นาวีพ่ายรักนางร้าย

ฉันแอบชอบผู้ชายคนหนึ่ง และได้แต่เฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ มาโดยตลอด เพราะฐานะและชนชั้นที่แตกต่าง จึงทำให้ฉันไม่อาจเอื้อม ได้แต่คิดเพ้อฝันคนเดียวเรื่อยมา เพราะคนที่ฉันชอบนั้นเขาเป็นถึงลูกเจ้านาย ผู้ที่ให้ข้าวให้น้ำให้ที่อยู่อาศัยและส่งเสียให้ฉันได้เรียนโรงเรียนดีๆ และใช่...ฉันเป็นเพียงลูกแม่บ้าน ตั้งแต่จำความได้ฉันก็อยู่นี่ที่มาโดยตลอด ‘อยู่ในชายคาเดียวกับคนที่แอบชอบ’ แต่แล้ววันหนึ่งความปราถนาฉันก็เหมือนจะเป็นจริง เมื่อคุณท่าน (ย่าของนาวิน) บอกกับฉันว่าจะให้หมั้นกับเขา ในตอนนั้นฉันดีใจมาก มันเหมือนฝันเลย...ฝันที่ไม่คิดว่าจะเป็นจริง แต่ความสุขทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย เพราะนับตั้งแต่วันนั้นที่คุณท่านบอกเรื่องหมั้นของเรา...เขาก็เปลี่ยนไป จากพี่ชายที่แสนดี คอยปกป้องและเป็นห่วงเป็นใยฉัน ก็กลายเป็นคนเย็นชา ไม่ค่อยพูดจากับฉันเหมือนอย่างเคย นานวันเข้าก็กลายเป็นความห่างเหิน ยิ่งช่วงที่ฉันเข้ามหาลัยก็แทบไม่ได้เจอเขาเลย ส่วนเขาก็อยู่โรงเรียนประจำที่โรงเรียนนายเรือ ฉันพยายามเรียนอย่างหนักเพื่อให้ได้ทุนพยาบาลทหารเรือ และหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ใกล้ชิดกับเขาอีกครั้ง จนกระทั่งเรียนจบ ฉันก็ได้เข้าไปอยู่ใกล้เขาจริงๆ ฉันได้ทำงานที่กองพยาบาลทหารนาวิกโยธิน เวลาเจอกันในค่ายเขาก็ทำตัวปกติ มีคุยกันบ้างเวลาพบหน้า แต่เหมือนช่องว่างระหว่างเรามันมีมากขึ้น จนวันหนึ่งฉันก็ได้รู้ความจริงที่แสนปวดใจ...ว่า เขามีคนรักและครบกันมา 5 ปีแล้ว มันเป็นเรื่องที่ตลกร้ายมากเลยใช่ไหม ที่ฉันไม่เคยรู้อะไรเลย ‘หากความดีไม่อาจพาฉันไปยืนเคียงข้างเขาได้ ฉันก็จะยอมเป็นคนเลว ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ยืนอยู่ข้างเขา’ แต่แล้วฉันก็ดันเจอเรื่องที่น่าตลกร้ายยิ่งกว่า...ในขณะที่ฉันกำลังวางแผนเดินหน้าเข้าหาว่าที่คู่หมั้นอย่างพี่นาวิน ฉันกลับต้องไปพัวพันกับผู้ชายอีกคนโดยไม่ได้ตั้งใจ พี่นนท์ นนท์ธวัช ทรัพย์สิริกุล หรือ 'หมวดนนท์' เพื่อนสนิทของพี่นาวิน ผู้ชายสุดแสนจะเย็นชาและปากร้ายยิ่งกว่าแม่ค้าในตลาด เขามักจะหาเรื่องฉันและมองฉันด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม แต่ขณะเดียวกันการกระทำของเขาบางครั้งมันก็ทำให้ฉันสับสน และนั่นเอง...จึงเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราววุ่นๆ ในชีวิตสุดแสนจะรันทดของฉัน . . . “ร้อน...อยากอาบน้ำ” คนเมาพูดเสียงยานคาง พร้อมออกแรงดิ้นไปมา “อยู่เฉยๆ! จะพาไปนอน” เขาออกคำสั่งเสียงดุ ก่อนจะพาเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ มุ่งหน้าไปยังเตียงนอนขนาดห้าฟุตที่อยู่กลางห้อง นนท์ค่อยๆ วางร่างบางลงบนที่นอนอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาถอนหายใจยาว พยายามไม่มองผิวขาวเนียนที่โผล่พ้นผ้าขนหนูออกมา “นอนเถอะ” เขาบอกพร้อมโน้มหน้าไปใกล้เพื่อดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอ “ไม่เอา...อย่าไปนะ...อยู่กับลิน” ลลินส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะยื่นมือมาจับคอเสื้อเขาไว้แน่น “ปล่อย” นนท์พยายามแกะมือเธอออก แต่คนเมาก็ยิ่งกอดรัดคอเขาไว้แน่นกว่าเดิม “พี่วิน อย่าไปนะ” นนท์ชะงักไปกับสิ่งที่ได้ยิน ‘นี่เธอคิดว่าเขาเป็นไอ้วินงั้นหรอ?’ “ฉันไม่ใช่...” นนท์ดันตัวออกห่าง ดวงตาแข็งกร้าว โมโหที่ยัยบ้านี่คิดว่าเขาเป็นคนอื่น แถมคนอื่นที่ว่ายังเป็นเพื่อนรักเขา ที่เธอทำลายความรักของมันซะป่นปี้ ไม่เหลือชิ้นดี “อุ๊บ...” นนท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจและสับสน หัวใจเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อเธอกระชากคอเสื้อเขาแล้วประกบจูบ คนตัวเล็กบดเบียดริมฝีปากของเขาอย่างไม่ประสีประสา จากจูบที่ดูไม่เป็นงานก็เริ่มร้อนแรงขึ้น เมื่อเขาปล่อยตัวลงทาบทับร่างบาง สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากสีหวาน ดูดกลืนความหวานจากเธอราวกับหิวโหย มือของเขาก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง เลื่อนไปลูบไล้เอวบาง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนไปกอบกุมเต้าอวบบีบเคล้นเบาๆ ตามอารมณ์ปรารถนา ทั้งสองจูบกันดูดดื่มอยู่นานหลายนาที ก่อนที่นนท์จะตัดใจผละริมฝีปากออก แล้วมองหน้าคนเมาที่ตาปรือจนแทบจะลืมไม่ขึ้น “ทำแบบนี้...แน่ใจแล้วหรอ?” เขาถามเสียงเบา พลางจ้องมองใบหน้าเล็ก เลื่อนลงมามองทรวงอกอวบที่มีเพียงเสื้อในปกปิดอยู่ครึ่งเต้า แล้วก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “....” คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไร เธอยังคงเอาแต่ลูบไล้แผงอกของเขาไม่เลิก โดยที่ไม่ได้ลืมตามามองเขาให้เต็มตาเลยแม้แต่น้อย “ฉันไม่ใช่ไอ้วิน เธอควรหยุดซะ...ตอนที่ฉันยังใจดี” “ลิน...ต้องการพี่” เสียงยานคางเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับโน้มคอของเขาไปพรมจูบเบาๆ เธอไล่จูบอยู่แบบนั้น จนคนตัวสูงได้แต่กัดกรามแน่นอย่างคนที่พยายามข่มอารมณ์ “เธอเริ่มก่อนนะลิน มีสติเมื่อไหร่อย่ามาโทษฉันแล้วกัน” . . . หากชอบอย่าลืมกดใจ กดติดตาม เพิ่มเข้าชั้นกันไว้หน่อยนะคะ