รุ่นพี่เถื่อน

ตอนที่1 ณ โรงเรียนมัธยมนานาชาติชื่อดัง "มึงพากูมาโรงเรียนมัธยมทำไมวะไอ้โรม" วูฟยืนค้ำเอวหนาของตัวเองยืนมองโรมเพื่อนรักด้วยท่าทางไม่พอใจ "วันนี้น้องสาวกูปัจฉิมนิเทศจะไม่ให้กูมาแสดงความยินดีมันก็น่าเกลียด" "มึงไปมีน้องสาวตั้งแต่ตอนไหน?" วูฟขมวดคิ้วยุ่ง "น้องในสต๊อก" คำตอบของโรมทำเอาวูฟถอนหายใจพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่าย "มึงรีบเอาดอกไม้ไปให้เลย กูร้อน" "เอ่อ..มึงไม่เข้าไปด้วยเหรอเด็กโรงเรียนนี้มีแต่คนแจ่มๆทั้งนั้นโดยเฉพาะน้องหนูนาดาวโรงเรียนโครตขาวโครตอึ๋ม" "กูไม่กินเด็ก" วูฟกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะตอบกลับเพื่อนรักออกไปด้วยความลำคาญ "ตามใจ..มาถึงถิ่นขนาดนี้แล้วจะไม่เข้าไปก็ตามใจ" พูดจบโรมจึงรีบเดินเข้าไปข้างในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนมัธยมของเด็กสาวในสต๊อกของตนเองทันที เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง โรมเดินออกมาจากหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนมัธยมด้วยท่าทางอารมณ์ดี "ยิ้มหน้าระรื่นเลยนะ" วูฟยืนสูบบุหรี่พิงรถยนต์สีดำคันหรูของตัวเองพลางเอ่ยพูดกระแหนะกระแหนเพื่อนรักด้วยความหมั่นไส้ "กูมีอะไรจะให้มึงดู..นี่รูปน้องหนูนากูขอถ่ายรูปคู่กับน้องเขามาให้มึงดู..ไง แจ่มไหม? ตอนกูชวนเข้าไปก็ไม่ไปด้วยทีอย่างนี้จ้องหน้าจอโทรศัพท์กูไม่วางตาเลยนะ" "หนูนาหรือแกะ" วูฟจ้องมองใบหน้าสวยใสของหนูนาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนรักไม่ลดล่ะ "มึงชอบน้องเขาเหรอ?" วูฟเงยหน้าออกจากรูปถ่ายของหนูนาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนรักเอ่ยถามขึ้น "กูไม่ได้ชอบกูแค่ขอถ่ายรูปน้องเขามาให้มึงดูเผื่อมึงจะสนใจเปลี่ยนแนวจากสาวใหญ่มาเป็นเด็กสาววัยแรกแย้ม" "เด็กเกินไปรึเปล่าวะ..กูไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง" "น้องยังไม่18 มึงก็รอเดือนหน้าค่อยจีบน้อง..น้องหนูนาอายุครบ18ปีเดือนหน้า" วูฟพยักหน้าเข้าใจอย่างว่าง่าย "ถ้ามึงลองได้กินเนื้อเด็กแล้ว..มึงจะติดใจเนื้อเด็กมันนุ่มนิ่มนุ่มลิ้นหอมหวานถ้ามึงได้ลองแล้วมึงจะลืมอีแก่คนเก่าๆของมึงไปเลย" "มึงพูดซะกูเป็นยักษ์เลยนะ" "หมาป่ากับแกะน้อยไร้เดียงสาก็เหมาะสมกันดี..อาทิตย์หน้าน้องเขาจะเข้ามหาวิทยาลัยแล้วที่สำคัญเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเราด้วยและคณะเดียวกับเราด้วย" 1สัปดาห์ต่อมา ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง "ปีนี้เด็กคนนั้นน่าจะได้รับเลือกเป็นดาว..มึงคงจะเตรียมตัวรับหลานรหัสแล้วสินะ" โรมยักยิ้มมุมปากอย่างรู้ทันความคิดของเพื่อนรัก "แสนรู้นะมึง" "กูเป็นใครครับกูเพื่อนรักมึงนะ..ทำไมกูจะไม่รู้รสนิยมของมึง..สัมผัสน้องเบาๆล่ะทะนุถนอมน้องหน่อยล่ะเห็นหน้ามึงแล้วกูขนลุก" "ไม่อยากจะเบาเลย..อยากจะขยี้ให้แหลกคาใต้ล่างซะให้เข็ด" "มึงเป็นว่าที่ปู่รหัสที่บ้ากามมากรู้ตัวไหม" "แค่กับเด็กคนนั้น" วูฟตอบด้วยท่าทางสบายใจมือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างสบายใจ 1 ชั่วโมงผ่านไป "แกะน้อยตัวนั้นได้รับเลือกเป็นดาววะ..ลาบปากมึงแล้วสิ" โรม เพื่อนชายคนสนิทของวูฟพูดขึ้น "เด็กอายุ17 มันต้องใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอวะ" วูฟหันไปถามเพื่อนรักขณะที่ตนเองนั่งมองหนูนาอยู่ตรงสนามบอลของคณะ "เด็กวัยกำลังโต" "น่าลอง" วูฟเลียริมฝีปากของตัวเองราวกับหมาป่ากำลังจะกระโดดขย้ำเหยื่อ "หึ..ปกติมึงไม่กินเด็กไม่ใช่เหรอทีอย่างนี้จ้องเด็กไม่วางตาเลยนะ" "ถ้าเด็กมันอิ๋มขนาดนี้..ก็น่าลองดี" "มึงทำหน้าโครตหลอน..ให้อารมณ์เหมือนโคแก่กินหญ้าอ่อน" "เดี๋ยวพ่อจะกินให้หนำใจเลยคอยดู" 1 ชั่วโมงต่อมา หนูนาและมะนาวเพื่อนสนิทของเธอ เดินเข้ามาหาวูฟที่นั่งคุยกับโรมอยู่บนอัฒจันทร์ข้างสนามฟุตบอลของคณะวิศวกรรมศาสตร์ของตนด้วยท่าทางประหม่า "สวัสดีค่ะพี่ๆ" หนูนาและมะนาวก้มหัวให้รุ่นพี่หนุ่มเล็กน้อย "หื้อ.." โรมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยทำราวกับตนเองไม่รู้มาก่อนเลยว่าหนูนาต้องมาหาวูฟ ทั้งที่โรมและวูฟรู้ดีว่าหนูนาต้องมาหาวูฟที่เป็นปู่รหัสของเธอ