราะเธอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้างนี้เพียงคนเดียวและไร้เงาของผู้ชายคนนั้นที่เธอเองก็จำหน้าของเขาไม่ได้และเธอก็ไม่อยากจดจำด้วย ในความโชคร้ายที่เธอไม่รู้ว่าตัวเองนอนกับใครนั้นก็ยังมีความโชคดีตรงที่เขาคนนั้นยังรู้จักป้องกันอยู่และดูจากเศษซากถุงยางอนามัยหลายชิ้นที่หล่นเกลื่อนตามพื้นคงเดาได้ไม่ยากว่าเมื่อคืนทั้งคู่สุดเหวี่ยงมากแค่ไหน หมายถึงเขาคนเดียวที่เหวี่ยงเธอลงเตียงนะน่ะ น่าอายที่ไม่ว่าเขาจะจับเธอทำท่าไหนแต่วารินทร์ก็ไม่คิดปฏิเสธเขาเลย มานึกได้ตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่โกรธตัวเองเท่านั้นที่กล้าปล่อยตัวปล่อยใจไปกับคนแปลกหน้า เพราะแอลกอฮอล์แท้ๆ ที่ทำให้เธอเมามายจนขาดสติอย่างนี้ ทั้งๆ ที่เพิ่งลิ้มลองมันเป็นครั้งแรกแต่ก็ดันเจอดีซะได้เพราะไม่รู้ว่าเธอเสียครั้งแรกที่แสนหวงแหนให้กับใครแต่เธอก็ไม่คิดที่จะเรียกร้องรับผิดชอบจากเขา ถึงจะจำหน้าเขาคนนั้นไม่ได้แต่เธอก็จำได้เลือนรางว่าเธอเต็มใจตามผู้ชายคนนั้นมาเอง... วารินทร์เอาแต่โทษตัวเองที่ตัวเธอนั้นใจง่ายหลงใหลไปกับสัมผัสของเขาแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่สามารถเรียกร้องอะไรให้กลับมาคืนมาได้อีกแล้ว ก็ถือเสียว่าเป็นบทเรียนราคาแพงของเธอที่เธอจะไม่มีวันลืม… ◍•----------•♡•----------•◍ เปิดเจิมตอนแรกค่ะ พี่โอบกอดพี่ชายของน้องอุ่นอุ่นมาแล้วววว!! ขอคอมเม้นปังๆ จะอัพตอนใหม่ให้นะคะ! >ฝากเพจด้วยนะงับ!